Θανασογραφία: Από την Κοιλάδα των Τεμπών σε όλη τη Γη (Οι τόποι του Θανάση Παπακωνσταντίνου)

Έχουνε περάσει κοντά δέκα χρόνια που ζήτησα ευγενικά κάποιος από εσάς να φτιάξει μια τοπογραφία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, έναν χάρτη δηλαδή στον οποίο θα ήταν σημειωμένα όλα τα μέρη που αναφέρονται στα τραγούδια του. Αλλά, τι να σας πω, ρε παιδιά, φαίνεται ότι είστε παρτάκηδες... 

Για την πρώτη εβδομάδα της Ρ.

Τέτοια ώρα ακριβώς πριν μια εβδομάδα, ήρθε στη ζωή μας η Ρ.
Το τραγούδι της το λέει ο πατέρας της εδώ και μήνες. Το βίντεο το ξεκίνησα κάτι μέρες πριν τη γνωρίσω. Αλλά το τελείωσα με εκείνη στην αγκαλιά μου.
Εδώ και μια βδομάδα την έχω στην αγκαλιά μου. Και για τα επόμενα πολλά-πολλά χρόνια ακόμη.

Άλλη μια μέρα που κόβει τον καιρό στα δυο

Ξανά

Φτάνει που κλαίμε #not

Ένα βίντεο φτιαγμένο για την αγαπημένη μου Χ. Είναι ένα μικρό οδοιπορικό στα φοιτητικά μας χρόνια, σε όσα ζήσαμε κι όσα αγαπάμε.
Για τα 30 χρόνια που κλείνεις σήμερα. Για τα 12 χρόνια που έχω την τύχη να σε γνωρίζω. Για το μεγάλο ξεκίνημα που είσαι έτοιμη να κάνεις. Για όλες τις μέρες που θα μοιραστούμε από 'δω και πέρα. Σ' αγαπάω πάντα. Χρόνια πολλά, καρδιά μου!

Μια θάλασσα πλατιά για την Εύα

Για την Εύα, που κάθε της χαμόγελο φωτίζει την απεραντοσύνη. Για την Εύα, που κάθε της λέξη γεννάει καινούρια σύμπαντα. Για την Εύα, που κάθε της αγκαλιά κλείνει κι από ένα ουράνιο τόξο. Για την Εύα, που κάθε της βλέμμα γλυκαίνει τον αέρα. Για την Εύα, που κάθε βήμα της ανθίζει τη ίδια την Άνοιξη. Για την Εύα, που σήμερα κλείνει τα δύο της χρόνια. Για την Εύα μου.

Για την Κ.: ένα τραγούδι κι ένα αντίο

Ξέρω πόσο πολύ σου άρεσε η Γλυκερία. Θυμάμαι ένα απόγευμα που την έδειχνε στην τηλεόραση και την βλέπαμε μαζί. "Αυτές είναι τραγουδίστριες!", είχες πει.
Δεν ξέρω γιατί αλλά το έβρισκα τόσο ασυνήθιστο να σου αρέσει η Γλυκερία. Δεν είχες δίσκους ή κασέτες της. Μόνο να, όποτε την έδειχνε στην τηλεόραση, στο λέγαμε και καθόσουν να τη δεις.

Χριστούγεννα... Μια μικρή ιστορία κι ένα τραγούδι!

Τα δεύτερα Χριστούγεννα με τη μία, τα δεύτερα Χριστούγεννα χωρίς την άλλη. Γι' αυτό λένε για τη θλίψη των γιορτών. Γιατί χαίρεσαι να μοιράζεσαι τις διακοπές, τα δώρα, τα λαμπιόνια, τα στολίδια, τα χαμόγελα και τα γλυκά με τους ανθρώπους σου. Γιατί μοιραία η επόμενη σκέψη είναι ποιοι από αυτούς λείπουν και δεν είναι μαζί σου για να γιορτάσετε. 

Η μέρα που κόβει τον καιρό στα δυο

Το επετειακό και επίμονο τραγούδι της ημέρας.

Ένα τραγούδι, κυριολεκτικά "επετειακό" γιατί είναι αφιερωμένο σε μια επέτειο γάμου και κυριολεκτικά "επίμονο" γιατί αναφέρεται στο συστατικό που κράτησε τον γάμο τους ζωντανό, αγαπημένο και διαρκώς καινούριο επί 28 συναπτά έτη: την επιμονή τους να είναι ΜΑΖΙ.

Πώς να σωπάσω μέσα μου - Νίκος Ξυλούρης

   Καιρό σκεφτόμουνα να κάνω βίντεο για το "Πώς να σωπάσω" του Νίκου Ξυλούρη, το εμβληματικό τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου πάνω σε στίχους Κώστα Κινδύνη... Ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που πρωτοξεκίνησα να φτιάχνω το συγκεκριμένο βίντεο ξεχωρίζοντας τις πρώτες φωτογραφίες, με σκοπό να εξοικειωθώ με ένα πρόγραμμα επεξεργασίας βίντεο... Το καλοκαίρι τελείωσε, πέρασε κι ο χειμώνας και ήταν τελικά γραφτό να το φτιάξω στο τέλος αυτού του Αυγούστου... Αλλά μάλλον δεν πείραξε η καθυστέρηση, καθώς έτσι μπόρεσα να χρησιμοποιήσω φρέσκιες φωτογραφίες, αλλά και να σκανάρω και να συμπεριλάβω και κάποιες παλιότερες που δεν είχα μαζί μου στη Ρόδο... Είπα Ρόδο και μ' έπιασε μια νοσταλγία και θα μου επιτρέψετε να κάνω μια παρέκβαση, για να το ξεχασω, και να ξεκινήσω με το τι είδα το πρώτο μου βράδυ εδώ...

Μεθενίτικο (ή μεθανιώτικό?) φεγγάρι

Εν πάση περιπτώσει, το πρότζεκτ ήταν να οπτικοποιήσω το τραγούδι με φωτογραφίες, δικές μου και της gia_des/ Picrodafni, τοπίων από τα ταξίδια μας στην Ελλάδα... Λόγω εντοπιότητας καταλαβαίνετε ότι η Μάνη (Τσέρια, Καρδαμύλη, Σελίνιτσα, Ταΰγετος, Καστάνια, Στούπα) και η Ρόδος (πόλη της Ρόδου, Ιαλυσός, Κάμειρος, Κάμειρος Σκάλα, Χαράκι, Λίνδος, Αρχάγγελος, Αφάντου, Μονόλιθος, Πεύκοι, Παραδείσι ) είχαν την τιμητική τους... Δεν αφήσαμε όμως στο παράπονο την Καλαμάτα, την Κω, την Άρτα, την Κέρκυρα, τα Τρίκαλα, την Καλαμπάκα, τα Μετέωρα, τα Χανιά, το Λασήθι (εγώ προτιμώ αυτήν τη γραφή...), τα Ζαγοροχώρια, τα αγαπημένα Γιάννενα και το εσχάτως επισκεφθέν Ναύπλιο... Ορμώμενος από την αρχική φράση του τραγουδιού, κύριος σκοπός μου ήταν να αποδοθεί η ομορφιά του ελληνικού τοπίου, καθώς μάλλον με "έχουν πλάνεψει ακρογιαλιές δειλινά", όπως λέει και το τραγούδι... Σε δεύτερο βαθμό ωστόσο, έγινε και μια μικρή προσπάθεια απόδοσης του νοήματος και, κάτα κάποιο τρόπο, ερμηνείας του τραγουδιού... Δείτε το και ελπίζω να σας αρέσει...

Παραθέτω παρακάτω κάποιες από τις φωτογραφίες του βίντεο, κάποιες τις έχετε ήδη δει εδώ ή στο βίντεο για την Καρδαμύλη.

Απόγευμα στην Κω (Άγιος Θεολόγος)

Ροδος.

Ρόδος

Αεροπλάνο "κρύβεται" στον ροδιακό ουρανό

"Θαλασσογραφία" από το Καταφύγιο (Κοψολεμέικα) Τσερίων

Μονόλιθος. Ρόδος

Δύση στην Ψαροπούλα, Ρόδος

Πεύκοι, Ρόδος

Τα Γιάννενα και το νησάκι της Παμβώτιδας από τις Λυγκιάδες

Καλαμάτα. Δυτική Παραλία.

Δύση φεγγαριού στο Καταφύγιο (Κοψολεμέικα) Τσερίων Μεσσηνίας

"Ηλιοσκαλοπάτια" στη Σελίνιτσα (Άγιος Νικόλαος) Μεσσηνίας

Άρτα. Το περιώνυμο γιοφύρι

Τα Κάτω Τσέρια (Κοψολεμέικα, Κοτσιμαρέικα) από την Αγια-Μαντρώνα

Τα Κοψολεμέικα (Καταφύγιο) Τσερίων μες την ομίχλη

Καρδαμύλη

Απόγευμα στο Ναύπλιο

Ναύπλιο. Το Μπούρτζι

Ανατολή στο Σαρωνικό

Καταφύγγια. Οι απηλιές που έδωσαν το όνομα στο οικισμό Κοψολεμέικα (Καταφύγιο) Τσερίων

Χανιά

Ρόδος. Μέσ' από μια πολεμίστρα του κάστρου

Καλή Συνέχεια στα όρια

Αυτή η ανάρτηση είναι για όσους φεύγουν χωρίς να φεύγουν πραγματικά και για όσους, κι ας μην είναι παρόντες, είναι εδώ. Το βιντεάκι φτιάχτηκε σα δώρο αποχωρισμού και σα δώρο καλωσορίσματος μαζί. Οξύμωρο μεν, πέρα για πέρα αληθινό δε. 

Καμιά φορά, οι άνθρωποι κι οι στιγμές πρέπει να φεύγουν από την καθημερινότητά σου για να μπορέσεις να τους συναντήσεις αργότερα και να ενσωματωθούν πάλι στη ζωή σου λες και δεν έλειψαν ποτέ. Για να καταλάβεις καλύτερα τι σημαίνει 'πληρότητα'. Γι' αυτό διάλεξα να ασχοληθώ με το "Συνέχεια στα όρια" - γιατί το "αντίο" του ενός ή του άλλου στο τραγούδι αυτό είναι ουσιαστικά μια υπόσχεση της συνέχειας... 

Και μου θύμισε καναδυό ανθρώπους που η συνέχεια μαζί τους είναι αυτονόητη. Για τους άλλους, τους οριστικούς αποχωρισμούς, θα κάνω κάποια άλλη στιγμή βίντεο: είναι που τελευταία με διακατέχει μια αίσθηση αισιοδοξίας και τα δυσάρεστα προτιμώ να τα εκλαμβάνω ως ολιγόλεπτες παύσεις. Σαν να τελείωσε το φιλμ (... έστω, βρε αδερφέ, η μπαταρία) στη μηχανή και περιμένεις να το αλλάξεις για να ξαναρχίσεις να ποζάρεις χαμογελώντας. Μόνο που τα χαμόγελα δεν είναι για τη μηχανή αλλά για τους ανθρώπους δίπλα σου.

Κάποιος μένει πάντα στο βυθό... Μόνο που αναδυόμαστε πάλι στον αφρό. Μαζί. 

Καρδαμύλη . Εγώ, αυτή κι ένα τραγούδι...

Η Καρδαμύλη από το Προσήλο

Φαράγγι του Βυρού .  Καταφύγιο Τσερίων (διακρίνεται η μονή του Σωτήρα )

Η Καρδαμύλη από το Καταφύγιο Τσερίων (Θέση " Κοτρωνάκι")

Η Καρδαμύλη είναι παραθαλάσσιο χωριό της Έξω (Μεσσηνιακής) Μάνης, 35 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα... Λέγεται στη μυθολογία πως εκεί τάφηκαν οι Διόσκουροι, δείχνουν μάλιστα σήμερα κάποιους - κλειστούς εδώ και χρόνια για το κοινό- λαξευτούς τάφους(;) που υποτίθεται πως είναι δικοί τους. Στην Ιλιάδα αναφέρεται ως μία από τις εφτά πόλεις που έδινε προίκα στον Αχιλλέα ο Αγαμέμνονας για να τον εξευμενίσει και να επιστρέψει στη μάχη. Αργότερα, υπήρξε σημαντικό επίνειο της Σπάρτης και μια εποχή, στα χρόνια της παρακμής, το μοναδικό της στο Μεσσηνιακό Κόλπο κι εκεί κατέληγε, ξεκινώντας από τη Σπάρτη, κατά μήκους του φαραγγιού του Βιρού η "Βασιλική οδός", τμήματα της οποίας, που σώζονται ακόμα, αποτελούν σήμερα μέρος του ορειβατικού μονοπατιού Ε4. Στην Τουρκοκρατία αποτέλεσε καπετανάτο της Μάνης και στην Επανάσταση αποβιβάστηκε εκεί ο Κολοκοτρώνης επιστρέφοντας από την αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο για να συναντήσει και να ηγηθεί του μανιάτικου στρατεύματος πριν την επιχείρηση απελευθέρωσης της Καλαμάτας. Αργότερα, το λιμάνι της υπήρξε η μοναδική βάση επικοινωνίας της Μάνης με την Καλαμάτα, εφόσον δεν υπήρχε οδικό δίκτυο, κι η ίδια ήταν επί μακρόν έδρα του ομώνυμου δήμου. Όταν διαλύθηκαν οι δήμοι και κάθε χωριό αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα, διατήρησε την δεσπόζουσα θέση της στη περιοχή έχοντας την μεγαλύτερη αγορά στη Μάνη, τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες. Έγινε έδρα του καποδιστριακού Δήμου Λεύκτρου, ιδιότητα που διατήρησε και στο νέο Δήμο Δυτικής Μάνης... Να αναφέρω, τέλος και παρεμπιπτόντως, πως από την Καρδαμύλη προέρχονται τα εξωτερικά πλάνα της πρόσφατης, αδιάφορης κατά τ' άλλα- για να μην πω ηλίθιας- σειράς "Κλινική περίπτωση" με τον Γιάννη Μπέζο.

Παλιά Δημοτικό και στα χρόνια μου Γυμνάσιο

Γυμνάσιο και Λύκειο Καρδαμύλης

Σήμερα η Καρδαμύλη μοιάζει με ξεπεσμένη αριστοκράτισσα, η οποία ωστόσο διατηρεί κάτι από την πρότερη της αίγλη και την παλιά της λάμψη, έχει διατηρήσει σχετικά τον παραδοσιακό οικοδομικό χαρακτήρα της όχι μόνο στην Παλιά Πόλη (στην οποία δεν έχω πάει, το ομολογώ!), προσπαθεί να ξαναχτίσει σε υγιείς αυτή τη φορά βάσεις τον τουρισμό της (Τη δεκαετία του '80 υπήρξε δημοφιλέστατος προορισμός, φρόντισαν όμως δρώντας αρπακολλατζίδικα, κοντόφθαλμα και ερασιτεχνικά να "στρέψουν" τους τουρίστες σε γειτονικά χωριά. Αυτό που θρυλείται χαριτολογώντας, ότι η Μέρκελ είχε πάει διακοπές στην Καρδαμύλη τη δεκαετία του '80, γιαυτό και το μένος της εναντίον της Ελλάδας, είναι μάλλον αστικός θρύλος. Σε μένα πάντως έτυχε, όταν επιστρέφοντας από τη θάλασσα πήγα σ' ένα σούπερ μάρκετ να πάρω μια κόκα-κόλα, η ταμίας/ιδιοκτήτρια μου να μου ζητήσει "500 drachmas", ξεγελασμένη προφανώς από τα μη συνηθισμένα σε Έλληνες την εποχή εκείνη μακριά μαλλιά, γένια και σκουλαρίκια μου. Κι όταν σε άψογα ελληνικά τη ρώτησα άμα πάει καλά, μου απάντησε αφοπλιστικά: "Έλληνας είσαι; 50 δραχμές..."), αναθυμάται νοσταλγικά τις παλιές ένδοξες μέρες, όταν η δημοφιλέστατη τότε Μαρίζα Κωχ της είχε δώσει μια κοσμοπολίτικη αύρα επιλέγοντας την για τόπο της εξοχικής της διαμονής, και προσπαθεί να πάρει τη ρεβάνς από την γειτονική, νεόπλουτη κι ανταγωνιστική Στούπα...

   Ωραία είναι η Καρδαμύλη λοιπόν, άλλα δεν είναι το ωραιότερο μέρος στο κόσμο κι ούτε το τουριστικότερο... Κι ούτε από τα πιο αγαπημένα μου μέρη είναι... Είναι άλλα που αγαπάω περισσότερο, κι ας είναι η Καρδαμύλη στη ζωή μου σημείο αναφοράς, καθώς εκεί πήγα έξι χρόνια σχολείο, ερωτεύτηκα για πρώτη φορά, κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, "έκλεψα" το πρώτο μου φιλί, έκανα την πρώτη μου κοπάνα, πήγα στο πρώτο μου πάρτι, έκανα του πρώτους φίλους κατ' επιλογή (όταν μένεις σε μικρό χωριό όπως το δικό μου, δεν έχεις επιλογές, με τους άλλους δυο τρεις που υπάρχουν θα συναναστραφεις... ), ρούφηξα ό,τι γνώση που παρασχέθηκε και απαίτησα όση άλλη μπορούσα να βρω, αποφάσισα να γίνω φιλόλογος κι ένοιωσα, τέλος, εκείνο το είδος της ασφυξίας που σε κάνει παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις για να ξεφύγεις...

Το νησάκι Μερόπη

Δεν είναι λοιπόν το πιο αγαπημένο μου μέρος κι ούτε το ομορφότερο... Κι άρα προς τι αυτή η ανάρτηση? Μετά από καιρό, βρέθηκα πρόσφατα εκεί με τη gia_des κι όσο κι αν της σύστησα την δική μου προσωπική και βιωματική Καρδαμύλη, η ματιά μου είχε αποκτήσει κάτι από την αποστασιοποιημένη ματιά του τουρίστα (την άλλη φορά θα πάω και στην Παλιά Καρδαμύλη, μιλάμε) και δεν ήταν μόνο το σύνδρομο της επιστροφής σε παλιά και γνωστά μέρη που μοιραία αλλάζουν δίχως να κοιτάζουν τη δικιά μας μελαγχολία... Η πρόσφατα αποκτηθείσα ματιά του ξένου, προβαλλόμενη πάνω στην μνήμη του παρελθόντος δεν αφαιρούσε αλλά αντίθετα ολοκλήρωνε την όλη εικόνα, συνδυαζόμενη με την τελική υποχώρηση στα όρια της εξαφάνισης του εφηβικού φόβου του εγκλωβισμού εκεί...

Από την Καρδαμύλη στο Ταΰγετο μέσω Τσερίων όσο διαρκεί ένα βλέμμα

   Και κάπου εκεί, σκεφτήκαμε το ομώνυμο (από το δίσκο "BAUMSTRASSE" ) τραγούδι της καλαματιανόνυφης Μάρθας Φριντζήλα (ο άντρας της και συνδημιουργός του τραγουδιού Βασίλης Μαντζούκης είναι από την Καλαμάτα) κι αποφασίσαμε με τις φωτογραφίες εκείνης της μέρας της Καρδαμύλης και από την Καρδαμύλη (κι άλλες μερικές, παλιότερες) να το οπτικοποιήσουμε...

  Κι είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην φίλη μου την Ελευθερία από τη Καρδαμύλη, την πιο παλιά μου φίλη (τη δεκαετία του '70 την είδα πρώτη φορά), με την οποία ξεκινήσαμε μαζί κάποτε από κει και βρεθήκαμε τόσα χρόνια μετά εγώ στη ανατολικότερη νησιωτική συστάδα της ευρωπαϊκής επικράτειας, στη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα, κι εκείνη στη δυτικότερη, στα Κανάρια νησιά και τη Φουεντεβερντούρα... Τίποτα περίεργο! Από τους συνομήλικούς μας ήμασταν εκείνοι με την σφοδρότερη επιθυμία να πετάξουμε μακριά. Για να μπορούμε άφοβα να ξαναγυρνάμε...

Υστεροφημία -Κώστας Καρυωτάκης .

  Το να αναφέρω την αυτοαναφορικότητα στην ποίηση του Καρυωτάκη δεν είναι κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο, Μάλλον προφανές είναι. Κι όχι μόνο γιατί, όπως λεν οι βιογράφοι του, διάβαζε μόνο ποίηση, μετέφραζε μόνο ποίηση, έγραφε μόνο ποίηση (τα πεζά του ήταν λίγα και τοποθετημένα στο τέλος της ζωής του, όταν πλέον είχε ήδη "αυτοκτονήσει" ως ποιητής...). Καθ' όλη τη χρονική διάρκεια της ποιητικής του πορείας,  πλείστα είναι τα ποιήματα που έχουν έχουν θέμα ή αναφέρονται στην ίδια την ποίηση. Ένα από αυτά είναι ένα απ' τα αγαπημένα μου ποιήματα του. Love at first sight. Πρόκειται για την "Υστεροφημία"...

  Το 'χα διαβάσει και μου άρεσε ιδιαίτερα για την ήρεμη, παραιτημένη κι ανυπότακτη μαζί, απελπισία του. Η Φύση παρουσιάζεται να τρέφεται αχόρταγα από το θάνατο, τα πορφυρά στόματα των ανθών τον ζητούν κι αυτά (για να μας κατασπαράξουν;), ο Ήλιος μας την έχει στημένη, η Άνοιξη και η Δύση περαστικές και σύντομες κι οι άνθρωποι καταλήγουν σκιές σε σκοτεινά μακρινά βασίλεια. Του θανάτου και της μελαγχολίας... Δεν είναι όμως η υστεροφημία που ζητάει μέσω της ποίησης του, η ματαιόδοξη και φιλάρεσκη εκείνη αρκετών άλλων ποιητών... Ούτε καν δικαίωση δεν είναι. Είναι μια πράξη δικαιοσύνης μεν - αναδρομική, έστω ετεροχρονισμένη και καθυστερημένη, σαν μήνυμα ναυαγού - κυρίως όμως είναι μια ανυπότακτη άρνηση, ένα ακόμα-κι-αν, ένα ανεπίδοτο γράμμα που φτάνει τελικά στον προορισμό του...

 Σκοπόςτης ανάρτησης αυτής όμως, δεν είναι η ανάλυση του ποιήματος...  (Η ανάλυση επιχειρείται σε αυτήν εδώ την ανάρτηση.)  Όλα αυτά τα γράφω για να γίνουν κατανοητά τα επόμενα... Καθόμασταν μια μέρα με τον Ηλία και τζαμάραμε και πίναμε φτηνό κόκκινο κρασί και μετά, όταν έφυγε, είχα μείνει με την κιθάρα στα χέρια και προσπαθούσα ασυναίσθητα να βγάλω τη μελωδία της εισαγωγής από το "Tambourine man" του Ντύλαν. Δεν την θυμόμουνα καλά κι έτσι σιγά- σιγά οδηγήθηκα σε μια νέα μελωδιούλα, μια νέα εισαγωγή... Όταν την ολοκλήρωσα, προσπάθησα να την επεκτείνω και να την αναπτύξω ώστε να φτιάξω κάποιο τραγούδι... Κι εκεί που έπαιζα τα ακόρντα, κάνοντας με "νανανά" τη μελωδία καθώς δεν είχα στίχους, αυτόματα ήρθαν στο στόμα μου οι στίχοι του ποιήματος και το "νανανα" έγινε "Το θάνατο μας χρειάζεται..."

  Με τους "Ατάλαντους" κάθε φορά που συμπληρώναμε έναν αριθμό τραγουδιών, τα γράφαμε όλα μαζί σε μια κασσέτα.Την εποχή εκείνη τα κορίτσια της μπάντας είχαν φύγει στην Αγγλία για μεταπτυχιακά. Όταν έπαιζα και τραγουδούσα αυτό το τραγούδι για να το ηχογραφήσουμε, ο Στέλιος, χωρίς να το έχουμε συζητήσει πρώτα, συνεπώς από έμπνευση της στιγμής, πήρε τη κιθάρα του κι έπαιξε τα γεμίσματα των δύο πρώτων στίχων. Αυτή ήταν η πρώτη εκδοχή του τραγουδιού... Αγνοώ πού βρίσκεται... Πιθανώς σε κάποια παλιά κασσέτα, που δεν έχει ετικέτα απέξω...

  Αργότερα, άρτι απολυθείς από στρατό και περιμένοντας τον Ηλία και το Στέλιο να απολυθούν κι αυτοί και τη Χαρά και την Πέπη να επιστρέψουν, ακολουθώντας τη μελωδική γραμμή των γεμισμάτων του Στέλιου πρόσθεσα γεμίσματα και στους δυο τελευταίους στίχους κι ηχογράφησα μια εκδοχή του τραγουδιού ως μπούσουλα κατοπινής ενασχόλησης... Λογάριαζα να βάλουμε βιολί ή τσέλο (από το αρμόνιο εννοείται) στα γεμίσματα, να το τραγουδάμε όλοι μαζί χορωδιακά και να χτυπάμε παλαμάκια στο πρώτο και στο τρίτο τέταρτο κάθε μέτρου. Απ' όλα αυτά υπάρχει μόνο μια χορωδιακή εκδοχή από μια πρόβα κάπου (αν το βρω, θα το ανεβάσω)... Έτσι η εκδοχή εκείνη που έκανα γυρνώντας από το στρατό, παρέμεινε η πιο ολοκληρωμένη εκδοχή κι είναι αυτή

που θα ακούσετε...

90 χρόνια ακριβώς μετά...

Πρόσφατα η gia_des (που τριγυρνάει στο "σωλήνα" με τ' όνομα Picrodafni) μου έκανε ένα πολύ ακριβό δώρο, οπτικοποιώντας τη μελοποίηση μου που άκουσε και της άρεσε... Το πρώτο μου βιντεοκλίπ!!!!!! Επειδή τα λόγια δεν φτάνουν για να πω ευχαριστώ θα παραθέσω μια σειρά τελείες κι αυτή θα καταλάβει! ............... ........................................................................... ...................................................................... (Οι τρεις τελευταίες τελείες είναι αποσιωπητικά!).

 Σκεφτήκαμε να κάνoυμε την ανάρτηση σήμερα για ένα πολύ απλό λόγο! Παρατήρησε η gia-des πως σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 90 χρόνια από την ημερομηνία συγγραφής του ποιήματος... Για δείτε προσεχτικά την φωτογραφία του χειρόγραφου που παραθέτω... Παρεμπιπτόντως, κύριε Καρυωτάκη... Κώστα, καλά έκανες κι άλλαξες τους "ονειροπόλους" από την τελευταία στροφή!!! Σου χαλούσε την ισορροπία...

 Σε ούτε τρεισήμισι λεπτά, 20 χρόνια από τη ζωή μου και μερικοί από τους ανθρώπους που αγαπάω πολύ!!! Αυτό είναι ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ... Χωρίς εισαγωγικά και με κεφαλαία!

ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

Τὸ θάνατό μας χρειάζεται ἡ ἄμετρη γύρω φύση
 καὶ τὸν ζητοῦν τὰ πορφυρὰ στόματα τῶν ἀνθῶν.
 Ἂν ἔρθει πάλιν ἡ ἄνοιξη, πάλι θὰ μᾶς ἀφήσει,
κι ὕστερα πιὰ μήτε σκιὲς δὲν εἴμεθα σκιῶν.

Τὸ θάνατό μας καρτερεῖ τὸ λαμπρὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
Τέτοια θὰ δοῦμε ἀκόμη μιὰ δύση θριαμβική,
κι ὕστερα φεύγουμεν ἀπὸ τὰ βράδια τοῦ Ἀπριλίου,
 στὰ σκοτεινὰ πηγαίνοντας βασίλεια πέρα κεῖ.

Μόνο μπορεῖ νὰ μείνουνε κατόπι μας οἱ στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας νὰ μείνουνε, καθὼς

τὰ περιστέρια ποὺ σκορποῦν οἱ ναυαγοὶ στὴν τύχη,

κι ὅταν φέρουν τὸ μήνυμα δὲν εἶναι πιὰ καιρός.

Όλες του κόσμου οι Κυριακές δεν είναι Κυριακές του Θωμά.

Αλλά να που στην Ταπεινή Τέχνη, αυτήν εδώ την Κυριακή συμπίπτει και να είναι Κυριακή του Θωμά και να βλέπετε/ακούτε το "Όλες του κόσμου οι Κυριακές"!

Μέρα γιορτινή που είναι, σκέφτηκα να ανεβάσω το συγκεκριμένο βιντεάκι -επίσης εορταστικό αφού το έφτιαξα για τα γενέθλια μιας αγαπημένης φίλης... (Α ναι, χρόνια πολλά στον αδερφό σου!)

Σκέψεις περί Θεού

Αφορμή έψαχνα να συστήσω μέσω του ιστολογίου αυτόν εδώ τον κύριο, ο οποίος γράφει διάφορες  ιστορίες σατιρικοκυνικές πλην, όμως, τόσο ρεαλιστικές, και μετά τις οπτικοποιεί μέσω κινουμένων σχεδίων που ο ίδιος σχεδιάζει. Αν δείτε τη δουλειά του (η μόνη δυσκολία είναι ότι τα βιντεάκια είναι στα αγγλικά), νομίζω πως θα ενθουσιαστείτε.

Λόγω, λοιπόν, της ημέρας -καθότι η Κυριακή του Πάσχα περικλείει στον συμβολισμό της την βαθύτερη ουσία της χριστιανικής θρησκείας- υποτίτλισα και αναρτώ εδώ τους προβληματισμούς του Lev Yilmaz σχετικά με το τι είναι Θεός, πώς τον αντιλαμβάνονται οι διαφορετικές θρησκείες και πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς όλοι και τον Θεό και τις θρησκείες.

"Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι τ' ανάμεσό τους;"

Μεγάλη Παρασκευή στην Κοιλάδα των Τεμπών

Εντάξει, στη Ρόδο είμαστε αλλά είπα να ταιριάξω τον τίτλο της ανάρτησης με τον τίτλο του τραγουδιού που είναι το θέμα της ανάρτησης. Να σημειώσω εδώ πως το τραγούδι δεν έχει τίποτε το πασχαλιάτικο ή το σχετικό με την ημέρα εκτός ίσως από τη γενικότερη μελαγχολία που αποπνέουν πάντα οι Μεγάλες Παρασκευές... Απλώς, είχα φτιάξει το βιντεάκι και, για να ευλογήσω τα γένια μου (να κι άλλη ομοιότητα με την δραστηριότητα των παπάδων! Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά...), αποφάσισα να το αναρτήσω και εδώ...

Ένα πεύκο στην ακρογιαλιά της Ταπεινής Τέχνης...

Καλώς σε βρήκα, Κακέ μου Λύκε!

Ξέρω πως η "Ταπεινή Τέχνη" είναι χώρος έκφρασης προσωπικών στάσεων, σκέψεων και συναισθημάτων και γι' αυτό σε ευχαριστώ διπλά και για την παρα-χώρηση να συμμετέχω στις αναρτήσεις του ιστολογίου και για την υποδοχή που μου επεφύλαξες...

Λόγω ματαιοδοξίας, κυρίως, θα κάνω εμφάνιση στα λημέρια τούτα, όταν θα φτιάχνω κανά βιντεάκι και θα θέλω να υπερηφανευτώ για την ...ταπεινή μου τέχνη. Το τελευταίο μου (αλλά απειλώ: όχι και το ύστατο) δημιούργημα είναι η οπτικοποίηση του "Ένα πεύκο στην ακρογιαλιά" του Μίλτου Πασχαλίδη, από τα πιο αγαπημένα τραγούδια-τα δικά μου αλλά και των δικών μου ανθρώπων.

Το έφτιαξα με την ελπίδα ότι δεν πρόδωσα την αισθητική του και το επέλεξα ως "παγκόσμια πρώτη" ανάρτηση εδώ επειδή αυτός ο μελαγχολικός σκοπός του είναι κρίκος (σε διαφορετικές εποχές και για διαφορετικούς λόγους) μεταξύ της Χ., του Η. και εμού...

Ένα "Πρωινό Άστρο" από της "Πικροδάφνης" τον ανθό

Το παρόν ιστολόγιο είναι προσωπικό, πλην δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να γίνεται μέσο έκφρασης της δημιουργικότητας των οικείων και των φίλων του διαχειριστή του [κόβω το γ' πρόσωπο γιατί θα προκύψει καμιά σχιζοφρένεια και θα τρέχουμε (όλες οι προσωπικότητες μου μαζί)].

Μετά τη δημοσίευση των σκέψεων του φίλου "Καντηλανάφτη" για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τη χρήση ή την αναδημοσίευση σκίτσων του φίλου uhuru, το ιστολόγιο από δω και στο εξής και μόνιμα θα είναι διαθέσιμο στη gia_des, για να ανεβάζει, όποτε και όταν το κρίνει σκόπιμο και αναγκαίο, τα βιντεάκια που συχνοκατασκευάζει τελευταία ή και ό,τι άλλο τυχόν προαιρείται, προκύψει, υπάρχει...
Και τι καλύτερο για την αυγή αυτής της - νέας- συνεργασίας για να καλοσωρίσω την gia_des, από ένα "Πρωινό Άστρο?" Και μάλιστα αυτό ακριβώς που - για δες! - η ίδια έφτιαξε!

"Κακός Λύκος"