Φρήντριχ Νίτσε

Άμα νομίζετε ότι πρόκειται να διαβάσετε κάτι για το μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο του 19ου αιώνα, την πατήσατε... Τα πράγματα είναι απλά και πεζά..
Άντε, να σας κάνω το χατήρι να βάλω μια φωτογραφία του, να παρηγορηθείτε....

Κάποια στιγμή που δοκίμαζα ρυθμούς μου ήρθε στο νου μια μουσική φράση και για να την θυμάμαι έλεγα λαλαλά.... Ποτέ δεν έγινε κάτι παραπάνω. Κάθε φορά που την έπαιζα το λαλαλα γινόταν πιο παρανοϊκό (εκτός ίσως από αυτή που  δεν θα/θα ακούσετε... ). Έτσι την ονόμασα "Φρήντριχ Νίτσε" για λόγους αρχειοθέτησης, ας πούμε... Να σας πω τώρα και για το ελέφαντα και το σκουλήκι; Δεν θέλετε, ε; Καλά, ας είναι...

Music is your only friend - Μουσικούλες χωρίς λογάκια...

   Πέρασα πολύ όμορφα τα χρόνια που έφτιαχνα τραγούδια κι ακόμα περισσότερο τώρα που τα θυμάμαι και τα σχολιάζω. Δεν έχω καμιά όρεξη όμως και την τρίτη χρονιά του ιστολογίου να την περάσω ανεβάζοντας παλιά τραγουδάκια, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι μοιραία οι αναρτήσεις του θα είναι λιγότερες. Στην παρούσα ανάρτηση θα συγκεντρώσω τις δημοσιεύσιμες μουσικές που δεν υπήρχε πρόθεση ή δεν αξιώθηκαν να αποκτήσουν λόγια και θα τελειώσω. Στο μέλλον θα δημοσιεύω μουσικά θέματα του Νάσου ή  τραγούδια του Στέλιου, όταν προκύψει κάποια ιδέα για βίντεο ή αξιωθώ αποκρυπτογραφήσω- αντιστοίχως- και καμιά παλιά (ή και νέα) ιδέα η διασκευή, άμα μου έρθει... Άρα λοιπόν αυτή είναι τελευταία ανάρτηση του ιστολογίου σ' αυτή του τη μορφή, της κιβωτού διάσωσης της ατομικής μου μνήμης...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα παραπάνω επροκειτο  να συμβούν πέρσι αλλά δεν έγιναν.  Οπότε συνεχίσαμε εφέτος, λιγότερο δογματικά ως προς την πορεία του ιστολογίου τούτου... Αυτό πάντως για τον Στέλιο και τον Νάσο ισχύει... Έχουνε μείνει και κάτι δικά μου τραγουδάκια, κάπως θα την βγάλουμε και φέτος...

 Μια μέρα στη σχολή, εγώ βαριόμουνα κι ο Στέλιος προσπαθούσε να παρακολουθήσει την παράδοση και να κρατήσει σημειώσεις, παρόλο που εγώ τον ενοχλούσα με διαφορους τρόπους. Του μιλούσα συνεχώς, έφτιαχνα καραβάκια και τα περνούσα πάνω από τις σημειώσεις του και άλλα τέτοια ώριμα... Κάποια στιγμή σταμάτησα για να γράψω στο έδρανο τους στίχους από το Paint black. Κι όπως έριξα μια ματιά στο τετράδιο του παρατήρησα ότι ανάμεσα στις σημειώσεις του, σκόρπια σε διάφορα σημεία, έγραφε:"Ο Ηλίας διοδεύει την επικοινωνία μου με τον καθηγητή μου" . Προς ανάμνηση του γεγονότος αυτού, το απόσπασμα που ακολουθεί ονομάστηκε (εκτός των άλλων...) "Διοδεύοντας"

Μαράζι το είχα να γράψω ένα ζεϊμπέικιο, αλλά ενώ τσιφτετέλοειδή και χασαποδειδή είχα μια ευεχέρεια να σκαρώνω, με τα ζεϊμπέκικα δεν μου 'βγαινε. Απότοκο της προσπάθειας μου αυτής ήταν αυτή η μουσικούλα, την οποία μια και μοναδική φορά έπαιξα και για αυτό είναι λίγο ασυγχρόνιστη. Βαρέθηκά μετά και την παράτησα όπως έκανα με πολλά πράγματα στη ζωή μου κι αυτό δεν το λέω με την παραμικρή πικρία ή μετάνοια, μάλλον με ανακούφιση... Είμαι πολύ χαρούμενος που δεν είμαι περφεξιονιστής... Αρκετά σύνδρομα έχω...

Υπάρχει και σε μια εκδοχή με πρόλογο και επίλογο αποσπάσματα από την "Ελένη" του Σεφέρη, στην οποία έχει δοθεί -δεν είμαι σίγουρος γιατί-ο τίτλος το "Ζειμπέκικο του ΑΣΕΠ".

Το επόμενο κομμάτι είναι μια ιδέα του Στέλιου που ποτέ δεν πήρε "Σώμα και ψυχή", δείτε το βίντεο να καταλάβετε τι εννοώ...

Το επόμενο είναι μια ηχογράφηση βιαστική σε ένα mp3player   για να μην το ξέχάσω... Και που το θυμάμαι δεν έγινε τίποτα...

Το επόμενο -για το οποίο δεν θυμάμαι τίποτα-λέει μια αυταπόδεικτη αλήθεια: "Μάλαμας" δεν είμαι....

Να μη τα ξαναγράφω για το επόμενο... Τα λέει το  βίντεο...

Μη σκιαχτείτε με το επόμενο... Ήταν η πρώτη φορά... Και τελευταία... Εν μέρει επειδή νομίζω ότι το από κάπου είναι κλεμμένο..

Το επόμενο μάλλον βρέθηκε ηχογραφημένο  γιατί μου το έπαιζε ο Στέλιος μπας και του βάλω στίχους, πράγμα που ποτέ δεν έκανα. Δεν πραγματοποιήθηκε με αυτή την  μορφή ποτέ... Αργότερα, ο Στέλιος χρησιμοποίησε κάποια κομμάτια του σε άλλα δικά του τραγούδια, ένα από τα οποία έμεινε και αυτό απραγματοποίητο...

Το επόμενο είναι ένας αυτοσχεδιασμός, το επόμενο ήταν καλύτερο αλλά μαλακωδώς έγραψα πάνω ξαναχρησιμοποιώντας την κασσέτα... Εις μνήμην

Ο Ηλίας έπαιζε ένα θεματάκι για να εξασκεί τα δάκτυλά του, το οποίο ήταν πολύ ενδιαφέρον. Εκτός από τη φορά που λάθρα τον ηχογράφησα. Το ανεβάζω για να τον εκθέσω , για να μάθει, ο τσόγλανος, όταν τον κυνηγάω να τον ηχογραφήσω, να κάθεται..

Ακόμα μια ιδέα που έμεινε ιδέα..

Και για το τέλος, κατά παράβαση του πλαισίου της ανάρτησης ένα ποίημα από τη Χαρά...

Πρόκειται προφανώς περί παρωδίας... Δεν είχαμε εξεταστική εκείνο τον Ιούνη και άρα plenty of time...

Η μέρα που κόβει τον καιρό στα δυο

Ιντερμέδιο (Πουτάνα φυματίωση)

Τόσο κολλημένος! Που ακόμα και τα διαλείμματα μουσικά είναι, και μάλιστα εις διπλούν...  Είναι το κομμάτι που θα έπαιζε πριν βγούμε για ενκόρ... .

Το ένα έχει πάθει και φυματίωση.  Ανεπιτυχώς...

Θα σας έλεγα καλό πάσχα, αλλά την πρωτομαγιά εν την απουσία μου θα με ξανακούσετε...

Main theme ("Σιωπηλή Πόλη" - Original Soundtrack)

O .... είναι ένας νεαρός που κατάγεται από μια μικρή επαρχιακή πόλη κι έρχεται φοιτητής στην Αθήνα, αποφασισμένος να γευτεί κάθε καινούρια εμπειρία που μπορεί να του προσφέρει.  Θα καταφέρει 
άραγε να επιβιώσει ή θα χαθεί στην απατηλή λάμψη της ζωής στη μεγαλούπολη; Αυτό ήταν το θέμα της ταινίας της οποίας τη σκηνοθεσία και  το σενάριο θα έκανε  ο Στέλιος κι εγώ θα έγραφα τη μουσική... Ο τίτλος ήταν ή "Σιωπηλή πόλη", ή "Η πόλη  της σιωπής". Πιο πιθανόν το πρώτο.Θυμάμαι που καθόμασταν στους πάγκους έξω από το αμφιθέατρο 18 ή 19, πάντως στο επίπεδο που είναι οι τουαλέτες, και χαριτολογώντας αναπτύσσαμε  την υπόθεση. Εννοείται ότι ο ήρωας μας δεν τα καταφέρνει να επιβιώσει... Του συμβαίνουν τα μύρια όσα και στο τέλος αυτοσταυρώνεται κι αυτοκτονεί για να λυτρωθεί...
Το σενάριο  δεν γράφτηκε και  η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ... Εγώ πάντως την μουσική την έγραψα... Κι εδώ θα δημοσιεύσω το κύριο μουσικό θέμα της ταινίας, το κομμάτι των τίτλων της αρχής. Υπάρχουν και δυο εκτενέστερες παραλλαγές τους για κομβικά σημεια της ταινίας...

Υ.Γ.: Εννοείται ότι δεν έγραψα κανένα σάουντρακ... Ένας αυτοσχεδιασμός που έκανα κάποτε ήταν και τον βάφτισα μουσική της ταινίας με παιχνιδιάρικη και χιουμοριστική διάθεση... 

Τι να πω πιο απλά?

Ένα αγέννητο τραγουδάκι

"Πότε θα ξαναγράψει τραγούδια άραγες;"

Το κομμάτι που θα ακούσουμε σήμερα, είναι όντως αγέννητο κι ανολοκλήρωτο.  Πρόκειται για έναν αυτοσχεδιασμό ο οποίος. όπως θα ακούσετε έληξε βάναυσα από το χτύπημα ενός κουδουνιού.  Αν θυμάμαι καλά, κάποτε δεν πήρα την όμορφιά στα γονάτα μου να την βρώ πικρή (ίσως γιατί δεν είμαι ο Ρεμπώ) αλλά είχε έρθει ο Στέλιος στο σπίτι μου να πιούμε κάφέ και να παίξουμε. Κάποια  στιγμή, λοιπόν  που είχε πάει στην τουαλέτα, έπαιζα στην κιθάρα τα ακκόρντα του κουπλέ του  "κάτω από την μάσκα που φοράς" των "Τρυπών" ... Στο μεταξύ, γύρισε κι ο Στέλιος, πήρε τη κιθάρα του κι  άρχισε κι έπαιζε μια μελωδία από πάνω. Το δουλέψαμε λιγάκι στην αρχή και μετά  είπαμε να το ηχογραφήσουμε να δούμε τι θα βγει... Και το κάναμε, μέχρι που χτύπησε το κουδούνι... Μετά δεν ξανασχοληθήκαμε μ' αυτό. Αρκετά χρόνια μετά ο Στέλιος έυχε να μου δώσει κάποιους ημιτελείς στίχους του με τίτλο ή "Το πετρωμένο καράβι" ή "Καράβι που πετρώνει".  Σκέφτηκα να τους τελειώσω και να τους βάλω στη μελωδία, αλλά δεν κατάφερα... Έτσι το τραγούδι που κρυβόταν από κάτω έμεινε αγέννητο (ή του έκανα έκτρωση, ότι προτιμάτε).  Ήταν το τελευταίο τραγούδι που προσπάθησα να φτιάξω,  καθώς  ήταν μετά το "Επειδή θα' ρθεις"  που ουσιαστικά σηματοδοτούσε πως  πια είχα ξεπεράσει ψυχολογικά τη φάση... Κι έτσι ο Φοίβος δεν έμεινε άνεργος...

Γερμανικό νούμερο

  Η συλλογή με τίτλο "Alone but not lonely: You 're ih the army now" αποτελεί ουσιαστικά ένα ημερολόγιο καταστρώματος, ένα  ημερολόγιο συμβάντων μάλλον, μια αναφορά πεπραγμένων καλύτερα προς τους, στρατιώτες την εποχή εκείνη, υπόλοιπους Ατάλαντους και περιέχει πρόχειρες ηχογραφήσεις αυτών που είχα φτιάξει όταν ήμούν εγώ φαντάρος ή αμέσως μόλις απολύθηκα... Με κάποια από αυτά έτυχε να ασχοληθώ πιο μετά... Το σημερινό τραγούδι δεν είναι  ένα από αυτά... 

  Λέγεται "Γερμανικό νούμερο", είναι ορχηστρικό, είναι το δίκο μου "νύχτα μαγική κι εγώ στο θάλαμο μπροστά κοιτάω τ' άστρα ", καθώς, όπως προδίδει και ο τίτλος του, είναι μια μελωδία που σφύριζα όταν ήμουν   σκοπιά γερμανικό νούμερο (το προτιμούσα γιατί, μέχρι τις 2 που έφευγες, είχες κοιμηθεί λιγάκι και μετά, στις 4 που γυρνούσες, είχε ακόμα δυο ώρες ύπνου, ενώ, αντίθετα, στο 4-6  περνούσες όλη τη μέρα ξύπνιος από τις 4) στη σκοπιά Α κάτι, στο φυλάκιο Καστέλο στην Κω...

Αργότερα, προσπάθησα στην μελωδία να προσαρμόσω κάτι στίχους  με τίτλο "City of screams" που μου είχε δώσει ο φίλος και συστρατιώτης Θωμάς Ν. (θα ξανααναφερθώ σ' αυτόν στο μέλλον) με χαρακτηριστική και εκκωφαντική (Στην κυριολεξία! Δεν ακουγότανε... Μεταφορικά!) αποτυχία, εφόσον, πρώτον, η αγγλική μου προφορά είναι για τα πανηγύρια και θυμηθείτε ότι από κει ξεκίνησε η Θώδη για να τραγουδήσει το "Smoke ih the water", και, δεύτερον, δεν μπορώ να ταυτιστώ με τον αγγλόφωνο στίχο...

 Μετά σκέφτηκα να γράψω στη μελωδία στίχους προερχόμενους από αυτά που σκεφτόμουνα όταν ήμουν σκοπιά, αλλά. πέρα από το ρεφραίν 

["Μην αφήσεις τη νύχτα στο πετσί σου να μπει.

Μην αφήσεις το λάκκο να σου σκάψει ο καιρός. 

Κράτα αγνή τη ψυχή σου, δυνατό το κορμί

    θα σου μάθει η βροχή το τι και το πώς"       :(( 

(Ο ήχος στην αρχή υποτίίθεται πως είναι πυροβολισμός... Ημουν ένας πολύ  τσαντισμένος  φαντάρος,  γιατί -καθώς μέσα μου είμαι στην πραγματικότητα ολικός αρνητής στράτευσης- μου την  έδινε διπλά. Και που ήμουν φαντάρος  και που πήγα φαντάρος... Οι λόγοι δεν είναι της παρούσης. Και για τα δύο. Και γιατί σιχαίνομαι το στρατό, και γιατί τελικά πήγα) δεν μου βγαινε, λέω,  κι έλεγα μαλακίες ... Οπότε το παράτησα... Δεν αξίζει να ασχοληθείτε μ' αυτό κι αν το παραθέτω εδώ, είναι για αρχειακούς λόγους...

"Σκόρπιες σκέψεις"

Γράψε τη δική σου λεζάντα

... τις οποίες δεν θα τις ακούσετε, διότι το τραγούδι είναι ορχηστρικό... Πράγμα λογικό. Όχι το τραγούδι που είναι ορχηστρικό. Που δεν θα τις ακούσετε.  Γιατί, αν τις ακούγατε, θα έπαυαν πια να είναι σκόρπιες σκέψεις και θα ήταν μαζεμένες. Άρα, θα σας έλεγα ψέμματα... Εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα... Συνεπως, καλά κάνουν και είναι σκόρπιες σκέψεις. Γιατί εγώ πάντα στη ζωή μου φροντίζω να κρατάω καθαρό το κουτελό μου, εκτός από κείνη τη φορά στο αποκριάτικό πάρτι του σχολείου που είχα βάλει φούμο, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι μια άλλη ιστορία και  το αποκριάτικο και εορταστικό πνεύμα των ημερών επιτρέπει τέτοιες μικρές παρεκκλίσεις και δεν κινδυνεύει να κηλιδωθεί το πάναγνο και καθαρό ηθικό μου D.N.A. , που έχω κληρονομήσει κατευθείαν από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη... Όπως καταλαβαίνετε, οι εξυπνότεροι, φλυαρώ γιατί θέλω να γεμίσω κάμποσες γραμμές, ώστε, μετά, μια εικονίτσα που θέλω να βάλω στην ανάρτηση για να είναι θελκτική και μοντέρνα,  να χωράει μέσα στο κείμενο και να αναδιπλωθεί σωστά, γιατί είμαι και λίγο εμμονοληπτικός και μετράω που μπαίνουν οι εικόνες στις αναρτήσεις μου με χάρακα και μοιρογνωμόνιο, για αυτό και είναι και τόσο λίγες σ' αυτό το ιστολόγιο και δέχομαι απειλητικά μηνύματα από τα εκατομμύρια των μανιωδών μου αναγνωστών,

Να ο χάρακας!

με αποτέλεσμα να προσλάβω security, γεγονός που δεν συνάδει με την σεμνότητα του χαρακτήρος μου και την άποψη που έχω για τις δυνάμεις ασφαλείας, δημόσιες και ιδιωτικές, φτάνει, μεγάλε, χωράει η εικόνα, βάλε και  καμιά τελεία. Τελεία.   Σόρρυ για το πολύ ενοχλήτικό τουμπελέκι. Δεν έχω κάποια άλλη εκδοχή διασωθείσα. Να ξέρετε πάντως ότι οι φήμες που κυκλοφορούν ότι το άκουσε το Κηθ Μούν και αυτοκτόνησε είναι συκοφαντίες των εχθρών που με φθονούν και με ζηλεύουν για το περίσσιο μου ταλαντο και την αφοπλιστική μου απέραντη σεμνότητα, μνεία της οποίας έχω ήδη κάνει και πολλες αποδείξεις αυτής διαθέτουν όσοι με γνωρίζουν προσωπικά και δεν με ζηλεύουν , ώπα, χωράει και δεύτερη εικόνα, που είναι ο χάρακας? Ερωτηματικό

  Την μελωδιούλα αυτή, που λέτε, την έγραψα για να είναι το εναρκτήριο θέμα των συναυλιών μας... Πως οι Ramones ξεκινούσαν με το βασικό θέμα από την ταινία "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος"? Πως οι Τρύπες είχανε το "Τσιφτετέλι"? Εμείς θα ξεκινουσαμε μ' αυτό... Μετά, όταν φάνηκε ότι θα κυκλώματα και ο κίτρινος τύπος δεν θα μας άφηναν να ξεδιπλώσουμε το αταλέντο μας, σκέφτηκα να του βάλω και στίχους. Ακούστε τους, είναι η πιο ώριμη στιχουργικά δουλεία μου. Ειναι γραμμένο σε Νότια Τοχαρική, την μόνη γλώσσα που θα μπορούσε να συλλάβει τον πλούτο των νοημάτων μου. Παρακαλώ το Νόμπελ στείλτε το μου στο σπίτι. Είμαι καλλιτέχνης χαμηλού προφίλ και διακρίνομαι για την σεμνοτητα μου... Αποσιωπητικά

"Καταιγίδα"....

Αγαπητέ ( για να μην σε αποκαλέσω "αγαπημένε" και νομίζεις πως είμαι η... Μαρία Αλιφέρη) αναγνώστη/θύμα, καλέ μου φίλε... Αν φοβήθηκες βλέποντας τον τίτλο της ανάρτησης ότι θα διασκευάσω Πανταζή, Αντύπα ή οποιος στο διαολο το τραγουδάει αυτό, really απατάσαι. Η αλήθεια είναι ακόμα τρομακτικότερη. Αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει είναι μια ακουστική καταιγίδα,  ένα ηχητικό κολάζ με ήχους από μια ηλεκτρική σκούπα (τη χάλασα), μια κιθάρα ή δύο (ποιος ξέρει;) , ένα αρμόνιο με ασυγχρόνιστα ντραμς (επίτηδες),  ένα σκυλί (γειτονόσκυλο, αυτό τυχαίο) και δυο τρία ακαθόριστα  πραγματάκια μου ξέχασα τώρα τι μπορεί να είναι ...

"Σουίτα για ηλεκτρική σκούπα και ακουστική κιθαρα"

3
2
1
Πάμε....

"Τσιφτετέλι" - The Ατάλαντοι. (Ένας αυτοσχεδιασμός)

Εγώ δεν είχα καμιά συμβολή στο τραγουδάκι που θα ακούσετε σήμερα. Τρείς "συλλογές" κάναμε με τα παιδιά του υλικού που είχαμε (με την έννοια ότι συναντιόμασταν και συγκεντρώναμε ό,τι είχαμε φτιάξει, όλοι μαζί ή ο καθένας μόνος του, καθώς εγώ μετά είχα για λίγο άλλη έδρα...). Στην τρίτη, η οποία είχε ονομαστεί "Ταπεινή τέχνη", η αυλίτσα μου στο Γαλάτσι ήταν παρελθόν και περίμενε να γίνει αντιπαροχή [δέκα χρόνια μετά, πήγα προς Γαλάτσι μεριά γιατί είχα μια δουλειά και ξαναπέρασα πρώτη φορά  από την γειτονιά, την ώρα που η μπουλντόζα γκρέμιζε το σπίτι. Σαν να ήθελε να με αποχαιρετήσει ... ], η Χαρούλα ήταν στην Αγγλία και γώ πρόβαρα το χακί στο χωριό μου. Πλην ανέβηκα στην Αθήνα για την περίσταση... Κάποια στιγμή η Πέπη και ο Στέλιος σκάλιζαν τις κιθάρες τους και επί του πιεστηρίου - ή μάλλον επί του κασσετοφώνου = προέκυψε αυτό το αυτοσχεδιαστικό τσιφτετελάκι στο οποίο η Πέπη συνοδεύει το Στέλιο...