Ο ναύτης (Ένα καράβι από τον Περαία) - Σωκράτης Βενιζελέας

Έφτιαξα για άλλους σκοπούς ένα βίντεάκι από μια παλιά ηχογράφηση του πατέρα μου να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια και το ανεβάζω κι εδώ ως φόρο τιμής. 

Προμηθέας Δεσμώτης - Σωκράτης Βενιζελέας

 Μια μέρα ο πατέρας μου γύρισε χαρούμενος από την Καλαμάτα κρατώντας εργαλεία ξυλογλυπτικής.

Out of the fog (Track No3/No9)/ Όλα ξαναγυρίζουνε (Νάσος Τσώκος/ Σωκράτης Βενιζελέας)

  Σαν σήμερα, στις 2: 45 τα ξημερώματα πέθαναν, το 2003, ο φίλος μου ο Νάσος και, το 2007, ο  πατέρας μου.  Έφτιαξα αυτό το βίντεο στη μνήμη τους με βάση ένα μουσικό θέμα του Νάσου και ένα ποίημα το πατέρα μου. 

Σωκράτης Βενιζελέας (Σοφός): Αμάραντος και νερατζούλα

Κανονικά το βιντεάκι αυτό το ετοίμαζα για ένα πλήρες αφιέρωμα στην καλλιτεχνική πλευρά του πατέρα μου, πλην βλακωδώς ανακάλυψα ότι δεν έχω μαζί μου όλο το υλικό που χρειάζομαι... οπότε θα ανέβει σήμερα, την επέτειο της μέρας που έφυγε... Χωρίς λόγο. Γιατί τοο ξέρει εκεί που είναι πως τον θυμόμαστε... (Κι ο Νάσος το ξέρει... Γι' αυτό και δεν έχει τίποτα για αυτόν... )

  Κι αυτό, για τις βόλτες που με πήγαινες μικρό (κι ας με κούραζε που κολλούσες σε κάθε χωριό κι έπιανες κουβέντα)

Θυμάσαι τον "Σούπερ βράχο";

Η ηχογράφηση λαθραία από τον αδερφό μου στις αρχές της δεκαετίας του 80 με ένα παλιοκασσετόφωνο

Χαίρε, βάθος... μετρημένο

"Πραλίνα". "Λιοντάρι". "Κολοσσός". "Προβατίνα". Όχι δεν αναφέρομαι ούτε στη ζαχαροπλαστική, ούτε στη Ρόδο, ούτε στη Ζωολογία...
"Χάσμα του Έπους, 1 και 2". Όχι δεν μιλώ για το ομηρικό ζήτημα...
"Γουργούθακας", "Ταφκούρα", "Διπλοτάφκι". Όχι ,δεν έπαθα εκεφαλικό, ούτε γράφω κάποιο ξόρκι για ξεμάτιασμα...
"Τρύπα της Καλογριάς". Όχι, δεν γύρισε καινούρια ταινία ο Κολλάτος...
Εδώ και κάποιες μέρες, με αφορμή νομίζω τον πνιγμό του σπηλαιοδύτη Γιώργου Τερζάκη (αν θυμάμαι καλά το όνομα) κατά την εξερεύνηση μια καταβόθρας βάθους ως τώρα 153 μέτρων στην Αρκαδία, ταξιδεύω στα έγκατα της Γης. Μ' έπιασε μια μανία για τη Σπηλαιολογία... Διαβάζω ότι υπάρχει και δεν υπάρχει για τα σπήλαια στο Διαδίκτυο... Γέμισε το μυαλό μου με εκείνες τις γλυκές, "άχρηστες" γνώσεις που σου γεννούν την  ένοχη (εφόσον είναι "άχρηστες" και σε ζούμε στην εποχή της ωφελιμιστικής πληροφορίας) εκείνη απόλαυση του να μαθαίνει για να μαθαίνεις...
Έμαθα όρους που δεν είχα ξανασυναντήσει και δεν θα μου χρειαστούν πουθενα: Αρμάτωμα, ξαρμάτωμα, γκούρ...
Μοιράστηκα τη στεναχώρια των σπηλαιολόγων  για το μπάζωμα του βαράθρου "Στοιχειωμένη"  στον Ελικώνα και συμμερίστηκα την οργή τους για τον Ελληνάρα λατοματζή που το έκανε και τους καθ' ύλην αρμοδίους που κωφεύουν...
Φρίκαρα μαθαίνοντας ότι στον Έμφύλιο οι Χίτες τα χρησιμοποιούσαν για να εκτελούν αντάρτες ή άμαχους (ιδιαίτερα στα μέρη μας... )
Έμαθα πέρα από τα γνωστά σπήλαια (της Αλιστράτης, του Διρού, του Περάματος, του Αγγίτη) υπάρχουν πολλά ακόμα σπήλαια, οριζόντια ή βάραθρα, στην Ελλάδα...
Έμαθα για τη Λίμνη της Βουλιαγμένης, άπατη μέχρι αποδείξεως του εναντίου, και το " Πηγάδι του Διαβόλου"  στο λιμανάκι της, με τα περίεργα ρεύματα-παγίδες θανάτου.  
Έμαθα για ένα βάραθρο στην Αμπχαζία που πάει  πάνω από δυο χιλιόμετρα βάθος και τον "Γουργούθακα" στα Λευκά όρη που φτάνει τα 1200 κάτω από τη Γη...  (Ανακάλυψα ότι έχω μια προτίμηση στα βάραθρα... Για τις άλλες σπηλιές βαριόμουν να διαβάσω...)
Έμαθα ότι ο Λαβύρινθος υπάρχει, είναι ένα αρχαίο ορυχείο στην Κρήτη που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί για αποθήκη πυρομαχικών και φεύγοντας τα ανατίναξαν κατστρέφοντας κι ένα μέρος του "σπηλαίου"...
Διάβασα για το σπήλαιο της Τραχήλας, το Καταφύγι της Σελίνιτσας που συναντάει τον "Δράκο" ένα υπόγειο ποταμό, το βάραθρο "Λυκούργος"των Δολών (μόνο για το "Βυθό" στις Γαϊτσές δεν βρήκα τίποτα- "δολίνη", αν κατάλαβα καλά, είναι το επιστημονικό όνομα του φαινομένου)...
Και συγκινήθηκα πάρα πολύ όταν ξαφνικά έπεσα πάνω σ' ένα βάραθρο του Ταυγέτου που λέγεται "Μαυροπούλια" ( 60 μέτρων εξερευνημένου βάθους, τα πρώτα 50 μέτρα συνεχόμενα ), εξαιτίας του οποίου παραλίγο να μην είχα γεννηθεί ποτέ... Θυμάμαι (και τα αδέρφια μου φαντάζομαι) που γλαφυρά και έμπλεος αφηγηματικού πάθους (κι ίσως για αυτό να βγήκα κλειστοφοβικός και υψοφοβικός) μου διηγούνταν ο πατέρας μου τότε που ,παιδάκι ακόμα στον Ταύγετο, με τις μεγάλες πείνες, πήγαινε με τους φίλους του  κι έμπαινε μέσα στο βάραθρο χαμηλά (εκείνος που δεν φοβότανε) κι άναβε φωτιές κάτω από τις φωλιές των μαύρων πουλιών που κατοικούσαν εκεί για να βγούν και να τα πιάσουν οι άλλοι από πάνω...
Πολύ χάρηκα που τώρα αυτές οι διηγήσεις απέκτησαν εικόνα... Και στεναχωρήθηκα που βρήκα τώρα τις φωτογραφίες εκείνες που τράβηξαν οι σπηλαιολόγοι μέσα από το βάραθρο, και δεν μπορώ να του τις δείξω...

Η είσοδος του μεγάλου βαράθρου

Κατεβαίνοντας στο βάραθρο

Μέσα στο βάραθρο

Κατεβαίνοντας στο μικρό βάραθρο

(Διαβάστε περισσότερα εδώ για το μεγάλο βάραθρο κι εδώ για το γειτονικό,  βάθους 16 μέτρων.)
Κρίμα που δεν βρήκα τίποτα για "Τ' αγριοπερίστερα", ένα άλλο βάραθρο που έμπαινε ο πατέρας μου!

Υ.Γ. Προσέξτε από που βγαίνει η κοπέλα... Μπρρ!!!! (Η τρυπούλα που βλέπετε στο βίντεο είναι η είσοδος του βαράθρου "Τρύπα του Βοριά" στους πρόποδες του Πάρνωνα, βάθους 132 μέτρων , αν κατάλαβα σωστά...)

Το φίλημα (= Μια βοσκοπούλα αγάπησα) - Σωκράτης Βενιζελέας (Σοφός)

Εν αντιθέσει με ότι νομίζουν πολλοί οι στίχοι από το ευρέως διαδεδομένο "Μια βοσκοπούλα αγάπησα" δεν ήταν αδέσποτοι ή ανωνύμου του στιχουργού. Πρόκειται για τις τρεις πρώτες στροφές από το ποίημα "Το φίλημα" του Γιώργου Ζαλόκωστα, εκείνου, αν θυμάστε που μας... πάγωνε το αίμα με εκείνο το "Ο Βοριάς που το αρνάκια παγώνει", αλλά δεν έφταιγε ο καημένος (άνω τελεία βάλε εδώ, βαριέμαι να ψάχνω να τη βρώ) 7 στα 9 παιδιά έχασε από τους κρύους χειμώνες της μετεπαναστατικής Ελλάδας... Εν πάση περιπτώσει, αργότερα, στα μέσα του 19ου αιώνα,  οι στίχοι του Ζαλόκωστα προσαρμόστηκαν σε μια σεφραδίτικη (κατ' άλλους ιταλική) μελωδία και το τραγούδι δημοτικοποιήθηκε [sic] εξαιτίας της πλατιάς διάδοσης και δημοφιλίας του (πάνω κάτω όπως με τον "Ερωτόκριτο"), οι οποίες αμφότερες έγιναν μεγαλύτερες μετά την εμβληματική ηχογράφηση του Δημήτρη Ζάχου. Ήταν ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του πατέρα μου και μια μέρα λαθραίως τον ηχογράφησα να το παίζει (να το διασκευάζει θα ήταν σωστότερο) και το ανεβάζω εδώ για να εκπληρώσω την υπόσχεση που έδωσα στην αδερφή μου, την Ολυμπία, εξ αφορμής αυτής της ανάρτησης...

Στο παρακάτω,  ευρύτερο αφιέρωμα στις καλλιτεχνικές πλευρές του πατέρα μου...

Ο νιος με τ΄αρματα - Σωκράτης Βενιζελέας ("Σοφός")

 Ένα τραγούδι από τον πατέρα μου σήμερα. Λέγεται "Ο νιος με τ' άρματα" και δεν ξέρω από που προέρχεται, δεν το έχω ακούσει πουθενά αλλού... Έψαξα και στο διαδίκτυο, ρώτησα σε κάτι φόρουμ... Τίποτα.  Ούτε ο πατέρας μου  θυμόταν. Αφηγείται την ιστορία ενός τύπου που κοιμήθηκε ζωσμένος τ' άρματα του, είδε στον ύπνο ό,τι η νεκρή του αγαπημένη τον αρνήθηκε κι έμπηξε το μαχαίρι του στήθος του από απελπισία...  Αυτό, αν κατάλαβα καλά, προκαλεί με κάποιο μαγικό τρόπο την ανάσταση της κοπέλας και ο νιος ξεψυχώντας την προτρέπει να ζήσει, Εκείνη πάλι που δεν τοn θυμάται, τον ρωτάει  αδιάφορα, ποιος είναι... Ήταν από τα αγαπημένα τραγούδια του πατέρα μου και το έπαιζε συχνά σόλο στην  κιθάρα. Δεδομένου ότι το έπαιζε όπως το θυμόταν, η διάρκεια ποίκιλε καθώς,  ανάλογα με τα κέφια  και τα μεράκια του, άλλες φορές έπαιζε μόνο τα βασικά κι άλλες φορές αυτοσχεδιάζε ανάμεσα στις στροφές, προς το τέλος μάλιστα είχε προσθέσει και μια εισαγωγή δικής του επινόησης για την οποία ήταν πολύ περήφανος... Είναι καιρός τώρα που ήθελα να  του κάνω ένα αφιέρωμα, καθότι υπήρξε πολυτάλαντη και καλλιτεχνική φύση, και με τρέναρε το ότι δεν ήξερα ποια από τις τρεις εκδοχές που έχω ηχογραφήσει - εν αγνοία του- να χρησιμοποιήσω. Αποφάσισα λοιπόν να αυτονομηθεί το τραγούδι από το υπόλοιπο υλικό που διαθέτω και να γίνει δική του ανάρτηση ώστε να βάλω όλες τις παραλλαγές... Πέρα από το προφανές, την απότιση φόρου τιμής (και όχι μνήμης, δεν τον έχω ξεχάσει) με ιντριγκάρει ιδιαίτερα το γεγονός αυτό της άγνωστης προέλευσης του τραγουδιού. Σαν να γεννιέται ένα δημοτικό τραγούδι... Κάπως έτσι δεν θα δημιουργούταν και τότε τα τραγούδια;

Θα ξεκινήσω με την πιο "πλήρη"παραλλαγή του κομματιού πού έχω, για την οποία έφτιαξα κι ένα βιντεάκι στα γρήγορα...

 Ο νιος με τ' άρματα στον ύπνο γέρνει
κι ο ύπνος όνειρο κακού του φέρνει.

Η κόρη, η όμορφη , νεκρή ' πο χρόνια
τους όρκους πρόδωσε με καταφρόνια.

Κι νιος στα στήθη του μαχαίρι μπήγει
κι η κόρη ,η άψυχη ,τα μάτια ανοίγει.

"Πεθαίνω άπιστη, πεθαίνω, ζήσε!
κι εκείνη αδιάφορη ρωτάει: "Ποιος είσαι;"

Εκτός από την παραπάνω  παραλλαγή, υπάρχει και αυτή εδώ, η πιο σύντομη, με καλύτερο ήχο:

Τέλος, η αγαπημένη μου είναι η επόμενη. Το κακό είναι ότι δεν τραγουδάει... Αυτό όμως σημαίνει ότι ακούγεται καθαρότερα η κιθάρα και η δική του προσθήκη στην μελωδία αλλά και ότι,  επειδή δεν έχει στο νου του το τραγούδι, είναι συγκεντρωμένος στην κιθάρα μόνο και  το παίξιμο του είναι καλύτερο... 

Επειδή ο πατέρας μου ήταν πολυτάλαντος άνθρωπος, θα επανέρθουμε