"Σκόρπιες σκέψεις"

Γράψε τη δική σου λεζάντα

... τις οποίες δεν θα τις ακούσετε, διότι το τραγούδι είναι ορχηστρικό... Πράγμα λογικό. Όχι το τραγούδι που είναι ορχηστρικό. Που δεν θα τις ακούσετε.  Γιατί, αν τις ακούγατε, θα έπαυαν πια να είναι σκόρπιες σκέψεις και θα ήταν μαζεμένες. Άρα, θα σας έλεγα ψέμματα... Εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα... Συνεπως, καλά κάνουν και είναι σκόρπιες σκέψεις. Γιατί εγώ πάντα στη ζωή μου φροντίζω να κρατάω καθαρό το κουτελό μου, εκτός από κείνη τη φορά στο αποκριάτικό πάρτι του σχολείου που είχα βάλει φούμο, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι μια άλλη ιστορία και  το αποκριάτικο και εορταστικό πνεύμα των ημερών επιτρέπει τέτοιες μικρές παρεκκλίσεις και δεν κινδυνεύει να κηλιδωθεί το πάναγνο και καθαρό ηθικό μου D.N.A. , που έχω κληρονομήσει κατευθείαν από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη... Όπως καταλαβαίνετε, οι εξυπνότεροι, φλυαρώ γιατί θέλω να γεμίσω κάμποσες γραμμές, ώστε, μετά, μια εικονίτσα που θέλω να βάλω στην ανάρτηση για να είναι θελκτική και μοντέρνα,  να χωράει μέσα στο κείμενο και να αναδιπλωθεί σωστά, γιατί είμαι και λίγο εμμονοληπτικός και μετράω που μπαίνουν οι εικόνες στις αναρτήσεις μου με χάρακα και μοιρογνωμόνιο, για αυτό και είναι και τόσο λίγες σ' αυτό το ιστολόγιο και δέχομαι απειλητικά μηνύματα από τα εκατομμύρια των μανιωδών μου αναγνωστών,

Να ο χάρακας!

με αποτέλεσμα να προσλάβω security, γεγονός που δεν συνάδει με την σεμνότητα του χαρακτήρος μου και την άποψη που έχω για τις δυνάμεις ασφαλείας, δημόσιες και ιδιωτικές, φτάνει, μεγάλε, χωράει η εικόνα, βάλε και  καμιά τελεία. Τελεία.   Σόρρυ για το πολύ ενοχλήτικό τουμπελέκι. Δεν έχω κάποια άλλη εκδοχή διασωθείσα. Να ξέρετε πάντως ότι οι φήμες που κυκλοφορούν ότι το άκουσε το Κηθ Μούν και αυτοκτόνησε είναι συκοφαντίες των εχθρών που με φθονούν και με ζηλεύουν για το περίσσιο μου ταλαντο και την αφοπλιστική μου απέραντη σεμνότητα, μνεία της οποίας έχω ήδη κάνει και πολλες αποδείξεις αυτής διαθέτουν όσοι με γνωρίζουν προσωπικά και δεν με ζηλεύουν , ώπα, χωράει και δεύτερη εικόνα, που είναι ο χάρακας? Ερωτηματικό

  Την μελωδιούλα αυτή, που λέτε, την έγραψα για να είναι το εναρκτήριο θέμα των συναυλιών μας... Πως οι Ramones ξεκινούσαν με το βασικό θέμα από την ταινία "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος"? Πως οι Τρύπες είχανε το "Τσιφτετέλι"? Εμείς θα ξεκινουσαμε μ' αυτό... Μετά, όταν φάνηκε ότι θα κυκλώματα και ο κίτρινος τύπος δεν θα μας άφηναν να ξεδιπλώσουμε το αταλέντο μας, σκέφτηκα να του βάλω και στίχους. Ακούστε τους, είναι η πιο ώριμη στιχουργικά δουλεία μου. Ειναι γραμμένο σε Νότια Τοχαρική, την μόνη γλώσσα που θα μπορούσε να συλλάβει τον πλούτο των νοημάτων μου. Παρακαλώ το Νόμπελ στείλτε το μου στο σπίτι. Είμαι καλλιτέχνης χαμηλού προφίλ και διακρίνομαι για την σεμνοτητα μου... Αποσιωπητικά

Όταν χαράζει...

                                       "I 'll tell you this. No eternal reward will forgive us now

 for wasting the dawn."

Η μυρωδιά του ζεστού καφέ μπλέκει με τους καπνούς του πρώτου τσιγάρου, το παγωμένο αεράκι διώχνει τα τελευταία χνάρια της νύστας κι η μέρα ξεκινάει, καθώς ο ήλιος ανατέλλει πίσω από την Κω...

Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν. Ελληνική Επανάσταση: Η ζωή μετά.

Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί αναδημοσίευση προγενέστερης ανάρτησης στο "afterschoolbar". Επειδή, εν πολλοίς, πρόκειται για κείμενο με προσωπικό χαρακτήρα, το μεταφέρω κι εδώ ένεκα της επετείου.

Τι γίνεται ένας επαναστάτης, όταν τελειώσει η επανάσταση?
Ας δούμε πώς τελείωσαν τις μέρες τους κάποιοι Έλληνες επαναστάτες.
Αναμφίβολα καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι ο Μπότσαρης, ο Διάκος, Παπαφλέσσας, ο Ολύμπιος και οι άλλοι που πέθαναν στη μάχη ήταν τυχεροί… Εντάξει, δεν θα επιμείνω για τον Διάκο…
Για το Καραϊσκάκη, μολονότι πέθανε στην μάχη τυπικά, τείνει να θεωρηθεί ορθή ιστορικά η θεωρία συνωμοσίας που αναπτύχθηκε αμέσως μετά τον θάνατο του . Ότι σκοτώθηκε από φίλια πυρά. Η παράταξη, δηλαδή, που αποτελούνταν από προεστούς, Φαναριώτες και ιεράρχες , οργάνωσε την δολοφονία του, επειδή δεν μπορούσε να τον ελέγξει και φοβόταν την φήμη του.
Η ίδια παράταξη, με εκτελεστικά όργανα τον Γκούρα και τον Παπά- Τριανταφυλίνα, οργάνωσε νωρίτερα την δολοφονία του φυλακισμένου στην Ακρόπολη Ανδρούτσου. Τον στραγγάλισαν με ένα σκοινί και πέταξαν τον σώμα του από τον βράχο της Ακρόπολης, τάχα ότι αυτοκτόνησε. Η εντελώς ερασιτεχνική σκηνοθεσία τους δεν έπεισε κανένα.
Ένα από τα πρώτα θύματα εκκαθαρίσεων τέτοιου τύπου, ήταν ο Αντώνης Οικονόμου. Κήρυξε την Επανάσταση στην Ύδρα πάρα την θέληση των πλοιοκτητών και των προκρίτων. Αυτοί, αφού προσπάθησαν ανεπιτυχώς με κατασκευάσμένες κατηγορίες να τον βγάλουν από τη μέση με νομιμοφανή μέσα, κατόρθωσαν, πάρα τις προσπάθειες του Κολοκοτρώνη να το αποτρέψει, να τον δολοφονήσουν.
Η Μπουμπουλίνα υπήρξε η μόνη γυναίκα που έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Έπεσε θύμα μιας οικογενειακής διαμάχης με φημολογούμενες πολιτικές προεκτάσεις. Στον εμφύλιο διαμαρτυρήθηκε έντονα για την δολοφονία του γαμπρού της Πάνου και την φυλάκιση του συμπέθερου της Θοδωρή Κολοκοτρώνη, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στις Σπέτσες. Σε μια σύγκρουση φατριών στις Σπέτσες σκοτώθηκε από συγγενικό της πρόσωπο.
Ο Κολοκοτρώνης, αφού κατά την διάρκεια των εμφυλίων πολέμων στερήθηκε τον γιο του Πάνο, τον οποίον σκότωσαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι είτε αντ’ αυτού είτε ως προειδοποίηση, αφέθηκε να συλληφθεί από αυτούς, ώστε να μην κλιμακωθεί η ένταση, και φυλακίστηκε στο Ναύπλιο στο υπόγειο κελί που είδατε πρόσφατα, όσοι πήγατε εκδρομή. Μετεπαναστατκά θεωρήθηκε υπεύθυνος συνωμοσίας από τον Όθωνα, φυλακίστηκε εκ νέου, δικάστηκε και καταδικάστηκε στην ποινή του θανάτου, η οποία δεν εφαρμόστηκε μόνο και μόνο γιατί βρέθηκαν δυο δικαστές, ο Τερτσέτης και ο Πολυζωίδης, που αρνήθηκαν να υπογράψουν την θανατική καταδίκη, πράγμα που προκάλεσε διώξεις και για τους ίδιους μετά.
Ο Νικήτας (Νικηταράς) Σταματελόπουλος, ανιψιός τους Κολοκοτρώνη, θεωρήθηκε ότι εμπλέκεται σε συνωμοσία εναντίον του Όθωνα, δικάστηκεκαι αθωώθηκε.Παρ’ όλα αυτάφυλακίστηκε, έχασε την όραση του στην φυλακή και, μετά την αποφυλάκιση του, η πατρίδα «γενναίως» μερίμνησε για την περίπτωση του, ορίζοντας του μέρα επαιτείας. Κάθε Πέμπτη πήγαινε μπροστά σε μια εκκλησία και ζητιάνευε… Αποκαταστάθηκε μετά την Επανάσταση του 1843. Την ίδια εποχή ο πρόκριτος Ανδρέας Λόντος σπαταλούσε στα για τα μάτιας μιας ουγγαρέζας χορεύτριας την περιουσία που είχε μαζέψει τυρρανώντας προεπαναστατικά ως κοτζαμπάσης το λαό της Βόστιτσας (Αίγιο) και έμενε στην ιστορία εκφωνώντας την ώρα που πουλούσε το τελευταίο του αμπέλι την παροιμιώδη φράση "ας πάει και το παλιάμπελο".
Ο Μακρυγιάννης έμαθε γράμματα σε μεγάλη ηλικία μόνο και μόνο για να αφηγηθεί τα πράγματα που έζησε, γιατί ήταν ο μόνος τρόπος διαμαρτυρίας και αποκάλυψης των ραδιουργιών της εποχής. Ήταν από τους πρωτεργάτες της επανάστασης του 1843, τιμήθηκε με το βαθμό του στρατηγού. Αργότερα όμως, έπεσε σε δυσμένεια, θεωρήθηκε συνωμότης εναντίον του Όθωνα, και δικάστηκε με το ερώτημα του θανάτου. Στην φυλακή, επιδεινώθηκαν τα παλιά του τραύματα, έχασε τα λογικά του και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μισότρελος και απομονωμένος στο χτήμα του. Τουλάχιστον αυτός έζησε, έστω και μέσα στο θολωμένο του μυαλό, την αναγνώριση των προσπαθειών του από τον λαό, στους πανηγυρισμούς για την έξωση του Όθωνα.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, μονόχειρας ήδη από τον τραυματισμό του σε μάχη του ρωσικού στρατού του οποίου ήταν μέλος, μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Μολδοβλαχία πέρασε στην Αυστρία και, μολονότι δεν είχε την μοίρα του Ρήγα, τον οποίο οι Αυστριακές αρχές παρέδωσαν στους Τούρκους που τον εκτέλεσαν, φυλακίστηκε ως το 1827, εξασθένησε ο οργανισμός του, εξαιτίας των παλιών τραυμάτων του και της λύπης του για την αποτυχία της επανάστασης, και πέθανε από έμφραγμα μόνος και παραγκωνισμένος δυο μήνες μετά.
Η Μαντώ Μαυρογένους διακρίθηκε και στα πεδία των μαχών και των ναυμαχιών και εκτός. Χρησιμοποιώντας την μεγάλη προσωπική της περιουσία, έφτιαξε ένα στόλ΄σκο και παρενοχλούσε τον τουρκικό στόλο, κήρυξε την επανάσταση στη Μύκονο και διεθνοποίησε τον Αγώνα μέσω της επιστολής της στις Γαλλίδες γυναίκες. Εκτός από φλογερή επαναστάτρια όμως ήταν και φλογερή γυναίκα. Σφόδρα ερωτευμένη με τον Δημήτριο Υψηλάντη, όταν θεώρησε, μάλλον αδίκως, ότι ο Υψηλάντης είχε σκοπό να την εγκαταλείψει, πήγε στο Ναύπλιο όπου γνωστοποιούσε το γεγονός αυτό παντού και με κάθε τρόπο, με σκοπό την εκδίκηση. Το γεγονός αυτός εκμεταλλεύτηκε ο Κωλέτης για να μειώσει την φήμη από τις πολεμικές της επιτυχίες. Κι αφού, ραδιουργώντας με διάφορους τρόπους, την εκμηδένισε ηθικά, την εξανάγκασε να αποσυρθεί στην Πάρο, όπου πέθανε μόνη, ξεχασμένη και πάμφτωχη.
Ο Δημήτριος Υψηλάντης, πάλι, συντρίφτηκε ανάμεσα στην άτυχη ερωτική του σχέση με την Μαντώ και στην συγγένεια του με τον Αλέξανδρο, καθώς μέσω αυτού οι προεστοί ήθελαν να χτυπήσουν τον αδερφό του. Τα φιλελεύθερα και δημοκρατικά φρονήματα του και η δημοφιλία του στις τάξεις του λαού, επέτειναν την κατάσταση. Ο Υψηλάντης δεν άντεξε. Αρρώστησε και πέθανε σε νεαρή ηλικία.
Συμπέρασμα όλων αυτών?
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει.
Ήτοι, Κωλέτηδες, Μαυροκορδάτοι και τέτοιοι, σύνταξαν και παρέδωσαν έναν τέλειο, υποδειγματικό και ολοκληρωμένο οδηγό, για το πώς να καπηλεύεσαι το αίμα των άλλων….

Αφήστε τους να παρελάσουν μοναχοί τους.

Οι παρελάσεις ήταν πάντα κάτι που με εύρισκε στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορο και στην χειρότερη μου προξενούσε απέχθεια. Πάντα το εύρισκα κάτι κενό, επιφανειακό και, για να αναφερθώ στις σχολικές παρελάσεις, ολωδιόλου αντίθετο με οτιδήποτε (θα έπρεπε να) πρεσβεύει το σχολείο.  Πότε δεν πρότεινα όμως σε κανέναν να απέχει ή να  μην παρευρεθεί...
Εκτός από σήμερα... Σε κάθε πόλη λαμβάνονται δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που  αποσκοπούν να μας εμποδίσουν να εκφράσουμε την απέχθεια μας για τον δρόμο στον οποίο βαδίζει η χώρα ΜΑΣ. Λογαριάζουν στη δημιουργία μια ψευδούς και απατηλής ατμόσφαιρας του τύπου "Ησυχία, τάξη και ασφάλεια, βασιλεύει εις άπασαν την επικράτειαν"...  Αφήστε τους γραικύλους σημερινούς Μαυροκορδάτους, Κωλέττηδες και σία να παρελάσουν μοναχοί τους με τους σιδηρόφρακτους μπάτσους τους  και σπάστε την μαγική εικόνα που προσπαθούν να δημιουργήσουν ενδυόμενοι το όραμα του Ρήγα, την περηφάνια του Νικηταρά, τη δίψα για καλλιέργεια του Μακρυγιάννη, την τσίπα και την μπέσα του Καραισκάκη, την αυτοθυσία του Διάκου, την οξυδέρκεια του Κολοκοτρώνη, την δίψα για ισότητα του Αντώνη Οικονόμου, την...
Αυτές οι παρελάσεις είναι μια γιορτή που δεν είναι για αυτούς που απελευθέρωσαν τη χωρα. Αυτές οι παρελάσεις είναι μια γιορτή που δεν είναι για σας. Αυτές οι παρελάσεις ας είναι χωρίς εσάς... Ακυρώστε τους με την απουσία σας.

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του ΑΝΤΙ

Υ.Γ.: Διερωτώμαι οι οικολογικές οργανώσεις τι κάνουν... Και τα νεράτζια έχουν ψυχή....

Ένα πεύκο στην ακρογιαλιά της Ταπεινής Τέχνης...

Καλώς σε βρήκα, Κακέ μου Λύκε!

Ξέρω πως η "Ταπεινή Τέχνη" είναι χώρος έκφρασης προσωπικών στάσεων, σκέψεων και συναισθημάτων και γι' αυτό σε ευχαριστώ διπλά και για την παρα-χώρηση να συμμετέχω στις αναρτήσεις του ιστολογίου και για την υποδοχή που μου επεφύλαξες...

Λόγω ματαιοδοξίας, κυρίως, θα κάνω εμφάνιση στα λημέρια τούτα, όταν θα φτιάχνω κανά βιντεάκι και θα θέλω να υπερηφανευτώ για την ...ταπεινή μου τέχνη. Το τελευταίο μου (αλλά απειλώ: όχι και το ύστατο) δημιούργημα είναι η οπτικοποίηση του "Ένα πεύκο στην ακρογιαλιά" του Μίλτου Πασχαλίδη, από τα πιο αγαπημένα τραγούδια-τα δικά μου αλλά και των δικών μου ανθρώπων.

Το έφτιαξα με την ελπίδα ότι δεν πρόδωσα την αισθητική του και το επέλεξα ως "παγκόσμια πρώτη" ανάρτηση εδώ επειδή αυτός ο μελαγχολικός σκοπός του είναι κρίκος (σε διαφορετικές εποχές και για διαφορετικούς λόγους) μεταξύ της Χ., του Η. και εμού...

Ένα "Πρωινό Άστρο" από της "Πικροδάφνης" τον ανθό

Το παρόν ιστολόγιο είναι προσωπικό, πλην δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να γίνεται μέσο έκφρασης της δημιουργικότητας των οικείων και των φίλων του διαχειριστή του [κόβω το γ' πρόσωπο γιατί θα προκύψει καμιά σχιζοφρένεια και θα τρέχουμε (όλες οι προσωπικότητες μου μαζί)].

Μετά τη δημοσίευση των σκέψεων του φίλου "Καντηλανάφτη" για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τη χρήση ή την αναδημοσίευση σκίτσων του φίλου uhuru, το ιστολόγιο από δω και στο εξής και μόνιμα θα είναι διαθέσιμο στη gia_des, για να ανεβάζει, όποτε και όταν το κρίνει σκόπιμο και αναγκαίο, τα βιντεάκια που συχνοκατασκευάζει τελευταία ή και ό,τι άλλο τυχόν προαιρείται, προκύψει, υπάρχει...
Και τι καλύτερο για την αυγή αυτής της - νέας- συνεργασίας για να καλοσωρίσω την gia_des, από ένα "Πρωινό Άστρο?" Και μάλιστα αυτό ακριβώς που - για δες! - η ίδια έφτιαξε!

"Κακός Λύκος"

"Η μπαλάντα του χωρισμού". Ένα τραγούδι για όσα "πέρασαν σωστά".

Ο Πασχαλίδης το είχε πει με μια φράση  μιλώντας " για όσα πέρασαν σωστά"... Εγώ είμαι λιγότερο ταλαντούχος και χρειάστηκε να γράψω ολόκληρο τραγούδι για κείνες τις φορές που κοιτάς μετά το παρελθόν σου και έχεις εκείνη τη γλυκόπικρη γεύση, την αδιόρατη μελαγχολία γιατί κάτι που είχε ξεκινήσει με τόση ορμή έχει τελειώσει και την απέραντη και γαλήνια και ανακουφιστική συνειδητοποίηση πως καλά έκανε και τέλειωσε... Οι ρομαντικες ταινίες μας έχουν μπερδέψει λίγο. Μερικές φορές το happy end είναι ο χωρσμός...
Το έναυσμα για να γράψω το τραγούδι ήταν ένα περιστατικό που μου συνέβη μια μέρα που καθάριζα το πατάρι μου... Σ' ένα παλιό κουτί υπήρχαν μέσα αντικείμενα και αναμνηστικά από μια παλιά μου σχέση... Ξέρετε κασσετες με μουσικές επιλογές, καρτούλες από ταξίδια, εισιτήρια συναυλιών, μικροαντικέιμενα με ειδική σημασία, φωτογραφίες, διάφορα που δεν θυμάσαι πια τι συμβολίζουν... Και σκέφτηκα  πως όλα αυτά κάποτε θα΄ήταν σε περίοπτη θέση, πειστήρια ενός έρωτα, πολύτιμα τιμαλφή... Γιατί κάθε έρωτας είναι μια θρησκεία. Έχει τους ιερούς του τόπους και τους ιερούς του χρόνους και τα αντικείμενα λατρείας του... Και τώρα κλεισμένα στο κουτί τους στο πατάρι σαν τις μνήμες εκείνου του  έρωτα, αφοπλισμένες, ασαφείς και ελαφρά εξωραισμένες,  σαν νοτισμένο μπαρούτι,  που γίνονται καπνός στα χέρια σου ...
Κι είναι εκείνη η φράση για τους ξεθυμασμένους θησαυρούς μιας  αγάπης  που έγινε "κουτί σ' ένα πατάρι " που γέννησε το τραγούδι...

Αλλά η ζωή συνεχίζεται... Και φτάνει η φορά που δεν χρειάζεται να μαζεύεις πειστήρια. Γιατί γνωρίζεις πως ΑΥΤΗ  δεν πρόκειται να μπει σε πατάρι...

Η μπαλάντα του χωρισμού

Ξέρω πως έχεις πια χαθεί,

ξέρω, δεν θα γυρίσεις. 

Αλλού πως έχεις ξεχαστεί

κι άλλη ζωή θα ζήσεις. 

Τα ξέρω, φως μου, όλα αυτά

κι άλλα πολλά, τα ξέρω .

Μα σκέφτομαι πως έφυγες 

και πάλι υποφέρω. 

Ήτανε η αγάπη μου 

ένα πλατύ λιβάδι 

που κελαηδούσαν τα πουλιά

απ' το πρωί ως το βράδυ. 

Κι ήρθε ο χρόνος σα φωτιά

κι έκαψε το χορτάρι

και έγινε η αγάπη μου 

κουτι σ' ΄ένα πατάρι. 

Ξέρω πως κι άλλοι πονεσαν.

Ξέρω δεν είμαι ο μόνος. 

Δεν έχω τίποτα να πω!

Αυτός είναι  δικός μους πόνος. 

Φύσηξε  αέρας δυνατα,

γύρισε τη σελίδα. 

κι εμένα σ' αλλη αγκαλιά

σ' αλλη εσένα είδα. 

"Καινούρια Αρχή" - Γιάννης Κότσιρας (Αφιερωμένο εξαιρετικά)

"Λέξη, λέξη πως να το πω?" λέει το τραγούδι, είπα κι εγώ να το κάνω με εικόνες...

Συνεχίζεται ...

"Kuro Siwo" - The Ατάλαντοι

Η συλλογή μας με τον τίτλο "Ταπεινή Τέχνη" ήταν η τελευταία μας, η πιο φιλόδοξη και η πιο προβληματική ηχοληπτικά... Καθώς μετά αντιληφθήκαμε ότι πολλά σημεία δεν είχαν γραφεί ή ότι ο ήχος είχε αυξομειώσεις... Εν πάση περιπτώσει, επειδή θα  κάνουμε στο σχολείο το ποίημα ΄τωρα κοντά  και θυμήθηκα την δίκη μας διασκευή στο "Kuro siwo" και είπα να την αναρτήσω κι ας μην ακούγεται ολόκληρη η αρχή, κάποιες από τις φωνές και μια κιθάρα... Η αποφαση να ασχοληθούμε μ' αυτό πάρθηκε επί του πιεστηρίου, καθώς θέλαμε να διασκευάσουμε κάτι αλλά δεν είχαμε τίποτα έτοιμο. Οπότε αυτοσχεδιάσαμε... Από την αρχική ιδέα παρέμειναν και ακούγονται η απαγγελία του Στέλιου, η διφωνία  μου με την Πέπης και η μια κιθάρα- δεν θυμάμαι ποιος έπαιζε. Τα υπόλοιπα ... lost in recording!!!

Kuro Siwo

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας.  Άλλες ερμηνείες:  Θάνος Μικρούτσικος, The Aτάλαντοι

                                          Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
                                         δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
                                              Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρι
                                           και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.

Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα

Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει,
"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "

Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει. Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι
κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.

Η λαμαρίνα! ...η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.
Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη
κ' συ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄το τιμόνι,
πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.

Η εκδίκηση του Σούτσου

Ο Παναγιώτης Σούτσος  του το κρατούσε μανιάτικο του μέλλοντος  που σπάμε πλάκα με τις γλωσσικές και λογοτεχνικές απόψεις του...
Και να που παίρνει την εκδίκηση του...

Τάκης Σινόπουλος - "Ακόμα μια νύχτα"

Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια μέσα στην Ελλάδα ακολουθώντας το χυμένο αίμα το σπαταλημένο. Αίμα σταλαματιές κυλάνε στάζουν κάτω στον Άδη. Πέφτουν απάνω στους νεκρούς οι σκοτωμένοι αλλάζουν θέση δεν ξυπνάνε. Μόνο το χέρι τους υψώνεται και δείχνει τη μεριά που περπατάνε οι δολοφόνοι. Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους.	«Ακόμη μια νύχτα», XVI. Χρονικό, 1975. Συλλογή ΙΙ. Ερμής, 1980. 182.

Che fece.... Il gran rifiuto. Κ. Π. Καβάφης

Mια και λέγαμε για μελοποιήσεις σe προηγούμενη ανάρτηση, θα πω σήμερα για την μελοποίηση που έκανα στην "Δικαίωση" του Καρυωτάκη, μια ελεγειακή και σαρκαστική περίπτωση αδικαίωτου τραγουδιου... Η μελωδία μου ήρθε ολοκληρωμένη και πλήρης, σαν οδοστρωτήρας... Εντελώς άκοπα κι άμεσα. Τους στίχους μπορείτε να τους ακούσετε μελοποιημένους από την Ηδύλλη Τσαλίκη, ακολουθώντας αυτόν εδώ τον σύνδεσμό. Από μένα όχι!!! Γιατί για την μουσική ακούστε το τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη "Αγύριστο κεφάλι". Κι εγώ κάπως έτσι άκουσα το τραγούδι "μου" στο ραδιόφωνο. Φαίνεται δηλαδή, πως πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος κι είχε παέι ο Πασχαλίδης να παρουσιάσει το υλικό του ζωντανά στον Οδυσσέα Ιωάννου, το άκουσα εγώ, μου έμεινε υποσυνείδητα η μουσική, το "σύνθεσα" ξανά και στο μεταξύ ο δίσκος του Μίλτου είχε κυκλοφορήσει κι, όπως είναι ευκόλως νοητόν, ένοιωσα πολύ μαλάκας...
Πάντως, το χω αυτό. Όταν κλέβω κλέβω, από τους καλύτερους... Μια μέρα, όταν είχαμε πια γυρίσει από φαντάροι κι είχα μείνει για λίγο ανέστιος και με φιλοξενούσαν ο Ηλίας και ο Νάσος, τσίμπησα τον Ηλία ένα απόγευμα να του παίξω ένα ανατριχιαστικό ριφάκι πινκφλοϊδικό που είχα βρεί. Του το παίζω. "Ρε, συ αυτό είναι του Στέλιου", μου λέει... Ομόλογω ότι τα ' χασα και ντραπηκα λίγο. "Εμ, το έχω αλλάξει", του λέω, γιατί θυμήθηκα μεν πως όντως ήταν μια ιδέα του Στέλιου, αλλά όντως νόμιζα ότι το είχα. Αλλά δεν το είχα. Ήταν ακριβώς το ίδιο. Τέλος πάντων, ο Στέλιος είναι φίλος μου, ήταν την εποχή που είχε αρχίσει να δουλεύει και 35 ώρες το 24ωρο (εποχή που ), και, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να αναπτυχθεί το ριφάκι σε τραγουδάκι των Ατάλαντων, βρήκα την ευκαιρία να το χρησιμοποιήσω σαν μουσική υπόκρουση για μια απαγγελία στο αγαπημένο μου ποίημα του Καβάφη, το οποίο ανεπιτυχώς προσπάθησα πολλές φορές να μελοποιήσω.. Εκείνο με το μεγάλο Ναι και το μεγάλο Όχι.
Αυτήν εδώ. (Ναι, όλη αυτή η εισαγωγή ήταν για αυτό. Σας έχoυν πει το ανέκδοτο με τον ελέφαντα και το σκουλήκι?)

CHE FECHE.... IL GRAN RIFIUTO (Κ. Καβάφης)

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του...

"Το θλιμμένο μπλουζ του Κώσυ Λέμμιον"

Η σημερινή ανάρτηση αποτελείται  απο ξαναχρησιμοποιημένα, ως επί το πλείστον, υλικά. Το βίντεο, ας πούμε, το έχετε ξαναδεί εδώ κι εδώ, όπως  και έχετε ακούσει την μουσική στο δεύτερο σύνδεσμο , όπου, μάλιστα, υπάρχει στα πεταχτά και η ιστορία του σημερινού κομματιού. Είπα όμως να το χρησιμοποιήσω ως αρμό το βιντεάκιον... Συγχωρέστε μου την επανάληψη, αλλά είπαμε... Το αγαπάω αυτό το τραγουδάκι, καθώς είναι μια από τις λίγες, εφόσον η μουσική άνοδος του Νάσου συνέπεσε με την δική μου μουσική δύση και το αναπόφευκτο έπειτα εξαφάνισε οποιαδήποτε δυνατότητα συνεργασίας, μια από τις λίγες,

Ο Μπόγκαρντ ...

λοιπόν, μουσικές μας συνεργασίες ...
 Η μουσική, που λέτε , προέρχεται από εκείνα τα ωραία ορχηστρικά που έγραφε ο Νάσος και αποφάσισε μια μέρα να βάλει και στίχους. Με βρήκε λοιπόν και στα γρήγορα έγραψα μια κωμικοτραγική και αυτοσαρκαστική με κάποιο τρόπο  ιστορία σε στίχους, για ένα τύπο που, μέσα στην μαύρη και βροχερή νύχτα, χάνει το πορτοφόλι του και δεν μπορεί να αγοράσει το απαραίτητο για να βγάλει τη νύχτα αλκοόλ... (Εσωτερική παραπομπή και λιγάκι στις γενναίες οινοποσίες μας με τον Νάσο εκείνη της εποχής... ). Το ονόμασα "Το θλιμμένο μπλουζ του Κώσυ  Λέμμιον" παραπέμποντας  στον  ευάλωτα κυνικό και

.... ο "Λέμμυ Κώσιον"...

απελπισμένο αντιήρωα σειράς αστυνομικών μυθιστορημάτων του Πήτερ Τσέινι, τον ντετέκτιβ Λέμμυ Κώσιον, λάτρη και αντικείμενο λατρείας των γυναικών και καρικατούρα των χαρακτήρων που υποδυόταν ο Μπογκαρντ. Το απήγγειλα μετά  κωμικά με υπερβολικό στόμφο και... του Νάσου  του  φάνηκε μάλλον αταίριαστο το  χιούμορ μου (πλην όμως, τι άλλο θα μπορούσα να γράφω τότε, στην ψυχολογική φάση που βρισκόμουν παρα Ελεγέια και Σάτιρες- ψέμματα, μόνο σάτιρες... ), γιατί μετά έφτιαξε, με ένα παλίο στίχο του Ηλία και μια πιο εκτεταμένη εκδοχή της μελωδίάς του, την δική του ματιά πάνω στην "Χειμερία Νάρκη"  των Ατάλαντων... Με το συγκεκριμένο πόνημα, πέρα από αυτή την ηχογράφηση "με την πρώτη", δεν ξαναασχολήθηκε ποτέ κανείς! Μέχρι σήμερα...

Το θλιμμένο μπλούζ  του Κώσυ Λέμμιον

Η βροχή έγλυφε [ή μήπως "έγλειφε"?  Δεν θυμάμαι τι από τα δυο είχα βάλει...] την ψυχή του. 

Τα νοτισμένα τσιγάρα του απέκλεισαν την τελευταία ελπίδα ζεστασιάς!

Γυρνούσε στο σκοτάδι με το σπασμένο του περίστοροφο, 

με την καρδιά του σφαίρα στη θαλάμη ...

Κλειστοί οι δρόμοι και ξένοι.

Αυτή η πόλη που τον γέννησε τώρα θηλιές περνούσε στο λαιμό του. 

Τυλίχτηκε στην φθαρμένη καπαρτίνα του.

Προσπάθησε να αγνοήσει την υγρασία που τον περόνιαζε.

Στάθηκε να ξαποστάσει κάτω από ένα μπαλκόνι. 

Κατάφερε και άναψε τσίγαρο.

Ξαφνικά  αισθάνθηκε καλύτερα. 

Στο διπλανό στενό - το 'ξερε- είχε μια κάβα.

Κατευθύνθηκε εκεί με όλες του τις δυνάμεις. 

Τότε κατάλαβε πως έχασε το πορτοφόλι του... 

Κι η βροχή έπεφτε...

Κι η βροχή συνέχισε να πέφτει...

Και το σκοτάδι τον ρούφηξε. 

(Μερικές νύχτες δεν ξημερώνουν ποτέ)

... κι ο  "Κώσυ Λέμμιον"

Ένας "Τούρκος" στη Βιέννη κι ένας Λουκάς στο Μαξίμου.

Την εκπαιδευτική διάσταση αυτής της ιστορίας, τη χρησιμοποίησα ως παράλληλο κείμενο για την "Ελένη" του Ευριπίδη στο εκπαιδευτικό μου ιστολόγιο. Αλλά δεν μπορεσα να μην παρατηρήσω και τον εξαιρετικά διδακτικό παραλληλισμό της με τα έργα και τις ημέρες της σημερινής, νοσήρης και αποκλίνουσας, πολιτικής κατάστασης εν Ελλάδι. Με τον Λουκά, το υπέρλαμπρο άστρο.

Το κείμενο, που αναδημοσιεύω αυτούσιο από το skaki. gr, μπορεί να αναγνωσθεί ως πολιτική παραβολή. Παρακαλώ, κατά την ανάγνωση δώστε έμφαση στις μπλε επιχρωματισμένες από μένα προτάσεις.

"Chess machine: O «ΤΟΥΡΚΟΣ»!

Άραγε πόσοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι το πρώτο «σκακιστικό κομπιούτερ» κατασκευάστηκε πριν από…δύο αιώνες? Κι όμως , ακούσατε καλά! Για την ακρίβεια, το καλοκαίρι του 1769 εμφανίστηκε στο βασιλικό παλάτι της Βιέννης , για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία , ένα «μηχάνημα» που έπαιζε σκάκι . Οι βασιλικοί κύκλοι της Ευρώπης , στους οποίους το σκάκι ήταν ευρύτατα διαδεδομένο , κοιτούσαν , αρχικά με δυσπιστία , έπειτα με έκπληξη και στη συνέχεια με ενθουσιασμό , το καταπληκτικό αυτό φαινόμενο.

Το «μηχάνημα» που άνηκε στον βαρόνο kempelen, ήταν ένα τεράστιο κουτί, στην πάνω πλευρά του οποίου υπήρχε μια φιγούρα ντυμένη με την παραδοσιακή τούρκικη στολή και φορούσε στο κεφάλι ένα τουρμπάνι .Μπροστά στη φιγούρα υπήρχε μια σκακιέρα , όπου παιζόταν οι κινήσεις . Με ένα πολύπλοκο μηχανισμό , ο «Τούρκος» (που μάλιστα κάπνιζε και πίπα!) εκτελούσε τις κινήσεις, απαντώντας στους αντιπάλους του. Δύο κουνήματα του κεφαλιού του σήμαινε «σαχ» και τρία «ματ». Κάθε δώδεκα κινήσεις ο εφευρέτης του, βαρόνος Κέμπελεν, κούρδιζε το «μηχάνημα» με ένα τεράστιο κλειδί!

Αγωνιστικός, ο «Τούρκος» φαινόταν αχτύπητος. Οι καλύτεροι παίχτες στην Αυλή του αυτοκράτορα της Αυστρίας , έχασαν από τον «Τούρκο» γρήγορα και εύκολα. Όλοι έμειναν κατάπληκτοι και η πρώτη τους αντίδραση ήταν να ανοίξουν το κουτί για να δουν αν κρύβεται μέσα κάποιος άνθρωπος . Με διαταγή του αυτοκράτορα το κουτί ανοίχτηκε και το μόνο που φάνηκε ήταν γρανάζια , τροχαλίες και καθρέφτες , που έδειχναν ότι πρόκειται για ένα πολύπλοκο μηχανισμό.

Ακίνδυνη απάτη. (Μεταγενέστερη ανακατασκευή του μηχανήματος απάτης "Τούρκος". Το "πραγματικό" κάηκε το 1854.

.

Ο βαρόνος Κέμπελεν κέρδισε την εύνοια του αυτοκράτορα και μέχρι το θάνατό του (1804) απολάμβανε τους καρπούς της εφεύρεσής του. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο με τον «Τούρκο» του και λάμβανε προασκήσεις από όλους τους αυτοκρατορικούς οίκους. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει με τον «Τούρκο» και όλοι παρακολουθούσαν το φαινόμενο με κατάπληξη.

Μετά το θάνατο του Κέμπελεν ο «Τούρκος» πέρασε στα χέρια κάποιου Maelzer, συνεχίζοντας να γνωρίζει παντού επιτυχίες. Υπάρχει καταγραμμένο, το ιστορικό της συνάντησής του με τον Ναπολέοντα, το 1809. Ο «Τούρκος» κέρδισε την παρτίδα εύκολα, αφού προηγουμένως πέρασε μια σκληρή δοκιμασία στα χέρια του πονηρού Γάλλου αυτοκράτορα, ο οποίος έπαιξε επίτηδες, τρεις φορές, αντικανονική κίνηση, «εκνευρίζοντας» τον αντίπαλό του και κάνοντάς τον –προς μεγάλη του ευχαρίστηση- να γκρεμίσει τα κομμάτια από την σκακιέρα! Ας πάρουμε μια γεύση από το κλίμα εκείνης της μονομαχίας :

Ναπολέων-«Τούρκος», 1809

1.ε4 ε5 2.Βζ3 Ιγ6 3.Αγ4 (το… «Ναπολεόντειο»!)3…Ιζ6 4.Ιε2 Αγ5 5.α3 δ6 6.0-0 Αη4 7.Βδ3 Ιθ5 8.θ3 Α:ε2 9.Β:ε2 Ιζ4 10.Βε1 Ιδ4 11.Αβ3 Ι:θ3+ 12.Ρθ2 Βθ4 και όπως καταλαβαίνετε, ο μεγάλος Ναπολέοντας δεν άργησε να εγκαταλείψει.

Το μυστικό πέπλο που κάλυπτε τον θρυλικό «Τούρκο» έπεσε λίγα χρόνια μετά, σε μια περιοδεία του στην Φιλαδέλφεια της Αμερικής. Το κτίριο όπου φιλοξενούνταν ο «Τούρκος» έπιασε φωτιά και μέσα από το μηχάνημα άρχισε να ακούγεται πνιχτός βήχας. Ξαφνικά, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παρευρισκομένων, ένας άνθρωπος πετάχτηκε έξω από το κουτί και το έβαλε στα πόδια! Επρόκειτο για τον Johann Allgaier, συγγραφέα και πολύ ισχυρό σκακιστή της εποχής. Τότε όλοι κατάλαβαν ότι το εσωτερικό του κουτιού ήταν έτσι διαμορφωμένο, ώστε ακόμα κι όταν άνοιγαν οι πόρτες του ο άνθρωπος από μέσα δεν ήταν ορατός.

Η καριέρα του «Τούρκου απατεώνα» τελείωσε άδοξα. Το «μηχάνημα» μπήκε σε μουσείο , για να καταστραφεί τελικά από μια μεγάλη πυρκαγιά, το 1854.

Η σκακιστική ιστορία αποτελείται από αμέτρητες σελίδες . Μερικές όμως από αυτές μοιάζουν να περιέχουν, τόσο περίεργες ιστορίες… Σχεδόν απίστευτες.

"
Έτσι λοιπόν. Απάτη το θαυμαστό αυτόματο, ο φοβερός σκακιστής, που, μετάτην επιδερμική -στην κυριολεξία - επαλήθευση της "αλήθειας" του, λατρεύτηκε για 50 χρόνια σε όλο τον κόσμο, προσπορίζοντας μεγάλα ωφέλη σ' αυτούς που το χειρίζονταν... Οικονομικά και άλλα.

Επικίνδυνη απάτη!!! (Πότε θα "καεί"?)

Δεν ξέρω αν φαίνεται ο παραλληλισμός με τον δικό μας το "Λουκά, το μάστορα", που πλασαρίστκε από το σύνολο του πολιτικού κόσμου ( με τη φωτεινή εξαίρεση της Αριστεράς, εννοείται) και πατροναρίστηκε από τα Μέσα Μαζικής Αποκοίμισης ως ο σούπερ ντούπερ γουάου Μεσσίας, λυτρωτής και απελευθερωτής, ως η ύστατη ελπίδα, ως το τελικό σύνορο, για να μας γλυτώσε από τις Χάρυβδες και τις Σκυλες κάθε λογής.
Υπενθυμίζεται ότι η μη εκλεγμένη κυβέρνηση του εν λόγω υπέρλαμπρου άστρου σχηματίστηκε για να κάνει εκλογές σε εύλογο και σύντομο χρονικό διάστημα. Κάτι το οποίο τεχνηέντως έχει αποσιωπηθεί, αντίθετα υπό την ηγεσία του κατεδαφίζεται συστηματικά και με χειρουργικά ακρίβεια κάθε έννοια κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης και δημιουργούνται τετελεσμένα , από μια κυβέρνηση η οποία, πέρα από το μη εκλεγμένο της από τον ελληνικό λαό,  στρίζεται από μια βουλή η οποία δεν είναι πλεόν στο ελάχιστο αντιπροσωπευτική των επιθυμιών του και, παρά ταύτα και τις αρχικές αιτίες του σχηματισμού της, εκμαιεύει την διατήρηση της τουλάχιστον ώς το καλοκαίρι, ενώ παπαγαλάκια-ρέκτες, όπως η Διαμαντοπούλου, προπαγανδίζουν την δημιουργία μιας κυβέρνησης τεχχνοκρατών, μιας κυβέρνησης των "αρίστων" (Ολιγαρχική εννοείται και όχι τιμοκρατική. Σε καμιά περίπτωση δε, δημοκρατική!) .
Ο άνθρωπος πίσω από τον "Τούρκο" βρέθηκε. Αυτοί πίσω από τον Λουκά?
Υπενθυμίζεται ότι δεν έχει πάψει να επαφίεται η τήρηση και η υπεράσπιση του υπάρχοντος (δημοκρατικού και φιλελεύθερου ακόμα) Συντάγματος στον πατριωτισμό των Ελλήνων...

"[Όταν κατέβουμε τη σκάλα]". Ποίηση Κ.Γ. Καρυωτάκης.

Σε προηγούμενο ποστ έκανα αναφορά σε μια κατηγορία τραγουδιών που τιτλοφόρησα αδικαίωτα.

Αληθινό ρόδο στην άμμο

Μάλλον έπρεπε να την φυλάξω για εδώ... Μία των ημερών κατόρθωσα να φτιάξω μια μελωδιούλα την οποία μπορούσα να συνδυάσω με ακόρντα που έπαιζα ανάμεσα. Σε έναν κακό μουσικό ίσως αυτό να φαίνεται αυτονόητο, εγώ δεν είμαι καν μουσικός όμως. Και μπορεί ως αυτοδίδακτος να λατρεύω το δάσκαλο μου αλλά μην το παρατραβάμε. Όταν μαθαίνεις μόνος σου κάτι το πας μέχρι ένα σημείο και μετά δεν βελτιώνεσαι... Είναι σαν να ξεκινάς το κόσμο από την αρχή. Καποια στιγμή στερεύεις από ιδέες... Έτσι λοιπόν το να το κάνω αυτό ήταν κάτι ιδιαίτερο για μένα... Και ξεκίνησα να φτιάχνω ένα τραγούδι με τίτλο "Ένα τραγούδι αληθινό". Το κόνσεπτ του ήταν (αν βρώ τους στίχους κάπου θα τους παραθέσω) ότι μου ρχονται στιχάκια και νότες στο μυαλό αλλά φαίνονται ψεύτικα, αλλά μπορεί κατα λάθος κάποτε να γράψω ένα αληθινό τραγούδι, που θα λένε διάφοροι αναξιοπαθούντές και μη όπως τα χαλασμένα ρολόγια, οι άχρηστοι διαιτητές οι γάτοι το Γενάρη, οι σχέσεις που τελείωσαν νωρίς κτλ. Η ιδέα ήταν να παραθέτω τους αποδέκτες του τραγουδιού μου στα κουπλέ και κάθε φορά να οδηγείται το τραγούδι στο ρεφραίν με διαφορετικό τρόπο. Την πρώτη φορά να λέω ότι η μελωδία του τραγουδιού είναι ως εξής και να την παίζω σε σόλο. Τη δεύτερη φορά να λέω ότι ο αέρας θα σφυρίζει τη μελωδία του και να τη σφυρίζω. Και στο τέλος, λέγοντας ότι, αν κάποτε του βάλω στίχους, το ρεφραίν του θα λέει τα εξής, να παραθέτω σημαντικά πράγματα για μένα, αναγραμμάτισμένα όμως ώστε να φαίνονται φθόγγοι και λέξεις μιας άγνωστης και μυστηριακής γλώσσας... Το πάλεψα για πολύ καιρό, κοπιάζοντας και ιδρώνοντας να το παίξω, μόνο που η βασική ιδέα του τραγουδιού καθόριζε το τραγούδι, καθότι ήταν πολύ δήθεν για να είναι αληθινό. Και το παράτησα...

Αληθινό "ρόδο της άμμου"

Κάποια στιγμή μου ήρθε και έδωσε την λύση, τεθλασμένα και αθέλητα, ο συνήθης Καρυωτάκης. Μου 'ρθε στο νου δηλαδή, το τελευταίο άτιτλο ποιήμα που έγραψε πριν πεθάνει, γνωστό με τον τίτλο εργασίας " [Όταν κατέβουμε τη σκάλα]", το οποίο μου είχε κάνει εντύπωση για την μυστηριακή, λυρική και εξωτική εικόνα των "ρόδων της άμμου" και την παράλογη και σαρκαστική εικόνα των οπαδών του άνωθεν Κυρίου που παίζουν κρίκετ στον Παράδεισο. Και κάπως έτσι δοκίμασα να προσαρμόσω τη μουσική στο στίχο και τελικά, αντί για "Ένα τραγούδι αληθινό" έφτιαξα μια μελοποιήση από σπόντα. Προσωρινά, πλην - αναμενόμενα, μοιραία κι αναπόφευκτα- μόνιμα...
Και κάπου εδώ, φίλε αναγνώστη, φτάνεις στο σταυροδρόμι. Αν θες να ακούσεις μια εμπνευσμένη και ηθελημένη μελοποίηση ακολουθείς αυτόν τον σύνδεσμο. Αν θες να ακούσεις μια ανέμπνευστη, αδικαίωτη και κατά λάθος συνέχισε με την ανάρτηση μου ... Είπον κι ελάλησα κι αμαρτίαν ουκ έχω!

[Όταν κατέβουμε τη σκάλα]

Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρη ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλλες του Posillipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν crieket οι οπαδοί σου.—

Και για σένα, αγαπητέ αναγνώστη, καλέ μου φίλε, χαλκέντερο θύμα, που κατόρθωσες να φτάσεις μέχρι εδώ, μια έκπληξη. Δυσαρεστη, αλλά δεν σε φοβάμαι εσένα!!! Είσαι καταδρόμι... Από το βάθος τους χρόνου και μια λυωμένη κασσέτα βρήκα το "Ένα τραγούδι αληθινό". Άλλά δεν θα σε βάλω στο πειρασμό να το ακούσειςς. Μόνο τους στίχους θα βάλω. Έτσι για να δεις πως ακόμα κι εγώ είμαι καλός άνθρωπος... Κατά βάααααααααααααααααααααααααααααααααααααθος...

΄Ενα τραγούδι αληθινό

Νότες και λέξεις στο κεφάλι μου χορεύουν,

μα ό,τι κι αν πω είναι ή φαίνεται φτιαχτό.

Μα κάποια μέρα και μάλλον κατά λάθος

ίσως να γράψω ένα τραγούδι αληθινό.

Δεν θα 'χει ιδέες μεγάλες και φτιασίδια

ούτε και ρίμες σκάρτες της στιγμής.

Μόνο τα βασικά ακκόρντα

κι η μελωδία του θα είναι ως εξής:

(Σε σόλο η μελωδία του ρεφραίν)

Θα το ψιθυρίζουνε οι γάτοι το Γενάρη

μαζί κι οι σχέσεις που ξεφτίσανε νωρίς,

τα πιτσιρίκια που αγριεύουν στο σκοτάδι

κι όσοι αγαπήσανε κατόπιν εορτής.

Οι κρύες νύχτες θα το έχουν για κουβέρτα,

τ' άδεια μπουκάλια για φελό,

πλοία φαντάσματα παντιέρα

κι οι άνυδρες πεδιάδες ποταμό.

Θα το σφυρίζουν τα παροπλισμένα τρένα,

και κάθε άσχετος και μύωπας διαιτητής

κι ακόμα ο αέρας θα σφυρίζει

ένα σκοπό που θα πηγαίνει ως εξής:

(Η μελωδία του ρεφραίν με σφύριγμα).

Θα είναι απλό κι απέριττο τραγούδι

με λέξεις φρέσκες, πρώτης προβολής,

κι αν κάποτε του βάλω στίχους,

το ρεφραίν του θα λέει τα εξής:

Ροδακιλο σεράμι του νιφεστου

κοτά τσιράγα (= τσιγάρα) Ριάμα τησοπα.

Αντοίταλα (= Ατάλαντοι ), σιμούκη (= μουσική), κατεσκέτο.

Σικρά σαλισιμα κριλιακρια (= μαλλιά μακριά ;) .

(Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι είναι τα υπόλοιπα... )

Ιδού η Ρόδος.... Το πήδημα έρχεται...

Ίσως να φαίνεται χαιρέκακο το κείμενο... αλλά δεν είναι. Μια κραυγή αφύπνισης είναι, αλλά και μια κραυγή ενάντια στο βόλεμα... Την Τετάρτη, λέει, θα γίνει συλλαλητήριο στη Ρόδο ενάντια στην κατάργηση των μειωμένων συντελεστών Φ.Π.Α.. Να κάνουν οι άνθρωποι, δε λέω. Γιατί - κι αυτό είναι πρωτόγνωρο για κάποιον από την ηπειρωτική Ελλάδα- όταν σε κάποια βασικά πράγματα υπάρχει ένα μίνιμουμ αυτάρκειας μόνο και πας να το ψωνίσεις και σου λένε "την Πέμπτη θα το φέρει το καράβι" (κι είναι Δευτέρα) και το καράβι αναμένεται όπως ο άγγελος στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, τί άλλο μπορεί να σημάινει παρά ότι οι συνθήκες είναι ιδιάζουσες, άρα και η αντιμετώπιση χρειάζεται να είναι ιδιαίτερη... Κι όταν ολόκληρη Ρόδος αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, σκεφτείτε τι γίνεται στη Τήλο, στ' Αγαθονήσι, στους Φουρνους ή στα Ψαρα (κι η αναφορα σε τούτα τα νησιά ενδεικτική κι ουχί περιοριστική)...

Αλλά μάλλον δεν ήξεραν πως, όταν καίγεται του γείτονα σου η αυλή, θα 'ρθει μετά για τη δική σου η φωτιά. Διότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που δήλωσαν ένα παγερόν τε και ζωηρόν "απών" στα αιτήματα και τα προβλήματα της ιστορικής συγκυρίας , αδιαφορώντας για τα ζόρια που τραβάνε τόσα χρόνια οι άλλοι Έλληνες, αποκομμένοι στο δικό τους μικρόκοσμο και απορροφημένοι στα δικά τους μικροσυμφέροντα και μικροπράγματα. Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους (και εδώ πρέπει να σημειωθεί η εξαίρεση των ξενοδοχουπάλληλων, οι οποίοι φαίνεται ότι έχουνν αντιληφθεί ότι το να γίνει η Ρόδος Μπαχαμες σημαίνει ότι ντόπια και ξένα κονσόρτια - με την προσθήκη των αναγκαίων γραικύλων, πάντα βρίσκονται εύκαιροι τέτοιοι- θα εκμέταλλεύονται τεράστια ξενοδοχεία, μαζί με τους αιγιαλούς και τις παραλίες εννοείται, κι οι Ροδίτες θα μπαίνουν μόνο στην κουζίνες ή στα δωμάτια για να αλλάξουν σεντόνια και τη θάλασσα τους θα την βλέπουν με το κυάλι, κι όλα αυτά για ένα κομμάτι ψωμι... ) που κρατάνε τις τιμές στα μαγαζιά τους στουν ουρανο την ώρα που η αγοραστική δυνατότηητα μειώθηκε δραματικά, είναι οι ίδιοι νοικιάζουνε ανήλιαγες τρύπες με χρεώσεις σουίτας και παριστάνουν την Μαντάμ Σουσού, όταν αυτοί που μορφώνουν τα παιδιά τους, αυτοί που γεμίζουν τα στρατόπεδα τους, αυτοί που στελεχώνουν τις υπηρεσίες τους και τα ξενοδοχεία τους, ζητιανεύοντας σχεδόν ζητάνε μια επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων μείωση ενοικίου! Είναι οι ίδιοι που... θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα...
"[...]Ο άνθρωπος", λέει ο Σεφέρης, "είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,
άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν
σαν έρθει ο θέρος
προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ’ άλλο χωράφι
σαν έρθει ο θέρος
άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό
άλλοι μπερδεύουνται μες στ’ αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν.
Αλλά τα ξόρκια τ’ αγαθά τις ρητορείες,
σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις;
[...]
Καιρός του σπείρειν καιρός του θερίζειν. [...] "

Κι η πρώτη μου αίσθηση όταν άκουσα την είδηση ήταν πως εννοείται πως θα πάω στο συλλαλητήριο, δεν έχω ξαναδει διαδήλωση με SUV... Περά από πλάκα όμως, τους στηρίζω. εκτός των ρεαλιστικών λόγων που υπαιχνίχθηκα στην αρχή και των παρεπoμένων του γνωστού ποιήματος του Μπρεχτ που δεν μας παίρνει να ξεχνάμε, και γιατί ότιδήποτε πληγώνει το θηρίο που μας απειλεί είναι ευπρόσδεκτο. Αλλά δεν τρέφω αυταπάτες! Ο αγώνας τους θυμίζει τα αιγυπτιακά βροχοπούλια. Γίνεται μια πιο επίκαιρη θέση στο δόντια του κροκόδειλου.
Παρεππιπτόντως υπάρχει κι άλλος τρόπος να μην μειωθεί η αγοραστική κίνηση... Συναγωνιστές μπορείτε να κρατήσετε τις τιμές σταθερές και να απορροφήσετε εσείς την αύξηση των συντελεστών... Δεν είναι ότι σας λείπουν κι όλας...

"Ωδή (για το τέλος της χιλιετίας)".

Αισθάνομαι λίγο σαν το ποιητή Φερνάζη τελευταία... Εγώ ο κόσμος χάνεται κι εγώ ανεβάζω τραγουδάκια.... Θαρρώ όμως ότι είναι κι αυτό μια άμυνα, η δική μου, ενάντια στην ηττοπαθή μεμψιμοιρία, τη πολύ βολική σε όσους μας την προκαλούν... Είναι κι αυτό, νομίζω, ένα αντίδοτο να μην ξεχνάμε ποιοι πραγματικοί είμαστε (όποιοι κι αν είμαστε) και να μην το εγκαταλείπουμε , χωρίς παράλληλα να σταματούμε να παλεύουμε για όσα αξίζει... Κι αν μέχρι πρόσφατα ο αγώνας ήταν για τις συνθήκες ζωής μας, τώρα αποκαλύπτεται ότι είναι ακόμα σοβαρότερος ο αγώνας... Γιατί βρισκόμαστε στις αρχές ενός οικονομικού τύπου Απρίλη του '67...
"Ωδή" ή "Ωδή για το τέλος της (ή "μιάς") χιλιετίας". Αυτό είναι σημερινό τραγούδι. Τι να πω τώρα εγώ? Μάλλον "Ρέκβιεμ" θα έπρεπε να το πω. Και γιατί μιλάει για ένα τέλος και για το μελαγχολικό και το απαισιόδοξο των ετερόκλητων κατά τ' άλλα στίχων του.

Λογικόν το ετερόκλητον. Λογικό, διότι πρόκειται για συνενωθέντα αποσπάσματα με μοναδικό κοινό στοιχείο την ήρεμη θλίψη και την παραιτημένη μελαγχολία, τα οποία διασκεύασα ελαφρά για να "χωράνε" στη μελωδία .

Οι πρώτες δυο στροφές είναι ένα ξεχωριστο ποιηματάκι που έγραψα στο Λύκειο, μια άσκηση πάνω στο καρυωτακικό σύμπαν που μ' απασχολούσε τότε. Μ' άρεσε η λιτότητα στην έκφραση (για τα μέτρα μου τουλάχιστον) και η ιδέα της διπλής ζωής, αυτής που θέλουμε κι αυτής που ζουμε. Αισθανόμουν ότι κάτι τους έλειπε για να τελειώσουν, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι...

Η τρίτη στροφή ήταν ένα μισοτελειωμένο απόσπασμα από ένα στίχο που δεν γράφτηκε ποτέ.

Η τέταρτη στροφή ηταν ένα επίγραμμα για έναν τύπο που γνώρισα σε μια παραθεριστική καλύβα στο Ταΰγετο. Μου έκανε εντύπωση με πόση δίψα για ζωή μιλούσε για αυτά που θα 'κανε, όταν θα έβγαινε στη σύνταξη. Την ώρα που μιλούσε σα συννεφάκι πάνω από τον ώμο του ζωγραφίζονταν αυτά που ονειρευότανε. Τρεις βδομάδες μετά γυρνούσε από ένα πανηγύρι κι ήταν στην Εθνική. Είχε φορτώσει στην σχάρα του αυτοκινήτου του ξύλινα φτυάρια για φούρνισμα, σαν τα παλιά, που είχε φτιάξει κι είχε πάει να τα πουλήσει. Λύθηκαν και βγήκε να τα δέσει. Τον σκότωσε το φορτηγό που τον παρέσυρε. Ντίνο τον έλεγαν.

Η πέμπτη στροφή γράφτηκε τη δεύτερη χρονιά που έδινα Πανελλήνιες κι είχα σαλτάρει από την Ιστορία... Στο περιθώριο του βιβλίου έγραφα στιχάκια από τραγούδια των Doors. Μια μέρα έγραψα αυτό.

Η 6η στροφή είναι εκείνη που χρειάστηκε να πειράξω περισσότερο για να χωράει στη μελωδία. Για αυτό και ποτέ δεν κατάφερα να τη πω σωστά. Πάντα στο πρώτο στίχο της έλεγα "θάλασσα" και δεν φάινεται η ρίμα (χάλασες). Το μόνο άλλο που θυμάμαι είναι πόσο με ταλαιπώρησε να βρώ λέξη να ομοιοκαταληκτεί με τη λέξη 'θάλασσα' και πόσο περήφανος αισθάνθηκα που βρήκα τη λέξη "χάλασα". Μετά βέβαια αντιλήφθηκα ότι υπάρχουν καμιά δεκαριά τραγούδια με την ίδια ρίμα... Πράγμα αναμενόμενο καθότι η μόνη άλλη εναλλακτική ομοιοκαταληξία στο "θάλασσα" είναι "Παντάνασσα" ...

Στην βιογραφική ταινία "Τσάρλι" του Ρίτσαρντ Αττένμπορω έχει μια πολύ ωραία σκηνή. Ο Τσάρλι Τσάπλιν προσπαθεί να ντύσει την κινηματογραφική περσόνα που δημιούργησε σ' ένα βεστιάριο. Και καθώς φέρνει τα μάτια του γύρω, ένα χρυσαφί, φωτεινό κυκλάκι εμφανίζεται γύρω από ένα μαύρο καπέλο, ένα φθαρμένο κουστούμι δυο νούμερα μεγαλύτερο, ένα μπαστούνι κι ένα μουστακάκι. Κι έτσι γεννήθηκε ο Σαρλό.

Κάπως έτσι, αφου μετά από ένα ολόκληρο καλοκαιρινό βράδυ δημιουργικού πυρετού κατάφερα να ολοκληρώσω την μελωδία κι έψαχνα στίχους, κυκλώνονταν αυτά τα διαφορετικά στιχάκια καθώς ξεφύλλιζα το τετράδιο με τους στίχους μου... Ήξερα κιόλας από την αρχή ποιο πάει που, τι άλλαγές θα κάνω και πως θα κλείσω το τραγούδι. Συνειρμικά, αυτόματα κι αβίαστα βγήκε από το μυαλό μου η κατακλείδα του τραγουδιού. Μια φράση από το ποιήμα του Σεφέρη "Μνήμη Β΄" : "Είμαστε ο σπόρος που πεθαίνει" και βγήκα απ΄το αδειανό μου σπίτι μ΄ένα τραγούδι. Κι έτσι γεννήθηκε η "Ωδή".

(Αναρωτήθηκα στην αρχή τι να γράψω για αυτό το τραγούδι κι έγραψα ολόκληρο κατεβατό! Ωραιος είμαι... )
Νομίζω ότι και τις τρεις κιθάρες τις παίζω εγώ... Στο τουμπελέκι έχωσα τον Ηλία να προσπαθεί να μου δωσει ένα ρυθμικό σχήμα . Πράγμα δύσκολο, καθότι ήταν η πρώτη φόρα που το έπιανε στα χέρια του και γιατί δεν έχω και το πιο αναμενόμενο παίξιμο...

ΩΔΗ

Αύγουστος 1996

Πίσω απ’ τις φωτεινές τις αυταπάτες

φωλιάζει η σκοτεινή πραγμάτικότητα

και ‘μεις σε λάθος τραίνο επιβάτες

αναζητούμε την αιωνιότητα.

Αγκιστρωνόμαστε σ’ ανώριμες αγάπες,

σε μια διπλή ζωή όλοι μας προχωρούμε.

Αυτή που μας γεννούν οι αυταπάτες

κι αυτή που αναγκαζόμαστε και ζούμε .

Να μη μπορούμε να πεθάνουμε να μη μπορούμε ούτε να ζούμε.

Να μην υπάρχει τίποτα να κάνουμε,

να μην υπάρχει τίποτα να πούμε.

Κι όσοι ονειρεύονται πεθαίνουνε.

Συνειδητά ή μη αυτοκτονούνε.

Συνέχεια την ευτυχία γυρεύουνε,

μέσα στη δυστυχία ασφυκτιούνε.

Μας σήκωσε ο αέρας της πικρίας

και μας μετέφερε σ’ άλλους καιρούς.

Κι είναι αποτέλεσμα μεγάλης ατυχίας,

που συγκαταλεχθήκαμε στους ζωντανούς

Μέσα σε οργισμένες θάλασσες

να ψάχνεις μια σανίδα να σε σώσει.

Κι ότι αγάπησες να φεύγει ή να το χάλασες.

Να μην υπάρχει τίποτα να σε λυτρώσει.

"Είμαστε ο σπόρος που πεθαίνει".

Αποκάλύψη σοκ... Νέα φορολογικά μέτρα. Το Ε69 είναι πραγματικότητα.

"Το ιστολόγιο αυτό το κατέλαβαν οι Ανώνυμοι. Έχετε αφήσει το Κακό Λύκο να σας παραπληροφορεί. Κυρία, το είπα σωστά; Γιατί ο μπαμπάς μου λέει, πως θα με κόψει από τα αγγλικά. Είμαστε οι Ανώνυμοι. Δηλάδη έχουμε και όνομα (Εμένα με λένε Πόπη, σαν τη γιαγιά μου τη Καλλιόπη) αλλά δεν θα σας το πούμε... Ανώνυμοι uber alles... Δεν κάνετε κι εσείς κάτι γιατί βαρεθήκαμε να χακάρουμε... θέλω να παίξω Φάρμα, επιτέλους !. Είμαστε οι Ανώνυμοι. Ο Κακός Λύκος απκρύπτει πληροφορίες. Είμαστε οι Ανώνυμοι.
Ο Κακός ο Λύκος, ως γνωστόν, παίζει το παρασκήνιο στα δάχτυλα (εχει scene anxienty) τόσο, που του πρότεινε ο Μαρινάκης να αναλάβει να γλυτώσει τον Ολυμπιακό από τις επιβουλές που αντιμετωπίζει, καθόσον - άκουσον, άκουσον- βρέθηκαν διαιτητές που δεν κάθονται να τους στήσει... Αρνήθηκε μόνο λόγω φόρτου εργασίας (τον είχε προσλάβει ο Τσάκας να κάνει τον Σαουδάραβα). Μετά που έφαγε την Κοκκινοσκουφίτσα (την γιαγιά την απήγαγε ο κυνηγός, του αρέσουν οι ηλικιωμένες γυναίκες, την έχει αλυσσοδεμένη στο υπόγειο) έριξε μια ματιά στο καλαθάκι της και έπαθε σόκ. Φαίνεται ότι η μικρή ήταν τζουτζές του Μπέννυ και του μετέφερε ένα μήνυμα του Παπαδήμου. Είμαστε οι Ανώνυμοι. Τι δεν σας είπε ο Κακός Λύκος...

Φέτος λοιπόν, ότι για να αντιμετωπισθεί η κρίση (όλη η Εκάλη έχει μείνει από χαβιάρι, μιλάμε για τεράστια και ανυπολόγιστη ανθρωπιστική καταστροφή) εκτός από τα υπόλοιπα έντυπα Ε1, Ε2, 3Ε, Ε τετραγωνική ρίζα του 2034,5% , θα παραλάβουμε και το Ε69. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση, προσμετρώντας το γεγονός ότι οι έλληνες είμαστε ο πλέον ερωτικός λαός του κόσμου (πράγμα λογικό, εφόσον μας γαμάει όπου μας πετύχει ), προσανατολίζεται να βάλει ένα καινούριο φόρο με βάση τις σεξουαλικές μας επαφές. Τη γαμήσαμε στην κυριολεξία δηλαδή... Κατόπιν διαρροής της πρόθεσης της, για να καταμετρηθούν οι αντιδράσεις, το Μέγαρο Μαξίμου φέρεται ότι έδωσε το ... κόκκινο (στη περίπτωση μας ) φως Για αυτό, και προκειμένου η κυβέρνηση να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες προσανατολίζεται να μετατρέψει σε εθνικό ύμνο το γνωστό άσμα του ερωτικού τροβαδούρου με τη βελούδινη φωνή Δημητρίου Πανούση "Γαμάτε γιατί χανόμαστε"

και μάλιστα για με την συμμετοχή του Γιώργου και της Γιωργιάννας Ντάλαρας (για να αποτραπεί η ανεξαρτητοποίηση της Άννας Νταλάρα).

"Live your Greece in myth" Από την διαφημιστική καμπάνια του Υπ. Οικονομικών

Ο φόρος θα υπολογίζεται με βάση διάφορους συντελεστές. Στους άνδρες θα υπολογίζεται το μήκος του οργάνου και η ημερομηνία πρώτης χρήσης (Κι εδώ βρίσκεται και η ευκαιρία να ασκήσει η κυβέρνηση κοινωνική πολιτική, καθότι, ενώ μεγέθη πάνω από 17 εκατοστά υπόκεινται σε αύξηση του φόρου 2% ανά εκατοστό, μεγέθη κάτω από 5 εκατοστά απαλάσσσονται της φορολόγησης. Ομοίως απαλλάσονται της φορολόγησης υπόχρεοι με πρώτη χρήση του οργάνου πρίν το 1960, λόγω παλαιότητας, και με πρώτη χρήση εντός του τρέχοντος οικονομικού έτους, ένεκα σπανιότητας). Στις γυναίκες ο υπολογισμός θα γίνεται με βάσh τα κυβικά του στήθους και της περιφέρειας, τεκμαρτά και πραγματικά, για αυτό το λόγο και επιτάσσονται τα αρχεία των πλαστικών χειρούργων. Γυναίκες υψηλών κυβικών σε πραγματική ή ανταλλάκτική αξία θα πληρώνουν φόρους με αυξημένους συντελεστές πολυτελείας. Του φόρου εξαιρούνται οι Ελληνίδες πολιτικοί, λόγω της προφανούς απομάκρυνσης τους από την θηλυκότητα. Η κυβέρνηση φέρεται διατεθειμένη να σταθεί αμείλικτη σε ενδεχόμενο φοροδιαφυγής και με ειδικη διάταξη υποχρεώνει τους σωματέμπορους να βάζουν σφαγίδα εισαγωγής στα εμπορεύματα τους, ώστε να πληρωθούν στο δημόσιο οι αναλογούντες φόροι εισαγωγής. Παράλληλα, ικανοποιώντας ένα πάγιο αίτημα των πολιτών, προχωρά στην επιβολή υποχρέωτικής συμπλήρωσης του εν λόγω εντύπου και στην Έκκλησία, επιτρέποντας ωστόσο για ειδικούς εθνικούς λόγους την δυνατότητα εισαγωγής συγκεκριμένου αριθμού (3,5 εκατομμύρια κομμάτια ανά επισκοπή ) τεμαχίων ζαρτιέρων και βρακακίων του αυτοκινήτου απαλλαγμένων από τους φόρους εισαγωγής και τα τεκμήρια πολυτελείας.

" Λαός και κυβέρνηση ένα". Από τη διαφημιστική καμπάνια του Υπ. Οικονομικών

Για τον υπολογισμού του συνολικού ποσού πληρωμής θα προσμετρηθούν ο αριθμός και η διάρκεια: των προκαταρκτικών (foreplay), των κανονικών επαφών (fair play), των επαναλήψεων της πράξης ανα επαφή (re-play), των στοματικών επαφών (oral play), των παρα φύσει επαφών (dirty play), των χειρωνακτικών επαφών (hand play σε περίπτωση αυτοερωτισμού, manual play σε περίπτωση ετεροερωτισμού), των ηδονοβλεπτικών περιστατικών (turbo play). Τα όργια εντάσονται στον ειδικό νόμο περί επιχειρήσεων και απαλλάσονται της φορολογίας (μέχρι δεκατέσσερις θεωρείται σχέση). Προκειμένου να εξασφαλιστεί το κύρος της οικογένειας, το οικονομικό επιτελείο προτίθεται να παραχωρήσει ειδικά κίνητρα φοροελαφρύνσεων για συνεχείς ερωτικές επαφές με τον νόμιμο ερωτικό σύντροφο (για πάνω από δυο επαφές ανά βδομάδα) και στην προσπάθεια του για την διατήρηση και ισχυροποίηση της κοινωνικής συνοχής αντίστοιχα κίνητρα για ερώτικές επαφές με τον/την εράστή/ερωμένη (για πάνω από δύο ερωτικούς συντρόφους ανά βδομάδα). Συνερεύσεις με άτομα του ιδίου φύλου υπόκεινται σε είδικό αυξημένο τεκμήριο με συντελεστή 11.99% ανά επαφή προς ενίσχυση της οικογένειας, του εθνικού κύρους και της τουριστικής πολιτικής της χώρας. Η χρήση ερωτικών βοηθημάτων υπόκειται σε ειδικό φόρο πολυτελείας, με την εξαίρεση των σαδομαζοχιστικών σχέσεων στις οποίες επιβάλλεται ειδικός συντελεστής φορομείωσης "βαρέων ανθυγιεινών", λόγω επικινδυνότητας, γεγονός που αναμένεται να ελαφρύνει την ειδική εισφρορα 12% υπέρ της Ελληνικής Αστυνομίας . Οι σεξουαλικές σχέσεις με ζώα εντάσσονται σε ειδική κατηγορία τεκμηρίου μείωσης ακριτικών περιοχών, υπόκεινται όμως σε προσαύξση 20% υπέρ Ο.Γ.Α. και 1.33% υπέρ του "Συλλόγου προστασίας των ζώων". (Με παρέμβαση του "Χαμόγελου του Παιδιού" οι παιδοφιλικές σχέσεις κρίνονται εντελώς απαράδεκτες...Είπαμε να κάνουμε σάτιρα, αλλά όχι και να το ξεφτιλίσουμε... ). Μειώνεται στο 3 (το μακρύτερο) % το Φ.Π.Α . για τις αμοιβές επαγγελματιών του ειδους στα πλαίσια της ανάπτυξης και της ανταγωνσιτικότητας της οικονομίας, ορίζεται όμως ειδικό τέλος 39% ανα επαφή υπέρ Ο.Α.Ε.Δ, ισομοιρασμένο μεταξύ επαγγελματία και πελάτη . Η δήλωση ψευδών στοιχείων υπόκειται σε είδικό αυξημένο συντελεστή διαφάνειας 30000000000000000000% υπέρ των τηλεοπτικών καναλιών...
Ο ελληνικός λαός για πρώτη φορά στα χρονικά φαίνεται διατεθειμένος με χαρά να πληρώσει τα νέα μέτρα.

Οι Ανώνυμοι

"Λίγα λόγια για τα αυτονόητα ή σκέψεις περί τεχνοκρατίας και δημοκρατίας" - Ένα κείμενο από τον "Καντηλανάφτη"

"Λίγα λόγια για τα αυτονόητα ή

σκέψεις περί τεχνοκρατίας και δημοκρατίας

«Την αλήθεια τη ‘φτιάχνει’ κανείς

ακριβώς όπως και το ψέμα…

Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες

θα’ τανε αληθινή σωτηρία.»

«Μαρία Νεφέλη» του Οδυσσέα Ελύτη (εκδ. Ίκαρος, θ΄εκδοση, σ. 62 και 75)

Η υπερψήφιση του δεύτερου Μνημονίου από τη Βουλή των Ελλήνων δημιουργεί ποικίλες συνέπειες και αντιλογίες. Ωστόσο αυτό που δεν ειπώθηκε, και θα μας απασχολήσει στο παρόν άρθρο, είναι το νεοφανές δίλημμα που ανακύπτει εναργά στον ελλαδικό όσο και το νοτιο-ευρωπαϊκό χώρο: Δημοκρατία ή τεχνοκρατία;

Η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου αποδεικνύει περίτρανα την πρωταρχική της τεχνοκρατική βούληση και πορεία, άσχετα αν στελεχώθηκε με ορισμένους βουλευτές των κομμάτων του Πα-σόκ, της Νέας Δημοκρατίας και του Λάος, εξυπηρετώντας μάλλον μικροκομματικά παίγνια και συμφέροντα εξουσίας. Ωστόσο, η μέχρι στιγμής εργασία της, καθώς και το νομοθετικό της έργο αποκαλύπτουν την τεχνοκρατική πλεύση καταστρατήγησης του πολιτικού λόγου, αλλά και την καταστολή του δικαιώματος του ψηφίζειν ενός έθνους, που εκφράζει πολιτικό έγκλημα.

Η είσοδος της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε καμία περίπτωση δεν αποτέλεσε επιλογή του ελληνικού λαού. Ουδέποτε αναφέρθηκε ή υπήρξε ως ενδεχόμενο στο προεκλογικό πρόγραμμα του Γ. Α. Παπανδρέου. Επίσης, ποτέ δεν προτάθηκε στον ελληνικό λαό. Μόνο επιβλήθηκε «πραξικοπηματικά», «ελέω τεθωρακισμένων» μέσων μαζικής ενημέρωσης, για να παραφράσουμε τη «Μαρία Νεφέλη» του Οδυσσέα Ελύτη (ο.π., σ. 36).

Αυτονόητο αποτελεί ότι η ελάχιστη σπίθα εντιμότητας και μετροέπειας του τότε πρωθυπουργού και των υπουργών του έπρεπε να οδηγήσει είτε στην παραίτησή τους είτε σε δημοψήφισμα. Δυστυχώς, όμως, δεν υπήρξε ούτε υπάρχει ίχνος πολιτικής και κοινωνικής ευαισθησίας, προσωπικής αξιοπρέπειας κι αναζήτησης της αλήθειας από πλευράς των «μνημονιακών» βουλευτών˙ μόνο απειλές χρεοκοπίας, εκβιασμοί πτώχευσης, κομματικά παζάρια εξουσιο-λαγνείας συνυφασμένα άψογα με ποικίλες κινδυνολογίες καταστροφής του έθνους.

Αντίθετα, για να κατευνάσουν τα πνεύματα όσων με υγιή τρόπο αντιδρούσαν, και με τη βοήθεια ακόμη μια φορά των «ηχηρών» και δημαγωγικών μ.μ.ε., παρουσίασαν εν είδει «σωτήρα»-πρωθυπουργό τον τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμο. Μεγάλο μέρος του λαού περίμενε την αυτόματη ανατροπή της αδιέξοδης κοινωνικής ζωής των πολιτών και ήλπιζε σε επιστροφή των κεκτημένων συνθηκών του βίου όπως πριν του μνημονίου.

Ωστόσο, η πολλά υποσχόμενη αντι-δημοκρατική κυβέρνηση Παπαδήμου ούτε επέφερε τον επίγειο παράδεισο, ούτε βέβαια οδήγησε τη χώρα σε εκλογές, όπως αρχικά διακηρύχτηκε από τους πολιτικούς αρχηγούς που τη στήριξαν. Απεναντίας νομοθέτησε σκληρά, απειλητικά, με εμπράγματο μίσος ενάντια στο έθνος κι ενάντια στο μέλλον του τόπου. Το ερώτημα παραμένει ανοικτό και μάλλον θα καθυστερήσει η απάντησή του: Με ποιο δικαίωμα μια τέτοια κυβέρνηση νομιμοποιείται να καταδικάσει το ελληνικό μέλλον σε κατοχή και υποδούλωση;

Βέβαια έκδηλη και πρωτοφανής είναι για τη κοινή λογική η θέση ορισμένων κυβερνητικών στελεχών, όπως της Άννας Διαμαντοπούλου. Μετά από τόσες φωνές κι αγώνες των πολιτών επιμένουν, ευελπιστούν και προσδοκούν «μία κυβέρνηση των αρίστων (τεχνοκρατών)». Είναι αξιολύπητη η ικανοποίηση του προσωπικού τους εθισμού στην εξουσία δίχως να αφουγκράζονται τη λαϊκή οργή, δίχως συμπόνια για την κοινωνική εξαθλίωση που μέρα με τη μέρα περισσότερο αμαυρώνει τα σύνορα μας, δίχως την ευαισθησία για τον άστεγο βίο των χιλιάδων πολιτών στις μεγαλουπόλεις της επικράτειας.

Κάποιος θα μπορούσε φέρει σε επιχείρημα το στοχασμό του Πλάτωνα στην «Πολιτεία» του περί πολιτικής εξουσίας των αρίστων (των δημιουργημένων από χρυσό σύμφωνα με το μύθο). Στις πάμπολλες παρατηρήσεις που θα μπορούσαν να γίνουν επιλέγουμε μόνο τρεις. Αρχικά, ο ρόλος των αρίστων στον Πλάτωνα ελέγχεται από το λαό. Επίσης, λειτουργούν (λείτος+έργο = έργο υπέρ του λαού) πολιτικά, δηλαδή με στόχο την ευημερία της πόλης, και την αναζήτηση του συλλογικού αθλήματος της α-λήθειας, των έργων πέρα από τη λησμονιά. Και τρίτον, τρέφονται από το κοινό ταμείο και το δημόσιο συσσίτιο, δίχως κανένα μισθό (συνεπώς ανήκουν στην υπηρεσία του λαού) και χωρίς να κληροδοτούν το αξίωμά τους (αφού άλλωστε δεν επιτρέπεται να παντρευτούν).

Το αν ο πλατωνικός στοχασμός είναι χιμαιρικός ή όχι δε θα μας απασχολήσει στο παρόν άρθρο. Ωστόσο, αυτονόητες παραμένουν οι πολιτικές προτάσεις του Πλάτωνα. Μία ολιγαρχική κυβέρνηση των αρίστων τεχνοκρατών υπουργεί, δηλαδή είναι υπό το έργο των πολιτών. Κατά πόσο οι σύγχρονες τεχνοκρατικές κυβερνήσεις Παπαδήμου και Μόντι (στην Ιταλία) υπουργούν το λαό;

Τέλος, ας θέσουμε κι ορισμένα ερωτήματα για περισσότερο προβληματισμό. Η κοινωνία μας, με το παρωχημένο ψηφοθηρικό σύστημα είναι τόσο ιδανική, ώστε να παραδεχθεί τω τόπω και τω τρόπω μία τεχνοκρατική κυβέρνηση; Έχει τη νόμιμη πολιτικά και ηθικά κατοχύρωση μία κυβέρνηση που ανέλαβε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές να πράξει υπουργικό ανασχηματισμό; Πού μπορεί να οδηγήσει η παύση του δημοκρατικού τρόπου του εκλέγειν και εκλέγεσθαι; Τι δουλειά έχει ένας τραπεζίτης-οικονομολόγος σε ρόλο πρωθυπουργού κι ένας συνταγματολόγος σε ρόλο υπουργού οικονομικών;

Μήπως τελικά είναι επιτακτική ανάγκη να αφυπνισθούμε όσο είναι καιρός, για να διασώσουμε τη δημοκρατική κατοχύρωση του συντάγματός μας;

Άλλωστε, για να θυμηθούμε και πάλι τον ποιητή:

«Κάθε καιρός κι ο Τρωικός του πόλεμος…Κάθε καιρός κι η Ελένη του» (Μαρία Νεφέλη, Οδυσσέα Ελύτη, εκδ. Ίκαρος, θ΄έκδοση, σ. 46-47).

Ο Καντηλανάφτης

"



Καντηλανάφτης ο συγγράψας
Κακός Λύκος ο δημοσιεύσας