Ρούντολφ με πιλαφάκι

 Παραδεχτείτε το! 

"Who do you think you are? - The Ατάλαντοι

Είχα κάνει μια προφητεία πολύ παλιά, η οποία προφανώς δεν πέτυχε, ότι θα πεθάνω κάποια μέρα του Ιούλη του 2024, τότε που φαινότανε πολύ πολύ μακριά.

Κι άλλο χαϊκού

 Εξαίφνης χρειάστηκε να διδάξω τα χαϊκού και δεν είχα μαζί μου αυτό το... έπος. 

Χαϊκού

Αυτό το,,, έπος (το πιάσατε έτσι; ) μου πήρε, μισό να υπολογίσω... 

Παραμύθια , μέρος 2ο:Το παραμύθι του τέλους

    Αισιόδοξο τραγούδι το προηγούμενο όμως - για να συνεχίσω την προηγούμενη ανάρτηση-  κι ως γνωστόν εμένα δεν μου άρεσαν τα αισιόδοξα τραγούδια. Κι έτσι, για να το ανασκευάσω κι επειδή μου αρέσουν περισσότερο οι ιστορίες με λυπημένο τέλος, έγραψα πιο μετά ένα άλλο τραγούδι,  μελοδραματικό, επηρεασμένο από το σπλάτερ κλίμα του Νίκ Καίηβ (ρεσπέκτ στον "αρχηγό", τότε είχε βγάλει το "αιματοβαμμένο" "Henry's Dream") και των "Διάφανων Κρίνων " ("αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα") που άκουγα τότε μανιωδώς, και με λογοτεχνικές αναφορές στην Αγία Γραφή (ο Καίηβ που λέγαμε...) και στον Οιδίποδα (τα "Διάφανα κρίνα" και "τα χρόνια που ναυάγησαν στις ξέρες σου"... ). Βέβαια περισσότερο μου βγήκε ένα  "This is not a love song", στο πιο πολύ πιο άτεχνο.  Αφηγητής υποτίθεται πως είναι ο συντετριμένος μετά το χωρισμό ήρωας του πρώτου τραγουδιού- παραμυθιού. Δεν μου βγήκε μάλλον, αλλά ακόμα μου αρέσει η (δική μου) φράση "κουβαλάει την πίκρα του σε ορό"....

Το παραμύθι του τέλους 

Το παραμύθι αυτό δεν είναι για σένα.
Μιλάει για κάποιο πλευρό που 'χει χάσει το σώμα του.
Που 'χε πιστέψει για φίλο τον εχθρό του
Κι έχει γεμίσει αίμα και δάκρυα το στρώμα του.

Το παραμύθι αυτό δεν είναι για σένα.
Μιλάει για κείνο το καημένο το πλευρό.
Που ψάχνει εσένα με μάτια κλαμμένα
και κουβαλάει την πίκρα του σε ορό.

Που έχει χαθεί στα  του μυαλού.
Να αναρωτιέται τι δεν πήγε καλά.
Που έχει κάνει την καρδιά του κουρελού
κι η ψυχή του πια δεν ανοίγει  πανιά.

Για το πλευρό τ' ακρωτηριασμένο.
που σ' ένα τρίστρατο χαράματα.
Όπως το βρήκαν μόνο και ζαλισμένο,
το κατασπάραξαν της νύχτας τα σκυλιά. 

Το παραμύθι αυτό δεν είναι για σένα.
Μιλάει για κάποιο φίλο μου παλιό.
Ένα άλλο παραμύθι είχα γράψει για σένα.
Όμως δεν μ' άφησες το τέλος να σου πω.

Το παραμύθι αυτό δεν είναι για  σένα.


ΥΓ: Υπάρχει σοβαρή περίπτωση όλα όσα λέω παραπάνω και στην προηγούμενη ανάρτηση να είναι παραμύθια...

Παραμύθια, μέρος 1ο:Παραμύθι χωρίς τέλος

  Όταν ήμουν φοιτητής έμενε σπίτι μου καμιά φορά μια κοπελιά που είχα και της άρεσε, όταν κοιμόμασταν, να της λέω ένα παραμύθι που αυτοσχεδίαζα εκείνη την ώρα με ήρωες εμένα κι εκείνη για να αποκοιμηθεί.  Ίσως  ήταν, επειδή ήταν της μόδας τότε το βιβλίο του Κούντερα "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" και η ταινία που γυρίστηκε με βάση αυτό και αναφέρει πως το έκανε ο πρωταγωνιστής στην πρωταγωνίστρια. Το πιο πιθανό ήταν πως το χρησιμοποίησα  επηρεασμένος από το βιβλίο.  Κάποια στιγμή στην αρχή το δοκίμασα και μετά την πάτησα... Γιατί, εντάξει καλά ήτανε, αλλά μετά από λίγο άρχισα να το βαριέμαι. Άλλες φορές είχε στερέψει η φαντασία μου, άλλες φορές το έκανα  από συνήθεια, άλλες φορές διασκεύαζα πραγματικά παραμύθια (και της την έδινε: "Αυτό είναι ο Πέτρος και ο Λύκος", "ξέρω, και μετά η Κοκκινοσκουφίτσα τα φτιαξε με το λύκο", "Τον παπουτσωμένο γάτο μου λές?", "Πφφφφφ, πάλι Αίσωπος, αφού δεν είναι ρομαντικό " [η δική μου εκδοχή ήταν... ]). Μια νύχτα που ήμουν κουρασμένος και ήθελα να κοιμηθώ ,εκείνη ήθελε παραμύθι, οπότε διασκεύασα το "Παραμύθι χωρίς τέλος"...  "Ήταν ένα αγοράκι που αγαπούσε ένα κοριτσάκι και το αγαπούσε πολύ. Κι όταν βρούμε πόσο το αγαπούσε θα σου πω τη συνέχεια του παραμυθιού, Καληνύχτα." Αλλάγή πλευρού, ροχαλήτο.  Δεν εκτίμησε το χιούμορ μου και  με χωρισε (Γιούπι!!!!) και κοιμόνουνα σαν άρχοντας τα βράδια.
Αργότερα, αυτήν την ιστορία την έκανα ένα τραγούδι με τίτλο "Παραμύθι χωρίς τέλος".

Παραμύθι χωρίς τέλος 

Μια φορά κι έναν καιρό ένα αγόρι ήτανε
μια μικρούλα κοπελιά του 'χε κλέψει τη καρδιά.
Την αγαπαγε τρελά,κι ένα ήτανε μαζί,
κι ήθελε όλη του η ζωή, πάντα, έτσι να περνά.

Όμως κάποια μάγισσα  συνάντησε τ'αγόρι
κι ύπουλα προσπάθησε να του αλλάξει τα μυαλά:
"Μην ξεχνάς", του λέει γλυκά, "η συνήθεια κυβερνά .
Τώρα κι αν την αγαπάς, αύριο ίσως να 'ναι αλλιώς".

Και το αγόρι απαντά: "Τον ιστό σου στήσε αλλού.
Την αγαπώ τόσο πολύ που τη συνήθεια ξεπερνά".
Από τότε η μάγισσα το βαλε σκοπό της
να μετρήσει και να βρει πόσο την αγαπά.

Έλα  τώρα, μάτια μου, μες την αγκαλιά μου.
Παρακάτω τι έγινε δεν ξέρω ακόμα να σου πω.
Όταν βρει η μάγισσα πόσο σ' αγαπάω,
την συνέχεια θα σου πω απ' το παραμύθι αυτό.

Τι έγινε μετά κι αν είναι αλήθεια όσα λέω ή παραμύθια θα το δούμε στην επόμενη ανάρτηση.

Δεν είσαι εδώ- Ένα τραγουδάκι

  Την εποχή που είχα πάει φαντάρος ήταν της μόδας ένα τραγούδι του Βαρδέικου - πατέρα και γιού- με τίτλο "Τηλεκάρτα", το οποίο είχε εκληφθεί εσφαλμένα ως ερωτικό τραγούδι, διάλογος  μεταξύ ζευγαριού που το αγόρι είναι φαντάρος... Μια και ήμουν φαντάρος σκέφτηκα να γράψω κι εγώ ένα, πώς θα ήταν δηλαδή το τραγούδι άμα το έγραφα εγώ... Στην πορεία επειδή δεν μου βγαίναν οι στίχοι απαλοίφθηκε κάθε αναφορά στην τηλεκάρτα... And the rest is history.. H'  μάλλον αυτό το τραγούδι στο οποίο ακόμα μια φορά υπερεκτίμησα όχι τόσο τις φωνητικές, όσο τις εκτελεστικές μου ικανότητες,. Αλλά γιατί ρε γαμώτο; Αφού στο κεφάλι μου ακούγονται όλα μια χαρά... Μάλλον φταίει που για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει ,όταν αρχίζω να τραγουδάω, αυτόματα χρησιμοποιώ "ψεύτικες". Και μετά δεν μου φτάνει η κλίμακα...

H'
Κάποια στιγμή, όταν ήμουν φαντάρος άρχισα να πειραματίζομαι με την φόρμα  των τραγουδιών που έγραφα και προσπάθησα να γράψω ένα τραγούδι ψιλοαφηγηματικό, που θα βασιζόταν σε μια φράση η οποία θα λειτουργούσε ως λάιτ μότιβ...

Η΄
Πρόκεται για για μια απόπειρα που έκανα όταν ήμουν φαντάρος να γράψω ένα τραγούδι χρησιμοποιώντας μόνο δυο συγχορδίες (η Ντο Ματζόρε είναι μεταβατική) προσπαθώντας να χρησιμοποιήσω διαφορετικές μελωδίες.

Η'
Μου είχαν έρθει στο νου δυο μελώδίες και δεν ήξερα τι να τις κάνω. Έτσι αποφάσισα να τις χρησιμοποιήσω σε ένα τραγούδι, Η μία, η πιο πολύπλοκη, είναι αυτή που χρησιμοποιείται σαν πρόλογος και επίλογος. Την άλλη, την πιο ρυθμική τη χρησιμοποίησα ως ρίφ πάνω στο οποίο θα απήγγειλα, υποτίθεται τα λόγια...

Η
Τίποτα από τα παραπάνω

Δεν είσαι εδώ.

Σ' ένα παιχνίδι, ίδιο πάντα, με τις λέξεις τρελό,

κάθε λεπτό σε παίζω και σε χάνω.
Κι αν σ' αγαπάω πόσο δεν μπορώ να σου πω.
Όσο κι αν πω , θα σ' αγαπάω παραπάνω.

Δεν είσαι εδώ.
Σ'  όνειρα άγρια, λάγνα, πεινασμένα βουτώ.
Σ' αγγίζω, σε κρατάω, σ' αγκαλιάζω.
Απο μια ανάγκη απεγνωσμένη το κορμο σου ζητώ,
ξάφνου ξυπνάω, δεν είσαι εδώ, μόνος βουλιάζω.

Ρωτάω το χρόνο "Πες μου, γιατί κυλάς τοσο αργά".

Μου απαντάει με δευτερόλεπτα σακατεμένα.
Μες το κεφάλι μου οι σκέψεις μεθυσμένα πουλια.
Σένα ζητούν και οδηγούν ίσια σε σένα.

Δεν εισαι εδώ.

Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ, μικρή,
και γω μακριά σου μοιάζω σπίτι στοιχειωμένο.
Δεν αναπνέω δεν υπάρχω, είμαι εικόνα θολή.
Να μ' αναστήσει η αναπνοή σου περιμένω.

Δεν είσαι εδώ....

Το γράμμα

 Ένα τραγούδι, σήμερα, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ιστορική πηγή με κάποιο τρόπο, καθώς όταν λέει πως μιλάει μόνο με τηλεκάρτες το εννοεί. Δεν υπήρχαν κινητά. 

 Τα μουσικά γράμματα  είναι ιδιαίτερα διαδεδομένα. Από τα pop των Boxtops μέχρι τα hardcorοτρυφερά των Panx Romana κι από τα τρυφερουπαρκιακά του Σωκράτη Μάλαμα μέχρι τα γλυκερά της Δήμητρας Γαλάνη.  Λογικό δεν είναι να γράψει ένα τέτοιο τραγούδι ένας φαντάρος και μάλιστα στη σκοπιά;
Ακούστε αυτό πρώτα να μπείτε σε κλίμα... 
Το τραγούδι το χτενισα αργότερα και το ηχογράφησα,  κι ο Στέλιος έκατσε κι έκανε ένα σκιτσάκι, βασισμένος στις αφηγήσεις μου, το τραγούδι και ίσως και μια φωτογραφία- την οποία πάντως δεν θα δείτε γιατί δεν ξέρω που είναι ...  …

Το γράμμα

Κι αν σου μιλώ μόνο με τηλεκάρτες

την μυρωδιά σου κι αν μαντέυω στο χαρτί
δεν τελειώνουν οι μεγάλες οι αγάπες
στο πα μια τέτοια αγάπη είμαστε κι εμείς.

Κράτάω στην αγκαλιά μου την κιθάρα
ας πόσο θα' θελα μέσα να σουν εσύ
μα αντί για σένα όλη μου η λαχτάρα
κάνει και πάλλεται κάθε χορδή.

Τα "σ' αγαπάω" μου στα γράμματα που γράφω
Τα γράφω μ' ανεξίτηλο στυλό.
Κι όταν θα βγάλω τη στολη για σε θα υπάρχω
Κι όμοια ανεξίτηλα θα σ' αγαπώ.

Για αυτό, κουκλίτσα μου, μην μου λυπάσαι.
Εμείς και χώρια, πάλι είμαστε μαζί.
Τα τελευταία ήσυχά βράδια σου κοιμάσαι.
Θα σε ταλαιπωρώ μωρό μου μια ζωή.

"Ο Κακός Λύκος στο στρατό"- By S-Perfect, 1999 (ή 2000, ή 2001, ή 2002)

"Μικρή" - Τραγουδάκι

Ανανγνωστούλη μου, νόμιζες ότι είχες ξεμπερδέψει μαζί μου; Κουτούλικο! Είναι αλήθεια ότι φέτος το χω παρατημένο λίγο τούτο το μπλογκ με τούτα και με κείνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα έφαγε τα ψωμιά του... Γυρνάω σήμερα, με τραγουδάκι... Και τι τραγουδάκι!!!!  Έχω ανεβάσει τραγούδι (σόρρυ, βαριέμαι να βάλω λίνκ, ψάξτο, από τα πρώτα είναι )για τότε που ερωτεύτηκα κάποια και το κατάλαβα αργά και την έχασα, έχω ανεβάσει τραγούδι (ομοίως)για κάποτε που είχα ερωτευτεί δυο μαζί, δεν μπορούσα να αποφασίσω ποια θέλω και τις έχασα και τις δυο- κάτι πρέπει να κάνω για την υστεροφημία μου.Ιδού λοιπόνΜε το σημερινό τραγούδι έκανα ερωτική εξομολόγηση σε μια κοπέλα που  μου άρεσε...

Μικρή 

Ξέρω, μωρό μου, δεν υπάρχει λόγος να ζεις εσύ αλλού κι αλλού εγώ

κι ότι τα πιο μεγάλα εμπόδια μόνος μου εγώ τα προκαλώ. 

Αλλά δεν ξέρω τι με πιάνει και παριστάνω το χαζό

και δε σου λέω όσα θέλω να σου πώ. 

'Εχω, φοβάμαι, 

ταλέντο να μπερδεύω το απλό.

Όμως θυμάμαι

τα μάτια σου χωρίς να στήσω σκηνικό γι'αυτό. 

Μα μου τελειώσανε οι μπλόφες θα παίξω τώρα μ' ανοιχτά χαρτιά.

Αχρήστεψα τα μπαλαντέρ μου, μου τέλειωσαν τα διπλωματικά. 

Δεν έχει νόημα να κρύβω ό,τι σε σένα με τραβά 

Ελπίζω μόνο να μην είναι αργά. 

Πού να γυρνάς, πού να βρίσκεσαι, μικρή; 

Θα σε βρώ;

Υ.Γ.: Eννοείται ότι την έριξα....

Υ.Γ2: Εννοείται επίσης ότι το τραγούδι αποδείχτηκε ασύφταστη (τουτέτσιν "άφταστη" στα μανιάτικα) γκομενοπαγίδα, καθότι έπιασε  και με όλες τις υπόλοιπες.

Υ.Γ.3: Εννοείται, τέλος, ότι όλα αυτά είναι παραμύθια... Σιγά μην βγάλω φόρα παρτίδα στο ίντερνετ την ερωτική μου ζωή...

Τι λέω ο μαλάκας - The Ατάλαντοι

Έλα ντε! Δεν θυμάμαι τίποτα για το συγκεκριμένο τραγούδι...
Θα προβώ σε εικασίες λοιπόν!
Εικάζω ότι το τραγούδι είναι ανάπτυξη μιας ακολουθίας συγχορδιών που έπαιζα προκειμένου να εξασκούμαι στην αλλαγή των πιασιμάτων
Εικάζω ότι οι στίχοι προϋπήρχαν και μου ήταν αδιάφοροι , και τους συγκόλλησα στη μελωδία προσθέτοντας μια φράση για ρεφραίν έτσι ώστε να τους σχολιάζει...
 Εικάζω ότι το τραγούδι δεν το είχα περι πολλού γιατί αφενος δεν θυμάμαι τίποτα κι αφετέρου είναι το πρώτο στην δεύτερη συλλογή μας με τίτλος "Το δις εξαμαρτείν". Άρα το θυσιάσα.... Πάντα έπαιζα πρώτο κάτι που δεν με ένοιαζε να το καταστρέψω, ούτως ώστε να ζεσταθώ λίγο.  Γιατί πάσχω από ένα είδος scene anxiety κι αγχώνομαι άμα ξέρω ότι ηχογραφούμαι....
 Εικάζω τέλος ότι ο Στέλιος πρέπει να τα είχε πάρει για τη λέξη μαλάκας που χρησιμοποιώ πολλάκις γιατί δεν του άρεσε να βρίζω...

 Κοίταζα το σκοτάδι απ' το παράθυρο

κι είχα μια επιθυμία να πεθάνω.
Σ' ένα μισό τσιγάρο κάπνιζα το άπειρο,
συλλογιζόνουνα τι μού 'μενε να κάνω.

Κι ύστερα σκέφτηκα: "Τι λέω, ο μαλάκας;"

Για μένα η ζωή κάτι θα σκέφτηκε
και σίγουρα θα βρω κάτι να κάνω.
Κι αν όλα πάν στραβά κάτι θα μπλέχτηκε,
Γιατί λοιπόν, να θέλω να πεθάνω;

Κι ύστερα σκέφτηκα: "Τι λέω, ο μαλάκας;"

Συνέχεια σκέφτομαι τι λέω, ο μαλάκας
Μέσα στο ίδιο λούκι μπαινοβγαίνω
και τίποτ' άλλο πια δεν περιμένω

Αυτά. Τόσα χρόνια μετά, τι λέω, ο μαλάκας, ε?

Πίσω απ' τις μάσκες (Επίγραμμα). Ή πως παλιό υπαρξιακό αγχίδιο μετατρέπεται σε τωρινό πολιτικό σχόλιο

Ακόμα δεν έχω συνέλθει από το τελευταίο φορμάτ, το οποίο σημαίνει ότι βαριέμαι αφάνταστα να εγκαταστήσω τα προγράμματα επεξεργασίας βίντεο, για αυτό και την έχετε γλυτώσει τώρα κανα μήνα από τραγουδάκια... Έφαγα πριν λίγο μια φλασιά και θυμήθηκα κάτι παλιά στιχάκια, αγνώστο γιατί γραμμένα και πότε, και μέχρι να αξιωθώ να κουνήσω τον κώλο μου και να φτιάξω κανα βίντεο, λέω να σας ταλαιπωρήσω μ΄αυτά....

Σε μια τέλεια κοινωνία θα έβαζα αυτο

Πίσω απ' τις μάσκες
  (Επίγραμμα) 

Απόψε
φόρεσαν τα πράγματα
τη λαμπερή τους όψη. 

Μιλάνε
για τους όμορφους καιρούς
που θά 'ρθουνε για μένα. 

Αλλά εγώ βλέπω πίσω απ' τις μάσκες



.Σύντομο, απλό λιτό, καθώς ταιριάζει. 
Επίγραμμα μεγάλου διδασκάλου
Του  λείπει μόνο πρέζα μνημονιου
κι οι παρακολουθήσεις του Παγκάλου. 


Παρεπιμπόντως, τα λίνκια είναι δυο... 

Η μπαλάντα του ξυραφιού - Ένα σπλάτερ, μελοδραματικό, δήθεν τραγουδάκι

Συνηθίζω κάθε χρόνο το  Σεπτέμβρη να εγακινιάζω τις αναρτήσεις μου με διάφορα περίπλοκα και πολυποίκιλα που έχω κάνει το καλοκαίρι... Αυτό το καλοκαίρι όμως δεν είχε τέτοια, καθότι παντρευόμουνα, οπότε η αρχή δεν θα είναι εντυπωσιακή, ένα τραγουδάκι -κατά τα γνωστά - θα ανεβάσω - απόπειρα τραγουδακίου, καλύτερα-  κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού εφόσον έχει  τίτλο η "Μπαλάντα του ξυραφιού"...

  Το τραγούδι αυτό
είναι το αποτέλεσμα ενός - ας το πούμε- στοιχήματος με το Νάσο, την εποχή που με φιλοξενούσαν αυτός και ο Ηλίας, κι ήταν ένα είδος ενδιαφέροντος πειράματος για μένα γιατί δοκίμασα τεχνικές που δεν είχα χρησιμοποιήσει άλλη φορά - και στο στίχο, και στη μουσική, και στο τραγούδι-  κι ούτε θα ξαναχρησιμοποιούσα- άλλο που δεν πέτυχαν... Το έγραψα μιμούμενος το μελοδραματικό στυλ του τραγουδιού των Motorpsycho "Stalemate" - το οποίο, μετά την διαφήμιση του Str8 στο οποίο ήταν μουσική επένδυση, είχε ξαναγίνει ακόμα μια φορά επιτυχία επειδή είχε συμπεριληφθεί σε μια συλλογή του Παπασπυρόπουλου- μπολιασμένο με στοιχεία από το ύφος της  crooner  εκδοχής του Νικ Κέηβ και την σπαρακτικότητα των "Διάφανων Κρίνων".. Το τραγούδι ήταν μια δοκιμασία για τις περιορισμένες και εντελώς αυτοδίδακτες φωνητικές μου χορδές με τις αυξομειώσεις στην ένταση της φωνής και το υβρίδιο  αφήγησης- τραγουδιού που προσπάθησα να πετύχω, κι ας πούμε ότι δεν ήτανε έξυπνη ιδέα ή μάλλον δεν βγήκε τον να ξεκινάω από μινόρε και να τελειώνω σε ματζόρε στην ίδια τονικότητα,  Νομίζω ότι κάπου υπάρχουν πιο πετυχημένες εκτελεστικά ηχογραφήσεις, αλλά ποιος κάθεται τώρα να ψάχνει σε παλιές κασσέτες... Επιπλέον, κάποια στιγμή οι στίχοι είναι αλλού νταλλού. Οι "σωστοί" είναι αυτοί που γράφω απο κάτω...

Η μπαλάντα του ξυραφιού

Χάθηκες, δεν άντεξες...

Πήγαν αλλού τα βήματά σου,

μακριά απ'τις μέρες που θα 'ρχοτανε.

Χάθηκες... Χάθηκες!

Λύωσανε, τελειώσανε

οι ώρες που μυρίζανε αγάπη

κι είν' τα σεντόνια τώρα καθαρά. 

Χάθηκες! Έφυγες...

Έφυγες, δεν έμεινες,

με τις βαλίτσες ματωμένες

απ' τα κομμάτια που είχα γίνει.

              Έφυγες, Θεέ μου, έφυγες. 

Έμεινε, παρέμεινε

ενα κενό ακονισμένο 

από την φυγή σου κουρδισμένο:

"Μη σταματάς... Μη σταματάς!"

Τώρα γυρνώ στο άδειο σπίτι

μ' ένα κρασί κι ένα ξυράφι

και με φαντάσματα μιλώ 

για σένα. Για σένα... 

Μα δεν μ' ακούν κι αυτά κι εσύ.

Και το σκοτάδι ψιθυρίζει

σαν το ξυράφι αντικρύζει: 

"Κόψε βαθιά! Κοψ' τον βαθιά!"

Χάθηκες, χάθηκες...

Πήγαν αλλού τα βήματά σου,

μακριά απ'τις μέρες που θα 'ρχοτανε.

Χάθηκες, Θεέ μου,  χάθηκες!

Πρωτομαγιά - (Μέρα μαγιού πήρα άδεια....)

Όταν ήμουνα φαντάρος υπηρετούσα σε ένα φυλάκιο, μακριά από το τάγμα. Μια χαρά, γιατί αρχιφύλακας ήταν ένας έφεδρος και δεν μας πολυζάλιζε τα αρχίδια... Σαν να είμαστε φαροφύλακες

Μην ξεχνιόμαστε

ένα πράγμα. Ξεχασμένοι από τα στρατά, τα ελληνικά... Οπότε τα προβλεπόμενα (ξύρισμα, γυάλισμα, σκοπιές με πλήρη εξάρτηση και τα λοιπά) κομμένα. Το φυλάκιο ήταν ψηλά σε ένα λόφο, ερχότανε μόνο ένας δρόμος. Δεν βλέπαμε ποιος ερχόταν, αλλά επειδή οι πετρελαιοκινητήρες έχουν  χαρακτηριστικό ήχο, είχαμε μάθει να τους ξεχωρίζουμε, κι αν ερχότανε κάνα τζιπ ή κάνα ΡΕΟ, το άκουγε από μακριά ο σκοπός που έβλεπε τηλεόραση,  τρέχαμε και προλαβαίναμε να προετοιμαστούμε... (Εννοείται τη νύχτα, άμα έβγαινε καμιά έφοδος, χτυπούσαν σύρμα οι διαβιβαστές...)  Ένας λοχαγός, μάλιστα, το είχε ψυλλιαστεί ότι τα ξύναμε, αλλά δεν μπορούσε να μας πιάσει επ' αυτοφώρω  και μια μέρα πήγε να μας κάνει καταδρομική. Άφησε χαμηλά στο δρόμο το τζιπ κι άρχισε να ανεβαίνει από ένα μονοπάτι που χρησιμοποιούσαμε για να κατεβαίνουμε να πάρουμε το  λεωφορείο για Κω, όταν ήμασταν εξοδούχοι. Έτυχε όμως κείνη τη μέρα να βγαίνει με άδεια (πως το έλεγαν γαμώτο εκείνο το σημείωμα που ήταν σαν άδεια εξόδου χωρίς να είσαι εξοδούχος ή σε μη ώρες εξόδου;) για κάτι δουλειές του. Τον είδε από ψηλά να σκαρφαλώνει, γύρισε, μας ειδοποίησε και

μέχρι να ανέβει, ήμασταν όλοι φρεσκοξυρισμένοι, ο σκοπός στην πύλη. ο μάγειρας στο μαγεριό κι οι υπόλοιποι είχαμε λύσει κάτι πολυβόλα και τα "καθαρίζαμε"... Τώρα που το σκέφτομαι, βρέξει -χιονίσει ήταν ένα  λυμένο, just in case... Τέλος πάντων το θέμα ήταν ότι είχαμε συνεχώς το νου μας μην ακούσουμε κάτι...

Κάποια στιγμή, μετά από πολύ καιρό, πήρα άδεια, ήταν πρωτομαγιά. Τράνζιτ για το σπίτι μου, έμεινα ένα βράδυ σε ένα φίλο  στην Αθήνα, που έμενε  ένα στενάκι στο βάθος, αδιέξοδο ήτανε, χωρίς πολύ κίνηση...Οπότε, εκεί που κοιμάμαι περνάει ένα ταξί, το ακούω εγώ στον ύπνο μου και πετάγομαι έντρομος φωνάζοντας: "Τζιπ! Τζιπ! Τζιπ!"

΄Σπάστηκα όταν κατάλαβα τι έγινε που κουβαλούσα τη μαλακία μαζί μου στην πραγματική ζωή μου και για ξε-σπαστώ οραματίστηκα μια άλλη πρωτομαγιά στο μέλλον στην οποία το μόνο πράγμα που θα με ξυπνάει θα είναι μια ζεστή γυναικεία ανάσα στο λαιμό... Και το έκανα τραγούδι!

Και τώρα που μιλάμε - διαβάζετε δηλαδή- πραγματικότητα... 

 Πρωτομαγιά

Πρώτη Μαΐου σκοπιές, στρατώνες και αγγαρείες μοιάζουν μακριά.
Κι η μέρα μοιάζει γιορτή θριάμβου μια και ξυπνάω στην δικιά σου αγκαλιά. 

Δεν έχω πλάι μου το κρύο όπλο,
στη μυρωδιά σου βαθιά βουτώ.
Κι οι ώρες έχουνε κάποιο σκοπό
γιατί είναι η ανάσα σου ζεστό όπλο στο λαιμό.

Σαν μια φωλίτσα η αγκαλιά σου, κοντά σου νοιώθω μικρό παιδί.
Ό,τι κι αν γίνει εσύ θυμήσου η Ιθάκη μας πως είναι να 'μαστε πάντα μαζί.

Πρώτη Μαΐου, μας περιμένουν χίλιες ακόμα και μια Πρωτομαγιές. 

Ζωντανός νεκρός. Όχι ένα τραγούδι για ζόμπι

  Άλλα ένα να τραγούδι συναισθηματικής ενηλικίωσης, ένα so what, ένα αναγνωστάκειο "έστω δείξε τα χέρια σου κρίνε για να κριθείς", ένα είδος προσωπικού "High fidelity", ένα τραγούδι για όλα τα ex

wonder kids, ένα ατομικό "κι όμως είμαι ακόμα εδώ", ένα προσωπικό "να 'μαι πάλι εδώ ζωντανός", ένα κατάδικο μου "θα περιμένω άλλες μέρες".... Δεκάδες τέτοια θα μπορούσα να γράψω για το συγκεκριμένο τραγούδι το οποίο πιάνει το νήμα ακριβώς αφού το έχει αφήσει εκείνο της προηγούμενης ανάρτησης (και χρονικά και θεματικά και συναισθηματικά). Αντ'  αυτών θα μιλήσω για τον Νίκο Καρούλια  Ο Νίκος Καρούλιας είχε φτάσει 26 χρονών όταν μεταγράφηκε από τον Απόλλωνα στον Παναθηναικό κι όλοι πέσανε από τα σύννεφα.Μεταγράφηκε λέει σαν αναπληρωματικός ενός πιτσιρικά από τον Ο.Φ.Η.. Μεγάλο ταλέντο. Ο πιτσιρικάς πέρασε και δεν ακούμπησε, ξεχνάω το όνομα σου. Ο Καρούλιας από την πλευρά του έπαιξε καμιά δεκαριά χρόνια βασικός και αναντικατάστατος στον Παναθηναικό, έπαιξε και καμιά 4οαριά φορές στην Εθνική. Γι άυτό σας λέω. Είμαστε μερικοί που έχουμε όψιμη ακμή. Και παρατεταμένη... (Τώρα, για το αν είμαστε καλοί παίχτες, το αποδεικνύει ο Καρούλιας. Δεν χρειάζεται, βρε κουτά....)

Ζωντανός νεκρός

Από που έρχομαι δεν ξέρω,
για που τραβάω αδιάφορω.
Δεν χαίρομαι, δεν υποφέρω,
δεν δίνομαι κι ούτε ζητώ.

Το γνώριμο παλιό μου αγκάθι
ο πιο πιστός μου ο  οδηγός.
Να μ' οδηγεί στα ίδια λάθη
άγριος κι ακοίμητος φρουρός.

Είμαι ένας ζωντανός νεκρός,
ένα νεκρός που ζωντανεύει.
Μα αν το ζητήσει ο καιρός
πηδάει στην πίστα και χορεύει.

Δεν αγαπάω κι ούτε μισώ
κι αν κάτι μέσα μου σαλεύει,
μ' ένα λυγμό σ' ότι κι αν πω
ξοδεύτεται και δραπετεύει.

Κι όσα σκοτώνω, και δεν λέω,
και πνίγω μέσα στη σιωπή
σ 'ανεμικές πυρές τα καίω
κι αναγεννιούνται ως το πρωί.

Μα όσο κι αν πάω συνέχεια πάσο,
αντέχω ακόμα κι είμαι εδώ.
Δεν έχω τίποτα να χάσω
κι αυτό με κάνει ζωντανό.

Αναλφάβητος - Ένα χορευτικό- λέμε τώρα- τραγουδάκι

 Κανονικά θα έπρεπε να ξεκινήσω από αυτό το τραγουδάκι... Ίσως όλα έγιναν για να γράψω αυτό... Τα τραγούδια μου - μολονότι συνήθως γράφω στίχους και μουσική εγώ- δεν είναι αυτοβιογραφικά ακόμα κι αν κάποιοι από τους στίχους μου αναφέρονται ή εκκινούν από προσωπικά βιώματα. Κι αυτό γιατί γράφτηκαν, οι μουσικές και οι στίχοι, σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Οι μεν δεν επρόκειτο να γίνουν τραγούδι και οι δε δεν μελοποίησαν τους στίχους που τις έντυσαν. Κι εν πάση περιπτώσει,  επειδή οι περισσότεροι εξ αυτών γράφτηκαν σε πολύ πρώιμη ηλικία, δεν θεωρώ αντιπροσωπευτικούς του ποιος είμαι τους στίχους μου, τη σκέψης μου δηλαδή ή της στάσης μου. κι επιπλέον τους έβρισκα και λίγο ρηχούς. Εγώ μουσική δεν ξέρω, έμαθα κάποτε μόνος μου να διαβάζω αλλά δεν μου φάνηκε πουθενά χρήσιμο και το ξέχασα. Ακολουθούσα τη τακτική που βλέποντας μια συνέντευξη του Αντύπα- όχι του σκυλά- πρόσφατα πληροφορήθηκα ότι ακολουθούν και επαγγελματίες συνάδελφοι

μου, εντάξει, πλάκα κάνω. Έπιανα την κιθάρα για να παίξω, κυρίως για να βγάλω τραγουδάκια που μου άρεσαν, δεν τα κατάφερνα και μετά έπαιζα διάφορες ακολουθίες συγχορδιών. Μερικές φορές μου έσκαγε και μια μελωδία στο μυαλό την οποία ανάπτυσσα. Δεν είχα πρόθεση να γίνει τραγούδι, αλλά επειδή ως σολίστ αδυνατούσα να την παίξω, καθόμουνα μετά κι έψαχνα στίχους. Ο προαναφερθείς Αντύπας τα έδινε στην Νικολακοπούλου, εγώ στιχουργό εύκαιρο δεν είχα οπότε έπρεπε εκ των ενόντων να κάνω την δουλειά μου...

 Κάπως έτσι έγραψα και τη μελωδία του "Αναλφάβητου. Ήταν μια από τις δυο τρεις φορές που έχω νιώσει τον πυρετό της δημιουργίας κι αυτό δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα. Είναι διαδικασία, είναι η διαδικασία. ο χρόνος περνάει και δεν σε νοιάζει τίποτα, είσαι αφοσιωμένος μόνο σ' αυτό. το ένα σε πάει στο άλλο, το σκέφτεσαι όταν κοιμάσαι που δεν κοιμάσαι γιατί το σκέφτεσαι. Μετά, αν είσαι ταλαντούχος ανεβαίνεις σκαλοπάτια ανεβαίνεις ανηφοριές, αλλιώς μένεις πάντα στο πρώτο σκαλί, αλλά δεν μας νοιάζει. Τεσπά! Επειδή

"...And then i will not."

ήμουν λίγο θλιμμένος εκείνη την εποχή για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος, μου προξένησε μεγάλη έκπληξη που έβγαλα μια χαρούμενη μελωδία...Μετά έψαχνα για στίχους και βρήκα δυο παλιά δίστροφα ποιηματάκια μου, το ένα κινούνταν στο κλίμα του καρυωτάκειου "Τελευταίου καραβιού", το άλλο στο κλίμα του "when the music's over" των Doors,και μοιάζαν οι στίχοι τους λίγο παραπάνω δουλεμένοι, σαν να έχουν όντως κάτι να πουν εν πάση περιπτώσει και, το κυριότερο, μοιάζαν σαν να είχαν γραφεί για την μελωδία και να την περίμεναν...  Τους στίχους του ρεφραίν τους έγραψα τότε. Το ξέρω ότι είναι εύκολοι και αντιποιητικοί, πρέπει να τους αναγνωρίσετε όμως ότι είναι γνήσιοι, γιατί κάπως έτσι αισθανόμουνα τότε, για λόγους που δε σας νοιάζουν. Έτσι πάντρεψα την εύθυμη μελωδιούλα με τους θλιμμένους στίχους κι έφτιαξα το δικό μου, προσωπικό "Blue monday" (Ναι, έχω επίγνωση της ύβρης ). Το γράψαμε σε μια πρωτόλεια μορφή στην τελευταία συλλογή των Ατάλαντων.

Και μετά πήγα φαντάρος... (Κι έμαθα και "γράμματα"...)

 Τα δύσκολα αρχίσανε μετά, το αδικαίωτον του πράγματος. Είχα μάθει, με το δεξί χέρι μόνο, δηλαδή όχι συγχορδίες και τέτοια, να παίζω αρμόνιο, είχε τύχει να βρω ένα. Αποφάσισα λοιπόν να ασχοληθώ με τον "Αναλφάβητο" μου που τον πήρανε φαντάρο και δεν πρόλαβε να τελειώσει. Έκατσα και έκανα την αρχική ηχογράφηση, κιθάρα, φωνή και το ντραμ μασίν του αρμονίου. Δεν ήταν κι άσχημη, ικανοποιημένος έμεινα. Μετά είπα να βάλω μπάσα και να παίξω το ριφάκι της εισαγωγής και κάποια γεμίσματα με το αρμόνιο. Προσπάθησα διάφορους ήχους, "όργανο", "βιολί", "πιάνο". Τίποτα. Υπενθυμίζεται ότι ηχογραφούσα με ένα  διπλό κασσετόφωνο. Έγραφα το ένα κομμάτι σε μια κασσέτα και μετά την έβαζα κι έπαιζε και πάνω σ' αυτή έπαιζα παράλληλα κι εγώ και γραφότανε το αποτέλεσμα σε μιαν άλλην κασσέτα. Ή θα ήταν πολύ δυνατό το αρμόνιο και θα έπνιγε την φωνή και την κιθάρα ή θα ήταν πολύ σιγανό και δεν θα ακουγόταν ή το αποτέλεσμα θα ήταν σκέτος θόρυβος. Άλλες φορές η μέθοδος των πολλαπλών, παράλληλων ηχογραφήσεων είχε- λιγότερο ή περισσότερο - κάποιο αποτέλεσμα. Εδώ τίποτα. το πάλεψα από δω, το πάλεψα από κει, το παράτησα. Μετά από λίγο, δεν είχα πια το αρμόνιο...

Το καλοκαίρι έτυχε να βρω την αρχική, γυμνή ηχογράφηση και επειδή είχα φτιάξει το μπλογκ την ψηφιοποίησα για να το ανεβάσω εδώ. Είναι η πρώτη ηχογράφηση στη σελίδα. Σκέφτηκα όμως, για αρχειακούς λόγους και βέβαια για να βοηθήσω και τον έρμο, τον... ιστορικό του μέλλοντος να βάλω και την πιο ευπρόσωπη "ενορχηστρωμένη" εκδοχή. Είναι η άλλη, μετά... Ο ευφάνταστος ακροατής ας κάνει μόνος του τη μίξη στο κεφάλι του αν θέλει..

                                                                        Αναλφάβητος

Ακόμα μια φορά ακούστηκαν οι νότες

του τραγουδιού που πάντα αγαπούσα.

Για τελευταία φορά μ’ ανοίχτηκαν οι πόρτες!                              

Δεν μπόρεσα να πάω.  Αιμορραγούσα.

Ακόμη ένα πρόσωπο μες την πινακοθήκη.

Μια αίσθηση αδύνατη ζητώ κι ένα διαβήτη,

τους κύκλους να σχεδιάσω της μελαγχολίας,

να καταλάβω τα μηνύματα της αγωνίας.

Εγώ φταίω για όλα το ξέρω!

 Εγώ φταίω που μου πάν’ όλα στραβά !

Εγώ φταίω για όλα ,εγώ φταίω

που  ‘μαι αναλφάβητος συναισθηματικά .

Θέλω κάτι να πω ,πάλι δε βρίσκω λέξη.

Ένα  πακέτο θα καπνίσω ώσπου να φέξει.

Βραχνά θα τραγουδήσω στο σκοτάδι

κι ατάραχα θα βλέπω να περνά το τελευταίο  καράβι.

Για τελευταία φορά ακούστηκαν οι νότες

κι η  μουσική για πάντα θα σωπάσει.

Κι όλα τα φώτα θα σβήσουν τότες

για να ‘ρθει τ’ άπειρο να με δικάσει.

Αποχώρηση

Ακόμα ένα τραγούδι για τη φυγή... Καλά, πόσα έχω;;;
Αυτό πάντως είναι μια ιδιότυπη περίπτωση... Δεν θυμάμαι ποια λογοτεχνική θεωρία είχε εξοβελίσει πλήρως τα επιρρήματα, νομίζω οι παρνασσιστές... Όποιοι κι αν ήταν θα βγάζανε σπυριά, άμα διαβάζανε αυτούς τους στίχους... Εγώ, όταν τους έγραψα, από λογοτεχνικές θεωρίες δεν ήξερα, αλλά βλέμμα παρατηρητικό είχα πάντα και παρατήρησα το πλήθος των επιρρημάτων που χρησιμοποιούσα

ως γεμίσματα ή εύκολες ρίμες. Αυτοσαρκαζόμενος κάποτε, σκεφτόμουνα να το ονομάσω "Επιρρήματα". Μιλάμε για πολύ πράμα: Φέτος, γοργά, πια, καν, αδιάκοπα, αργά,, σταθερά, ψυχρά, απότομα, πια... Οπότε μοιραία το παράτησα...   Χρόνια μετά μου ήρθε μια μουσική στο μυαλό και δεν είχα εύκαιρο κανένα κασετόφωνο να την γράψω στα γρήγορα μην την ξεχάσω έτσι προσπάθησα να της βρω προσωρινά λόγια για να μην την ξεχάσω... Πέτυχα σε ένα παλιό τετράδιο τα στιχάκια, τα ξεχασμένα και βιαστικά τα "έσπασα" κατά τον εξής τρόπο. Χρησιμοποίησα δυο στίχους κάθε αρχικής  στροφής για πρώτους δυο στίχους κάθε  στροφής και  τη συμπλήρωσα με δυο ακόμα στίχους στο κλίμα των αρχικών  που έγραψα κείνη την ώρα, με την ιδιοτυπία (κάτι σαν παντούμ μισό) ότι ο τρίτος στίχος κάθε στροφής γινόταν ο τέταρτος της άλλης... (Βόλευε γιατί βιαζόμουνα να μην ξεχάσω τη μελωδία...). Τσάκισα επ' ευκαιρία και μερικά επιρρήματα... Κάποια μέρα πιο μετά έκανα μια πρόχειρη ηχογράφηση με την προοπτική κάποια στιγμή να ασχοληθώ πάλι στο μέλλον... Αλλά έμεινε... Είχα τελειώσει ψυχολογικά με το τραγούδι... Πολύ θα μου άρεσε να μην υπάρχει αυτό το ριφάκι που έβαλα τότε... Αυτό που μου την δίνει περισσότερο όμως είναι άλλο... Εγώ καλλίφωνος ή σπουδαγμένος δεν είμαι κι έτσι την φωνή μου δεν την "ακούω"... Ό.τι θέλει κάνει συνήθως... Ε! Εδώ είναι μια από τις λίγες φορές που έκανε ό,τι ήθελα... Η σκύλα!

 Αποχώρηση

 

Σέρνεται φέτος η ομάδα στο γήπεδο.
Κυλάει γοργά η ψυχή μου σε επίπεδο
που της αρμόζει, ό,τι κι αν πω.
Δε βρίσκω άκρη, ούτε καν προσπαθώ.

Γίνονται ασπρόμαυρα τα ονειρά μου
σπάζουν αδιάκοπα τα φτερά μου
δεν βρίσκω άκρη, ούτε πια προσπαθώ
δεν με πειράζει αν τρελαθώ. 

Σβήνουν αργά, σταθερά οι οπτασίες μου,
αργοπεθαίνουνε ψυχρά οι σωσίες μου.
Δεν με πειράζει να τρελαθώ
βαρέθηκα να αλλάζω  φιδοτόμαρο

Χάνονται απότομα όλες οι αισθήσεις μου.
Ορίζει η αδράνεια πια τις κινήσεις μου. 
Βαρέθηκα να αλλάζω φιδοτόμαρο
κι απ' το παιχνίδι αποχωρώ.

The Ατάλαντοι: Όλα αρχίσανε (17-3-96) όταν "Όλα τελείωσαν" (κι ακόμα "Ίμια song"και "Χάλκινη σιωπή")

 Με αφορμή την "επέτειο"  σχηματισμού των "Ατάλαντων" στο μακρινό 1996  κι αφού αποδεδειγμένα το ιστολογιο φέτος είναι σε αναμνησιακό mood,  άδραξα την ευκαιρία να στεγάσω κάτω από μια  επετειακή ανάρτηση και να δημοσιεύσω  μουσικούλες, μελωδιούλες, προσπάθειες ατελέσφορες ή ανολοκλήρωτες, πράγματα αδικαίωτα για τα οποία δεν είχα πρόθεση να αναφερθώ. αλλά, δεν ξέρω, έχουν μια κάποια αξία, ένα βάρος μνήμης...

    Όντες- ως εμφανές- οξυμώρως αντιφατικοί, δεν είναι παράξενο που το πρώτο "πρότζεκτ" που κάναμε μαζί λεγόταν "Όλα τελείωσαν".... Ήταν 17 Μαρτίου του 96, ήμασταν ήδη προς το στο τέλος του  πέμπτου έτους και αξιωθήκαμε για πρώτη φορά να μαζευτούμε όλοι μαζί για να παίξουμε κάτι που συζητούσαμε από το πρώτο έτος.  Έλειπε η Χαρούλα από κείνη τη φορά και μετείχε και η Άννα, η φίλη του Ηλία, πρώτη φορά και τελευταία. Ως τότε, η Πέπη μόνο ήξερε να παίζει κιθάρα, ο Στέλιος με το αυτί προσπαθούσε να βγάλει πως θα μπορούσε να ήταν αυτό που άκουγε, ο Ηλίας έμαθε πιο μετά κιθάρα, ο Νάσος ήταν ακόμα τότε  "ο συμπαθητικός αδερφός του Ηλία" κι εγώ πάλευα μόνος μου να μάθω να παίζω και να διαβάζω νότες, με μια μέθοδο "άνευ διδασκάλου" (χωρίς την κασσέτα με τα τραγούδια  που δεν μου έδωσαν όταν την αγορασα με αποτέλεσμα να προσπαθώ να παίξω διαφορα "un claire da lune" και "Frere Jaque" χωρίς να  τα έχω ακούσει ποτέ  μου) και μόλις πριν πέντε μέρες είχα καταλάβει μόνος μου σε μια έκλαμψη τι παίζει με τις συγχορδίες, χωρίς όμως να το έχω αντιληφθεί και πλήρως, έχω μόνο να πω ότι την F ματζόρε με μπαρέ (η απλή αποφάσισα ότι δεν μου κάνει, ακόμα την αγνοώ...) την μισούσα επί πολύ , την Βb ματζόρε για περισσότερο και την Εd ματζόρε με πιάσιμο αλά D ματζόρε τη μισώ ακόμα.... Εκείνη ήταν η μέρα που  μου 'δειξε η Πέπη τους δυο βασικούς ροκ ρυθμούς στα 4/4 κι έτσι την έβγαλα μέχρι το καλοκαίρι εκείνο, όταν κατάφερα μόνος μου να βγάζω ρυθμούς και να παίζω αρπίσματα  και για κάθε ένα που μάθαινα έγραφα μετά κι ένα τραγούδι, για αυτό και έχει τον ατελείωτο αυτή η σειρά τραγτουδιών που παρουσιάζω εδώ... Επίσης εκείνη τη μέρα μου γεννήθηκε μια ακόμα συνήθεια. Επειδή είμαι εμμονοληπτκός άνθρωπος, δεν μπορώ να ακούσω ένα τραγούδι, άμα δεν ξέρω ποιος το λέει ή ποιος είναι ο τίτλος του. Για αυτό, είχα πάντα μια άδεια κασσέτα στο κασσετόφωνο ώστε ,όταν ακόυω κάτι που δεν ήξερα, να το ηχογραφώ και να το ψάχνω μετά, (ένα από αυτά  δε, ένα τραγούδι των Sister Double Happines μόλις πρόσφατα τυχαία ανακάλυψα ποιο είναι και θα του κάνω κι ένα βίντεο μάλιστα... ). Οπότε ,επειδή μου άρεσε η φάση με τα τραγούδια που παίζαμε,  ήταν εύκολο να πατήσω το rec και να μας ηχογραφήσω. Στην αρχή περίμενα πρώτα  να ξεκινήσουμε ένα τραγούδι και μετά να αρχίσω την ηχογράφηση, μετά είδα όμως ότι μερικές φορές καθυστερούσα και  το ηχογραφούσα λειψό.  Έτσι άρχισα να το αφήνω συνέχεια ανοικτό να γράφει (κι έτσι αποτέλεσμα και τις  ενδιάμεσες συνομιλίες μας, παρακαλώ, ιστορικέ του μέλλοντος), γεγονός που έκανε το Στέλιο να αντιδρά με την θρυλική και εμβληματική εκείνη φράση(Αλήθεια, ρε, γιατί δεν ονομαστήκαμε έτσι?):Σε μια τέτοια φάση που δεν είχαμε αποφασίσει τι θα κάνουμε  η Πέπη είχε ξεκινήσει κι έπαιζε τα ακκόρντα από τον "Γιο του ανέμου" του Γερμανού και δεν κάναμε τίποτα. Οπότε θεώρησα καλό να αρχίσω να τραγουδάω  ότι μου 'ρχοτανε υπό το σιγοντάρισμα της Πέπης.  Γελάσαμε, ονομάσαμε το "τραγούδι" "Όλα τελείωσαν",  από τη φράση που έλεγα όταν δεν έβρισκα τι να πω, και κατά καιρούς το χρησιμοποιούσαμε  σαν την παράβαση στις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Παίζαμε τα ακκόρντα και μετά από κάνα δυο φορές που επαναλαμβάναμε τη φράση "όλα τελείωσαν"  αυτοσχεδιάζαμε λέγοντας για ότι μας απασχολούσε. Την εξεταστική, τις πτυχιακές μας, τα γινάτια μας,  ό,τι.... Επειδη όμως πάντα το πρώτο είναι, αν όχι το καλύτερο, το αυθεντικότερο κι επειδή αγγίζουν προσωπικά θέματα κάποιες νεότερες εκδοχές,  εγώ θα παρουσιάσω εδώ την αρχική ηχογράφηση.

   Στην επόμενη συνάντηση μας (πού τα θυμάμαι όλα αυτά;) ήμασταν boys band , μαζί κι ένας φίλος του Στέλιου, ο Γιώργος. Δεν μας βγήκε τίποτα.  Προστέθηκαν μόνο στην εξίσωση οι απαγγελίες από τον Ηλία, έκανε μετά μια, θα την ανεβάσω αργότερα. 

   Την επόμενη φορά ήμασταν και οι πέντε εκεί. Και ήταν η φορά που αποφασίσαμε να γράψουμε δικά μας τραγούδια. Αρχικά, διασκευάσαμε χιουμοριστικά κάποια παλιά τραγουδάκια κι μετά από αυτό, ο Στέλιος μάλλον πρότεινε να κάνουμε δικά μας.  Στην αρχή, ψευτοέγραψε  ο Στέλιος ένα ποιηματάκι για τα Ίμια, που ήταν στην επικαιρότητα τότε, για να σατιρίσει την Τσιλέρ που "έκανα εισβολή μ' είπανε τρελή σε μια βραχονησίδα ελεύθερο ταξι και με μαλλί μελί μοναχη της την είδα". Κι όπως προσπαθούσαμε να το μελοποιήσουμε, πειράζοντας το Στέλιο για το ενθικοπατριωτικό του θέμα, πήρα την κιθάρα κι αυτοσχεδίασα (με λίγη διάθεση καννιβαλισμού, το παραδέχομαι) ένα "νησιώτικο" με παροιμιώδη επιτυχία όπως θα ακούσετε στο τέλος της ηχογράφησης, ακόμα με δουλεύουν δηλαδή.  Δηλαδή όχι ακόμα,  αλλά θα ξαναρχίσουν τα παλιόπαιδα , τώρα που θα το ξαναθυμηθούν...

   Μετά από αυτό το αφήσαμε, φαντάζομαι όχι εξαιτίας αυτού, αλλά δεν θυμάμαι γιατί. Και εγράφη η "Χάλκινη Σιωπή" (την πραγματικότητα, το τραγούδι είναι αβάφτιστο και ανεπίσημος τίτλο ήταν ο πρώτος στίχος,  "Στάχτη στο τασάκι..")ως ακολούθως. . Η Πέπη, που ήταν και η πιο σχετική, έκατσε και έφτιαξε μια μελωδιούλα, ένα  απλό μινοράκι, για να μπορώ κι εγώ, που κατάφερνα  να παίζω τότε μόνο την Λα μινορε, την Ρε Μινόρε και την Μι εβδόμης, να συμμετέχω. Αποφασίσαμε  την ώρα που θα παίζει με αρπίσματα η Πέπη και θα τραγουδάει τη μελωδία με λαλαλά,  εγώ να παίζω γεμίσματα, αυτοσχεδιάζοντας στις πρίμες χορδές προσπαθώντας  κατά το δυνατό (εννοείται να μένω στην κλίμακα αλλά και) να παίζω  νότες από την εκάστοτε συγχορδία. Και το ηχογραφήσαμε να δούμε πως πάει.

  Μας άρεσε και είπαμε να  του βάλουμε στίχους. Οπότε, κάτσαμε και προσπαθήσαμε να γράψουμε στίχους εκείνη την ώρα., όλοι μαζί.. Πράγματα το οποίο σημαίνει ότι κάναμε κυρίως πλάκα. Τελικά καταφέραμε να γράψουμε στίχους μόνο για το πρώτο κουπλέ και το ρεφραίν και ναι,  το ηχογραφήσαμε να δούμε πως πάει...

   Η επόμενη συνάντηση ήταν η φορά του "Sadless", η μεθεπόμενη  η φορά της "Χειμερίας Νάρκης" και μετά φύγαμε για Πάσχα. Κι εγώ που δεν μου αρέσουν τα μισά πράγματα, έκατσα και συμπλήρωσα τους στίχους στο δεύτερο κουπλέ, κι από κει και ο τίτλος του τραγουδιού. Αφού έφαγα τα λυσσακά μου να βρω τρισύλλαβη λέξη για να προσδιορίσω  τη "σιωπή", την έκανα στο τέλος- για να ξεμπερδεύω- "Χάλκινη" και, για να με σαρκάσω κιόλας λίγο, το έκανα τίτλο. Την τελευταία μέρα του ακαδημαϊκού έτους κι ενώ τελικά η εξεταστική λόγω απεργιών είχε ανακοινωθεί ότι αναβάλλεται και θα φεύγαμε, είπαμε να κάτσουμε να κάνουμε μια ηχογράφηση σε ότι έχουμε ετοιμάσει. Η Πέπη όμως έλειπε από την Αθήνα, είχε ήδη φύγει. Κι έτσι η Χαρούλα πήρε το ρόλο της Πέπης στη φωνή  κι εγώ εγώ το ρόλο της Πέπης στην κιθάρα. Μόνο που, επειδή δεν ήξερα να παίζω αρπίσματα  ακόμα,  full chords.

Την επόμενη φορά που κάποιος ασχολήθηκε με αυτό ήταν τώρα, που έκανα τα βίντεο...

And the rest is history... , Ή, μάλλον, ιστολόγιο...

Η επιστροφή του Οδυσσέα

Μέχρι και  η κουτσή Μαρία έχει γράψει τραγούδι για την επιστροφή του  Οδυσσέα. Να μη γράψω κι εγώ ένα που είμαι αρτιμελής κι έχω κι ένα κόλλημα με την μυθολογία? Ίσα που πρόλαβα... Πρέπει να ήταν το προτελευταίο μου... Στην πραγματικότητα ήθελα να στεγάσω κάπου την φράση "έγινε η αγρύπνια μου αϋπνία", οπότε ξεκίνησα από αυτή και κάπως έφτασε στον Οδυσσέα. Ο δικός μου ο Οδυσσέας, που έχει και κάτι από Οιδίποδα, μηχανεύεται το τέχνασμα που τελικά οδήγησε στην πυρπόληση της Τροίας, για να ξεμπερδεύει και να γυρίσει στην αγαπημένη του Πηνελόπη. Επιστρέφει τελικά  στην Ιθάκη και τρώει πόρτα από την Πηνελόπη, που είναι μια πονήρω τάλε κουάλε με τις Σειρήνες. Οπότε, περιχαρής μεταξύ μας, αποφασίζει να επιστρέψει στην Καλυψώ, όποια Καλυψώ,  την οποία , πάλι μεταξύ μας, προτιμούσε περισσότερο, κάτι που περίτρανα αποδεικνύει το δημοσιευθέν  στο "Κους Κους"  οπτικό ντοκουμέντο που παραπλεύρως παρατίθεται... (Θα έβαζα και λεζάντα στη φωτογραφία "Τι σου κάνω, μάνα μου", αλλά δεν θέλω να μπερδευτείτε και να νομίσετε ότι αυτή είναι η σχέση του Οδυσσέα μου με τον Οιδίποδα.)  Μόνο που, επειδή εμένα δεν μου αρέσουν  οι ιστορίες με ευτυχισμένο τέλος, δεν επανέλαβα το ρεφραίν μετά το τρίτο κουπλέ κι έτσι τον βούλιαξα στον ωκεανό... Διότι στη ζωή τελικά,εκτός από τους οργισμένους Ποσειδώνες, καλό είναι να φυλάγεσαι και από τους έχοντες ιδιαίτερες αισθητικές αναζητήσεις και απόψεις  Κακούς Λύκους...

 Η επιστροφή του Οδυσσέα

Έγινε η αγρύπνια μου αϋπνία

κι η προσευχή μου μονόλογος τρελού. 

Καίγεται μπρος στα μάτια μου η Τροία

κι είναι το χέρι σου στην άκρη του δαυλού. 

Μα κι αν εσύ  μ' αρνιέσαι την Ιθάκη

και με πετάς και πάλι στον ωκεανό,

πάντα στο κέντρο του θα είν'  ένα νησάκι

και μια νεράιδα που θα λένε Καλυψω. 

Το κάλεσμα σου τραγούδι των Σειρήνων 

κι αντί γλυκά ν' αγγίξω το Θεό,

με ρούφηξε η άβυσσος εκείνων 

που κρύβουν θάνατο σ' ένα γλυκό καρπό. 

Τυφλός ΟΙδίποδας διωγμένος απ' τη Θήβα

περιπλανιέμαι, κι ας μη βρω τον Κολωνό,

μόνος στο πέλαγος, πάνω σε μια σανίδα

που σπάει και καρφώνομαι για πάντα στο βυθό._

So faraway... so close...

Πάμε να φύγουμε

  Λοιπόν, βάζουμε στο μπλέντερ μνήμες από τον Αίσωπο, ανακατεύουμε με το σχετικό ποίημα του Παπαντωνίου, θαρρώ, "Τον αετό τον κλείσανε μέσα σ' ένα κοτέτσι κι ο κόκορας τον ρώτησε γιατί πικραίνεσαι έτσι που τα 'χεις  όλα τώρα και το νερό στον τόπο του και το φαΐ στην ώρα" καιταλοιπάδενθυμάμαιάλλο, προσθέτουμε ένα ακαθορίστου προελεύσεως "γιό του ανέμου", μάλλον για να βγαίνει η ρίμα, πασπαλίζουμε με δυο πρεζούλες επιθυμία  ματαιωμένης φυγής που γίνεται αναχώρηση, φτιάχνουμε ένα στίχο,  περιμένουμε να μεγαλώσουμε, παίρνουμε μια κιθάρα, κουτσά στραβά την γρατζουνάμε , φτιάχνουμε ένα γκρουπάκι, μας έρχονται μελωδίες, βρίσκουμε το παλιό εφηβικό σκαρίφημα, κολλάμε με τους λαϊκούς δρόμους, μελοποιούμε το στιχούργημα σε ρυθμό χιτζάζ, κάνουμε την αρχική φράση ένα είδος γέφυρας, προσθέτουμε μια δόση αμανέδων, πάμε φαντάροι, γυρίζουμε, προσθέτουμε ένα κακοηχογραφημένο αλλά αρκετά ακριβές ώστε να εκθέτει τη φωνή ταξίμι με μπουζουκοκίθαρο, βάζουμε το φίλο μας τον Τζέλ να παίζει τουμπελέκι και να προσπαθεί να μας προλάβει (Δεν τον αφήνουμε!) και  "Πάμε να φύγουμε"... 

Πάμε να φύγουμε

Πάμε να φύγουμε μακριά

όσο προφταίνουμε, εαυτέ μου,

τώρα που έχουμε καρδιά. 

Πάρε μας, γιε του ανέμου

να μας γυρίσεις στα στενά

σοκάκια αυτού του κόσμου

και στα θλιμμένα δειλινά.

Εσύ, εγώ κι ο εαυτός μου. 

Πάμε να φύγουμε!

Πάμε να φύγουμε!

Πάμε να φύγουμε........ 

Πριν μας προλάβει η ζωή 

και πριν μας ξεπεράσει,

να βρούμε μια  γλυκειά πλήγή

που θα μας ξεγελάσει.

Μα, κρίμα, εσύ δεν με ακούς

μένεις στις ίδιες μνήμες.

Κοιτάς ψηλά τους αετούς

και μένεις με τις χήνες. 

Να φύγουμε κινήσαμε

κι απλά αναχωρούμε.

Ελπίδες πίσω αφήσαμε.

Μονάχα προχωρούμε... 

Sadless/ Xωρίς λύπη (κι ένα ακόμα τραγουδάκι-ξαδερφάκι)

Άντε, λοιπόν, σιγά σιγά να αρχίσω να ξοφλάω τις υποσχέσεις μου του προηγούμενου χρόνου... 

Η δεύτερη που φορά που τζαμάραμε ήταν καθαρά αντρική υπόθεση... Επιπλέον, είχε έρθει κι ένας φίλος του Στέλιου που δεν πολυκόλλησε, κανένας δεν ήξερε να παίζει τίποτα, οπότε αυτοσχεδιάζαμε κάνοντας θόρυβο. Κάποια στιγμή ο Ηλίας βγήκε έξω στην αυλή, έκατσε στο βράχο που πάνω του ήταν χτισμένη η σκαλίτσα που οδηγούσε στο πίσω μέρος του σπιτιού και κάτι έγραφε... Ίσως να μην ήταν αυτή η φορά, τώρα που το σκέφτομαι αλλά λίγο πιο μετά... και τι πειράζει όμως... Κάποια στιγμή, ήρθε πάλι μέσα και είδαμε ότι είχε γράψει κάτι μισοτελειωμένο,  δυο στροφές, η μια προοριζόταν να γίνει ρεφρέν και μιλούσε για μια γιορτή στην οποία ο αφηγητής  ξέρει ότι αδυνατεί όσο κι αν θέλει να παρευρεθεί,  και η άλλη,  που θα ήταν η εναρκτήρια, μιλούσε για μια κοπέλα που ο αφηγητής γνώριζε παλιά ... Τέλος πάντων, κάποια στιγμή έφυγαν τα παιδιά κι  εγώ, νομίζοντας ότι  ο Ηλίας το είχε παρατήσει, έπιασα να συμπληρώσω το στίχο, πατώντας πάνω στην φράση "Τhe one who does the talking".  Παίζοντας με μια σειρά άστοχων ερωτημάτων και τις προσωπικές αντωνυμίες, αφού πρώτα σχολιάζω ότι η κοπελιά που λέγαμε, ένας φίλος του αφηγητή και ο ίδιος ο αφηγητής δεν είναι "the one who does the talking",  αποφαίνομαι τελικά ότι η νύχτα είναι. Κι ήμουν χαρούμενος... Κι όλος χαρά, έκατσα και έκανα ένα ροκοειδές τραγουδάκι με τίτλο "The one who does the talking" (που για αρχειακούς λόγους κι επειδή διασώζει το ρεφραίν των στίχων το του Ηλία θα παραθέσω στο τέλος της ανάρτησης). Πλην κι ο Ηλίας  είχε συνεχίσει το στίχου στο σπίτι του  και την άλλη φορά το έφερε κι ήταν ένα άψογο διαμαντάκι με τίτλο "Sadless" που εκκινούσε από ένα κοενικό σύμπαν κι εξελισσόταν σε κάτι εντελώς διαφορετικό και φρέσκο, ένα στιχουργικό σύμπαν του Ηλία (Και κρίμα που έγραψε στίχους μόνο για τρία τραγουδάκια...). Εν πάση περιπτώσει, βρεθήκαμε με δυο τραγούδια που μοιράζονταν δυο στροφές, γιατί δεν μπορούσα να τις αλλάξω, καθώς πάνω τους είχα βασίσει όλη τη συνέχεια...  Έπειτά, πάλεψα να μελοποιήσω τους ολοκληρωμένους στίχους του Ηλία με τα τρία ακκόρντα που ήξερα (τελικά χρειάστηκε να μάθω και μπαρέδες, γιατί μου βγήκε μια Φα Ματζόρε στη μελωδία).  με πρόθεσεη  να βρω μια μακρόσυρτη κι αργή μελοποίηση που να νανουρίζει την ήμερη θλίψη που απέπνεαν οι στίχοι, προσπαθώντας, με τα λίγα που ήξερα, για να δώσω μια άλφα ποικιλία, να αλλάζω ρυθμό. Και κάτι κατάφερα... Δεν κατόρθωσα όμως να εντάξω τη στροφή που προορίζονταν για ρεφραίν, λίγο γιατί απλά δεν τα κατάφερα, λίγο γιατί θα επηρέαζε την αφηγηματικότητα του τραγουδιού. Κι έτσι φτιάξαμε το "Sadless".  Αμφότερα αυτά τα τραγουδάκια περιέχονταν στην πρώτη μας συλλογή, με τίτλο "The Ατάλαντοι".

   Χρόνια μετά, που είχα διαγράψει την ιδέα να ...κάνω διεθνή καριέρα και περνούσα τη φάση "όλο μεταφράζω στίχους από τα τραγούδια μου τα Αμερικάνικα...", σκέφτηκα να ασχοληθώ πάλι με το "Sadless" (με το άλλο δεν ξανά ασχολήθηκα ποτέ...). Έκατσα λοιπόν και μετέφρασα ή απέδωσα στα ελληνικά τους στίχους του Ηλία, προσπαθώντας να μην προδώσω την ατμόσφαιρα τους. Για αυτό και δεν προσπάθησα να πετύχω την εσωτερική ομοιοκαταληξία.  Κι έτσι έγινε το "Χωρίς λύπη".

Το άλλο κοινό σημείο που έχουν τα δυο τραγούδια είναι ότι δεν προορίζονταν να είναι οι εκτελέσεις που θα ακούσετε, αυτές που θα ακούσετε... Το "Sadless" ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι, από όσα επρόκειτο να τραγουδήσω εγώ σε κείνη την πρώτη ηχογράφηση... Έκατσα μάλιστα, το ψώνιο, και, πριν το τραγουδήσω, ήπια τσάι με μπόλικο μέλι, για να μαλακώσει η φωνή μου... Λίγο όμως που από το άγχος το είπα χάλια, λίγο από την άθλια ηχογράφηση η εκδοχή εκείνη δεν ακούγεται. Προτίμησα, λοιπόν, να ανεβάσω μια πρόβα στην οποία τραγουδάει ο Ηλίας κι εγώ  προσπαθώ να βρω τη φωνή μου, ας πούμε του κάνω φωνητικά, κι ας είναι σε πρωτόλεια φάση του τραγουδιού... Τουλάχιστον, διατηρεί το συναίσθημα των ημερών... Και βέβαια, για να βάλουμε και μια ντοκιμενταρίστικη εσάνς στο χαρμάνι, έχει επίσης το χαρακτηριστικό  σε αρκετές πρόβες  "γαμώτο", που εκστόμιζα κάθε φορά που έχανα τη συγχορδία, δηλαδή συχνά, και την χαρακτηριστική μου ερώτηση "Τι λέει μετά;". Τι να κάνω; Ποτέ δε θυμόμουνα τους στίχους... Ούτε καν τους δικούς μου/μας...

   Όσον αφορά το "Χωρίς Λύπη", αυτό που θα ανεβάσω επρόκειτο να είναι η βάση. Από πάνω σκόπευα να ηχογραφήσω διάφορα γεμίσματα και ριφάκια... Πλήν ανεπιτυχώς... Άλλοτε γραφόταν πολύ δυνατά τα γεμίσματα και "πνίγαν " το τραγούδι, κι άλλοτε δεν ακούγονταν παρά ελάχιστα.. Είδα κι αποείδα κι εγώ και ιδού: Το τραγούδι γυμνό....

SADLESS I met a girl some time before, one day she looked me in the eyes. She said ”Good looking, life gives more but sometimes is easier to die”. I think it’s funny but it works when you tired from the walking. Between the music and the smokes, to be the one who does the talking. Sometimes I miss our little town , but then I’m leaving’ it behind. I’ m glad to see you ‘ve been around, I ‘m glad you let me see your mind. Our new found path is leading us where people laugh an people cry. We thrown well hidden precious spells and they just let it all go by.   These streets I chose and thought I knew, this time of year are getting crowded I know it’s not like me to mewl, I ‘ll never  know when I ‘m allowed. I sleep beneath my favorite rags, no spots in here are longer knew said wanna  stay but packed my bags, maybe tonight I ‘ll change my view. An oldman lives upon the bay,  he cried “I wish that I was bravier, I just forgot my childish pray, I never thought I need I savior”. But, I these days, I feel no pain and  though the angels are all fallen  I thin you ‘re right, just once again, our secret sadnes ‘s somehow stolen.

XΩΡΙΣ ΛΥΠΗ Μια κοπελιά που ‘χα παλιά με κοίταξε άξαφνα στα μάτια Κι είπε: « Να ζεις είναι καλό, μα υπάρχουν κι άλλα μονοπάτια». Πιάνει τον κόλπο, ό,τι κι αν πω, κι ας είσαι πτώμα απ’ το δρόμο, Να βρίσκεις πάντα τι να πεις μες τον καπνό και μες στον πόνο. Συχνά το σπίτι νοσταλγώ, για λίγο, μα το ξεπερνάω. Ξέρω πως ήσουν πάντα εδώ και χάρη θα  σου το χρωστάω. Καινούριοι δρόμοι οδηγούν σ’ ένα άλλο γέλιο, σ’ άλλο κλάμα. Χάρισα ό, τι είχα ιερό  κι όλοι είπανε: «Σιγά το πράγμα». Κι ο δρόμος μου ο μοναχικός με πάει σ’ ένα σταθμό μοιραίο. Ξέρεις, δεν είμαι έτσι εγώ και ντρέπομαι που μυξοκλαίω. Οι αγαπημένες μου εμμονές μου ξεθωριάζουν λίγο-λίγο. Τόσο συχνά που προσπαθώ μπορεί στο τέλος και να φύγω. Στο μώλο κάποιος  γέρος ζει. Κλαίει που δεν ήτανε γενναίος, Που ξέχασε μια προσευχή και κάποιο υπέρτατο του χρέος. Παλιά  δεν ήτανε κανείς που να ‘χε κάτι να του δώσει, Μα τώρα αλλάξαν οι καιροί και ψάχνει κάποιον να τον σώσει. Μα τώρα πια  νοιώθω καλά κι ας είναι η φλόγα μου σβησμένη. Πάλι είχες δίκιο, τι να πω; Ήταν κι η λύπη μου κλεμμένη.

Άντε να βάλουμε και το "The one who does the talking"

 

I met a girl some time before, one day she looked me in the eyes.

She said ”Good looking, life gives more but sometimes is easier to die”.

I know it’s funny but it works when you 're tired from the walking.

Between the music and the smokes, to be the one...

Ιs she the one?

She 's mot the one who does the talking. 

Time is moving fast the days are longer now,

 somethin' familiar smells around.

But this promised feast feels king of heavier

for i' m just unable to fit in.

One of my closest friend passed off, i think it was the other night.

He closed his eyes sullenly and just gave up the fight.

I think it’s funny but it works when you tired from the walking.

Between the music and the smokes, to be the one...

Ιs he the one?

He 's not the one who does the talking.

I used to dream but know i can't, my mind is drunκ from wine and sorrow

and something pushes me to the road to steal a car and then to go.

I think it’s funny but it works when you 're tired from the walking.

Between the music and the smokes, to be the one...

Am i the one?

I 'm not the one who does the talking.

Time is moving fast the days are longer now,

 somethin' familiar smells around.

But this promised feast feels king of heavier

for i' m just not welcome to fit in.

The day fades out and night comes in all dressed to kill in neon lights 

It 's bringing poisoned darts and 's leading us in place beyond the wrong and right.

I think it’s funny and if it works is 'cause you 're tired from the walking.

Night brings the music and the smokes, so night 's the one...

Yes, night 's the one?

Night 's  the only one who does the talking.