O .... είναι ένας νεαρός που κατάγεται από μια μικρή επαρχιακή πόλη κι έρχεται φοιτητής στην Αθήνα, αποφασισμένος να γευτεί κάθε καινούρια εμπειρία που μπορεί να του προσφέρει. Θα καταφέρει άραγε να επιβιώσει ή θα χαθεί στην απατηλή λάμψη της ζωής στη μεγαλούπολη; Αυτό ήταν το θέμα της ταινίας της οποίας τη σκηνοθεσία και το σενάριο θα έκανε ο Στέλιος κι εγώ θα έγραφα τη μουσική... Ο τίτλος ήταν ή "Σιωπηλή πόλη", ή "Η πόλη της σιωπής". Πιο πιθανόν το πρώτο.Θυμάμαι που καθόμασταν στους πάγκους έξω από το αμφιθέατρο 18 ή 19, πάντως στο επίπεδο που είναι οι τουαλέτες, και χαριτολογώντας αναπτύσσαμε την υπόθεση. Εννοείται ότι ο ήρωας μας δεν τα καταφέρνει να επιβιώσει... Του συμβαίνουν τα μύρια όσα και στο τέλος αυτοσταυρώνεται κι αυτοκτονεί για να λυτρωθεί...
Το σενάριο δεν γράφτηκε και η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ... Εγώ πάντως την μουσική την έγραψα... Κι εδώ θα δημοσιεύσω το κύριο μουσικό θέμα της ταινίας, το κομμάτι των τίτλων της αρχής. Υπάρχουν και δυο εκτενέστερες παραλλαγές τους για κομβικά σημεια της ταινίας...
Υ.Γ.: Εννοείται ότι δεν έγραψα κανένα σάουντρακ... Ένας αυτοσχεδιασμός που έκανα κάποτε ήταν και τον βάφτισα μουσική της ταινίας με παιχνιδιάρικη και χιουμοριστική διάθεση...
Σε κάθε "συλλογή μας" είχαμε το συνήθειο να κάνουμε και μια δυο διασκευές, η λέξη με ή χωρίς εισαγωγικά. Στην πρώτη συλλογή, αυτή επρόκειτο να είναι το "Another cup of coffee" του
Ντύλαν . Συνήθως το παίζαμε με την Πέπη να κάνει τον Ντύλαν (κιθάρα και τραγούδι) και γω να κάνω την Μπαέζ (φωνητικά στο ρεφραίν). Επειδή όμως έλειπε η Πέπη για καλοκαίρι όταν κάναμε την ηχογράφηση, η απουσία της επηρέασε και τη διασκευή αυτή. Επειδή εγώ δεν το χω το τραγούδι γιατί δεν μου βγαίνουν οι αναπνοές και δυσκολεύομαι και λίγο να το πιάσω λόγω της άθλιας προφοράς μου στα αγγλικά και της ταχύτητας με την οποία λέει κάποια λόγια, βάλαμε την Χαρά να το τραγουδήσει. Η οποία- ω ναι- δεν το ήξερε καθώς ήταν περισσότερο κλίματος Violent Femmes, Joy Division, Bauhaus και τέτοια (Αλήθεια, βρε Πέπη, αν το διαβάσεις, έχουμε καμιά κασσέτα από τους "Wasteland";). Κάπως έτσι το τραγούδι έγινε τελικά και εξ ανάγκης διασκευή, διότι εγώ έμαθα τσάτρα πάτρα να το παίζω στην κιθάρα (εξ ου και δεν έχει παύση στο ρεφραίν, δεν ήξερα να την κάνω, συγχρονισμένα τουλάχιστον) και παρέμεινα στα φωνητικά του ρεφραίν και η Χαρά, αφού το άκουσε κάνα δυο φορές, το τραγούδησε όπως της έβγαινε.
Την δεύτερη φορά που μαζευτήκαμε να παίξουμε τα κορίτσια για κάποιο λόγο δεν είχαν έρθει, μαζί κι ένας φίλος του Στέλιου, ο Γιώργος. Δεν πρέπει να τον ξανάδα από τότε... Κάναμε κάτι αυτοσχεδιασμούς με ένα παιδικό αρμονιάκι και μια φυσαρμόνικα ( καθώς ως γνωστόν όργανα είχαμε, να παίζουμε δεν
ξέραμε) που μάλλον ήταν του Στέλιου, και ανεπιτυχώς προσπαθήσαμε να
μελοποιήσουμε του Βάρναλη, το "είχα γυναίκα είχα και ζα είχα μια Βάσω με
βυζά μα προκοπή δεν είχα" (ανεπιτυχώς ως αποτέλεσμα γιατί ως σκέψεις ήταν ενδιαφέρουσες...) Η συνεισφορά της εν λόγω συνάντησης στην ιστορία του ανθρωπίνου είδους ήταν που ο
Ηλίας εισήγαγε στον κύκλο των ...εργασιών μας και τις απαγγελίες, καθώς
έκανε μια μετά, που έφυγαν ο Στέλιος κι Γιώργος κι ήρθε το κοκκινέλι του Καμπά, σε στίχους του Αγγελάκα από τη ποιητική συλλογή "Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι" που ήταν εύκαιροι, μόλις είχα πάρει το βιβλίο, ενώ εγώ έπαιζα κιθάρα και αυτοσχεδίαζα φωνητικά.
(Τούτο δεν ξέρω τι είναι και από πότε είναι, αλλά αφού είναι Αγγελάκας, ας το ανεβάσω κι αυτό)
Με αφορμή την "επέτειο" σχηματισμού των "Ατάλαντων" στο μακρινό 1996 κι αφού αποδεδειγμένα το ιστολογιο φέτος είναι σε αναμνησιακό mood, άδραξα την ευκαιρία να στεγάσω κάτω από μια επετειακή ανάρτηση και να δημοσιεύσω μουσικούλες, μελωδιούλες, προσπάθειες ατελέσφορες ή ανολοκλήρωτες, πράγματα αδικαίωτα για τα οποία δεν είχα πρόθεση να αναφερθώ. αλλά, δεν ξέρω, έχουν μια κάποια αξία, ένα βάρος μνήμης...
Όντες- ως εμφανές- οξυμώρως αντιφατικοί, δεν είναι παράξενο που το πρώτο "πρότζεκτ" που κάναμε μαζί λεγόταν "Όλα τελείωσαν".... Ήταν 17 Μαρτίου του 96, ήμασταν ήδη προς το στο τέλος του πέμπτου έτους και αξιωθήκαμε για πρώτη φορά να μαζευτούμε όλοι μαζί για να παίξουμε κάτι που συζητούσαμε από το πρώτο έτος. Έλειπε η Χαρούλα από κείνη τη φορά και μετείχε και η Άννα, η φίλη του Ηλία, πρώτη φορά και τελευταία. Ως τότε, η Πέπη μόνο ήξερε να παίζει κιθάρα, ο Στέλιος με το αυτί προσπαθούσε να βγάλει πως θα μπορούσε να ήταν αυτό που άκουγε, ο Ηλίας έμαθε πιο μετά κιθάρα, ο Νάσος ήταν ακόμα τότε "ο συμπαθητικός αδερφός του Ηλία" κι εγώ πάλευα μόνος μου να μάθω να παίζω και να διαβάζω νότες, με μια μέθοδο "άνευ διδασκάλου" (χωρίς την κασσέτα με τα τραγούδια που δεν μου έδωσαν όταν την αγορασα με αποτέλεσμα να προσπαθώ να παίξω διαφορα "un claire da lune" και "Frere Jaque" χωρίς να τα έχω ακούσει ποτέ μου) και μόλις πριν πέντε μέρες είχα καταλάβει μόνος μου σε μια έκλαμψη τι παίζει με τις συγχορδίες, χωρίς όμως να το έχω αντιληφθεί και πλήρως, έχω μόνο να πω ότι την F ματζόρε με μπαρέ (η απλή αποφάσισα ότι δεν μου κάνει, ακόμα την αγνοώ...) την μισούσα επί πολύ , την Βb ματζόρε για περισσότερο και την Εd ματζόρε με πιάσιμο αλά D ματζόρε τη μισώ ακόμα.... Εκείνη ήταν η μέρα που μου 'δειξε η Πέπη τους δυο βασικούς ροκ ρυθμούς στα 4/4 κι έτσι την έβγαλα μέχρι το καλοκαίρι εκείνο, όταν κατάφερα μόνος μου να βγάζω ρυθμούς και να παίζω αρπίσματα και για κάθε ένα που μάθαινα έγραφα μετά κι ένα τραγούδι, για αυτό και έχει τον ατελείωτο αυτή η σειρά τραγτουδιών που παρουσιάζω εδώ... Επίσης εκείνη τη μέρα μου γεννήθηκε μια ακόμα συνήθεια. Επειδή είμαι εμμονοληπτκός άνθρωπος, δεν μπορώ να ακούσω ένα τραγούδι, άμα δεν ξέρω ποιος το λέει ή ποιος είναι ο τίτλος του. Για αυτό, είχα πάντα μια άδεια κασσέτα στο κασσετόφωνο ώστε ,όταν ακόυω κάτι που δεν ήξερα, να το ηχογραφώ και να το ψάχνω μετά, (ένα από αυτά δε, ένα τραγούδι των Sister Double Happines μόλις πρόσφατα τυχαία ανακάλυψα ποιο είναι και θα του κάνω κι ένα βίντεο μάλιστα... ). Οπότε ,επειδή μου άρεσε η φάση με τα τραγούδια που παίζαμε, ήταν εύκολο να πατήσω το rec και να μας ηχογραφήσω. Στην αρχή περίμενα πρώτα να ξεκινήσουμε ένα τραγούδι και μετά να αρχίσω την ηχογράφηση, μετά είδα όμως ότι μερικές φορές καθυστερούσα και το ηχογραφούσα λειψό. Έτσι άρχισα να το αφήνω συνέχεια ανοικτό να γράφει (κι έτσι αποτέλεσμα και τις ενδιάμεσες συνομιλίες μας, παρακαλώ, ιστορικέ του μέλλοντος), γεγονός που έκανε το Στέλιο να αντιδρά με την θρυλική και εμβληματική εκείνη φράση(Αλήθεια, ρε, γιατί δεν ονομαστήκαμε έτσι?):Σε μια τέτοια φάση που δεν είχαμε αποφασίσει τι θα κάνουμε η Πέπη είχε ξεκινήσει κι έπαιζε τα ακκόρντα από τον "Γιο του ανέμου" του Γερμανού και δεν κάναμε τίποτα. Οπότε θεώρησα καλό να αρχίσω να τραγουδάω ότι μου 'ρχοτανε υπό το σιγοντάρισμα της Πέπης. Γελάσαμε, ονομάσαμε το "τραγούδι" "Όλα τελείωσαν", από τη φράση που έλεγα όταν δεν έβρισκα τι να πω, και κατά καιρούς το χρησιμοποιούσαμε σαν την παράβαση στις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Παίζαμε τα ακκόρντα και μετά από κάνα δυο φορές που επαναλαμβάναμε τη φράση "όλα τελείωσαν" αυτοσχεδιάζαμε λέγοντας για ότι μας απασχολούσε. Την εξεταστική, τις πτυχιακές μας, τα γινάτια μας, ό,τι.... Επειδη όμως πάντα το πρώτο είναι, αν όχι το καλύτερο, το αυθεντικότερο κι επειδή αγγίζουν προσωπικά θέματα κάποιες νεότερες εκδοχές, εγώ θα παρουσιάσω εδώ την αρχική ηχογράφηση.
Στην επόμενη συνάντηση μας (πού τα θυμάμαι όλα αυτά;) ήμασταν boys band , μαζί κι ένας φίλος του Στέλιου, ο Γιώργος. Δεν μας βγήκε τίποτα. Προστέθηκαν μόνο στην εξίσωση οι απαγγελίες από τον Ηλία, έκανε μετά μια, θα την ανεβάσω αργότερα.
Την επόμενη φορά ήμασταν και οι πέντε εκεί. Και ήταν η φορά που αποφασίσαμε να γράψουμε δικά μας τραγούδια. Αρχικά, διασκευάσαμε χιουμοριστικά κάποια παλιά τραγουδάκια κι μετά από αυτό, ο Στέλιος μάλλον πρότεινε να κάνουμε δικά μας. Στην αρχή, ψευτοέγραψε ο Στέλιος ένα ποιηματάκι για τα Ίμια, που ήταν στην επικαιρότητα τότε, για να σατιρίσει την Τσιλέρ που "έκανα εισβολή μ' είπανε τρελή σε μια βραχονησίδα ελεύθερο ταξι και με μαλλί μελί μοναχη της την είδα". Κι όπως προσπαθούσαμε να το μελοποιήσουμε, πειράζοντας το Στέλιο για το ενθικοπατριωτικό του θέμα, πήρα την κιθάρα κι αυτοσχεδίασα (με λίγη διάθεση καννιβαλισμού, το παραδέχομαι) ένα "νησιώτικο" με παροιμιώδη επιτυχία όπως θα ακούσετε στο τέλος της ηχογράφησης, ακόμα με δουλεύουν δηλαδή. Δηλαδή όχι ακόμα, αλλά θα ξαναρχίσουν τα παλιόπαιδα , τώρα που θα το ξαναθυμηθούν...
Μετά από αυτό το αφήσαμε, φαντάζομαι όχι εξαιτίας αυτού, αλλά δεν θυμάμαι γιατί. Και εγράφη η "Χάλκινη Σιωπή" (την πραγματικότητα, το τραγούδι είναι αβάφτιστο και ανεπίσημος τίτλο ήταν ο πρώτος στίχος, "Στάχτη στο τασάκι..")ως ακολούθως. . Η Πέπη, που ήταν και η πιο σχετική, έκατσε και έφτιαξε μια μελωδιούλα, ένα απλό μινοράκι, για να μπορώ κι εγώ, που κατάφερνα να παίζω τότε μόνο την Λα μινορε, την Ρε Μινόρε και την Μι εβδόμης, να συμμετέχω. Αποφασίσαμε την ώρα που θα παίζει με αρπίσματα η Πέπη και θα τραγουδάει τη μελωδία με λαλαλά, εγώ να παίζω γεμίσματα, αυτοσχεδιάζοντας στις πρίμες χορδές προσπαθώντας κατά το δυνατό (εννοείται να μένω στην κλίμακα αλλά και) να παίζω νότες από την εκάστοτε συγχορδία. Και το ηχογραφήσαμε να δούμε πως πάει.
Μας άρεσε και είπαμε να του βάλουμε στίχους. Οπότε, κάτσαμε και προσπαθήσαμε να γράψουμε στίχους εκείνη την ώρα., όλοι μαζί.. Πράγματα το οποίο σημαίνει ότι κάναμε κυρίως πλάκα. Τελικά καταφέραμε να γράψουμε στίχους μόνο για το πρώτο κουπλέ και το ρεφραίν και ναι, το ηχογραφήσαμε να δούμε πως πάει...
Η επόμενη συνάντηση ήταν η φορά του "Sadless", η μεθεπόμενη η φορά της "Χειμερίας Νάρκης" και μετά φύγαμε για Πάσχα. Κι εγώ που δεν μου αρέσουν τα μισά πράγματα, έκατσα και συμπλήρωσα τους στίχους στο δεύτερο κουπλέ, κι από κει και ο τίτλος του τραγουδιού. Αφού έφαγα τα λυσσακά μου να βρω τρισύλλαβη λέξη για να προσδιορίσω τη "σιωπή", την έκανα στο τέλος- για να ξεμπερδεύω- "Χάλκινη" και, για να με σαρκάσω κιόλας λίγο, το έκανα τίτλο. Την τελευταία μέρα του ακαδημαϊκού έτους κι ενώ τελικά η εξεταστική λόγω απεργιών είχε ανακοινωθεί ότι αναβάλλεται και θα φεύγαμε, είπαμε να κάτσουμε να κάνουμε μια ηχογράφηση σε ότι έχουμε ετοιμάσει. Η Πέπη όμως έλειπε από την Αθήνα, είχε ήδη φύγει. Κι έτσι η Χαρούλα πήρε το ρόλο της Πέπης στη φωνή κι εγώ εγώ το ρόλο της Πέπης στην κιθάρα. Μόνο που, επειδή δεν ήξερα να παίζω αρπίσματα ακόμα, full chords.
Την επόμενη φορά που κάποιος ασχολήθηκε με αυτό ήταν τώρα, που έκανα τα βίντεο...
And the rest is history... , Ή, μάλλον, ιστολόγιο...
Ένα τραγούδι από τον πατέρα μου σήμερα. Λέγεται "Ο νιος με τ' άρματα" και δεν ξέρω από που προέρχεται, δεν το έχω ακούσει πουθενά αλλού... Έψαξα και στο διαδίκτυο, ρώτησα σε κάτι φόρουμ... Τίποτα. Ούτε ο πατέρας μου θυμόταν. Αφηγείται την ιστορία ενός τύπου που κοιμήθηκε ζωσμένος τ' άρματα του, είδε στον ύπνο ό,τι η νεκρή του αγαπημένη τον αρνήθηκε κι έμπηξε το μαχαίρι του στήθος του από απελπισία... Αυτό, αν κατάλαβα καλά, προκαλεί με κάποιο μαγικό τρόπο την ανάσταση της κοπέλας και ο νιος ξεψυχώντας την προτρέπει να ζήσει, Εκείνη πάλι που δεν τοn θυμάται, τον ρωτάει αδιάφορα, ποιος είναι... Ήταν από τα αγαπημένα τραγούδια του πατέρα μου και το έπαιζε συχνά σόλο στην κιθάρα. Δεδομένου ότι το έπαιζε όπως το θυμόταν, η διάρκεια ποίκιλε καθώς, ανάλογα με τα κέφια και τα μεράκια του, άλλες φορές έπαιζε μόνο τα βασικά κι άλλες φορές αυτοσχεδιάζε ανάμεσα στις στροφές, προς το τέλος μάλιστα είχε προσθέσει και μια εισαγωγή δικής του επινόησης για την οποία ήταν πολύ περήφανος... Είναι καιρός τώρα που ήθελα να του κάνω ένα αφιέρωμα, καθότι υπήρξε πολυτάλαντη και καλλιτεχνική φύση, και με τρέναρε το ότι δεν ήξερα ποια από τις τρεις εκδοχές που έχω ηχογραφήσει - εν αγνοία του- να χρησιμοποιήσω. Αποφάσισα λοιπόν να αυτονομηθεί το τραγούδι από το υπόλοιπο υλικό που διαθέτω και να γίνει δική του ανάρτηση ώστε να βάλω όλες τις παραλλαγές... Πέρα από το προφανές, την απότιση φόρου τιμής (και όχι μνήμης, δεν τον έχω ξεχάσει) με ιντριγκάρει ιδιαίτερα το γεγονός αυτό της άγνωστης προέλευσης του τραγουδιού. Σαν να γεννιέται ένα δημοτικό τραγούδι... Κάπως έτσι δεν θα δημιουργούταν και τότε τα τραγούδια;
Θα ξεκινήσω με την πιο "πλήρη"παραλλαγή του κομματιού πού έχω, για την οποία έφτιαξα κι ένα βιντεάκι στα γρήγορα...
Ο νιος με τ' άρματα στον ύπνο γέρνει
κι ο ύπνος όνειρο κακού του φέρνει.
Η κόρη, η όμορφη , νεκρή ' πο χρόνια
τους όρκους πρόδωσε με καταφρόνια.
Κι νιος στα στήθη του μαχαίρι μπήγει
κι η κόρη ,η άψυχη ,τα μάτια ανοίγει.
"Πεθαίνω άπιστη, πεθαίνω, ζήσε!
κι εκείνη αδιάφορη ρωτάει: "Ποιος είσαι;"
Εκτός από την παραπάνω παραλλαγή, υπάρχει και αυτή εδώ, η πιο σύντομη, με καλύτερο ήχο:
Τέλος, η αγαπημένη μου είναι η επόμενη. Το κακό είναι ότι δεν τραγουδάει... Αυτό όμως σημαίνει ότι ακούγεται καθαρότερα η κιθάρα και η δική του προσθήκη στην μελωδία αλλά και ότι, επειδή δεν έχει στο νου του το τραγούδι, είναι συγκεντρωμένος στην κιθάρα μόνο και το παίξιμο του είναι καλύτερο...
Επειδή ο πατέρας μου ήταν πολυτάλαντος άνθρωπος, θα επανέρθουμε
Είμαι απαράδεκτος που τόσο καιρό δεν έχω αποτίσει φόρο τιμής στο μεγαλύτερο ελληνικό συγκρότημα όλων των εποχών... Τους "Ροζ Φλάτζα", "Pink Floydja" βαρβαριστί... Δημιουργήθηκαν, ως γνωστόν, στο Ζεφύρι με μπροστάρη τον πολυτάλαντο Ρότζη Γουοτερόπουλο από την Αμαλιάδα. Με τη μουσική τους προσπάθησαν να εκφράσουν το υπαρξιακό άγχος και την μεταφυσική αγωνία του σύγχρονου σκυλά...
Τους ακούμε σε ένα απόσπασμα από το εμβληματικό τους άλμπουμ του 1979 "Το ντουβάρ' "
(ή Τ' αρμάκι", δεν θυμάμαι καλά)...
Φαν των "Ροζ Φλάντζα" στη συναυλία για τη πτώση του "Ντουβαριού" (σκυλάδικό σ την Αχαρνών που γκρεμίστηκε)
Υ.Γ.: Δεν πιστεύω να είχε νομίσει κανείς τόσο καιρό ότι είμαι σοβαρός άνθρωπος;
Μια μπλούζι διασκευούλα που έκανα κάποτε, δεν ενθυμούμαι πότε. Σόρρυ για το μονοφωνικό του ήχου... Αυτήν έχω...
Δεν
την ανεβάζω για αυτή καθ' αυτή αλλά ως πρόσχημα/όχημα για να κάνω κάτι
με την παλιά φωτογραφία που τη συνοδεύει, την οποία έχω ονομάσει,
εμπνεόμενος από το τραγούδι , "Ερωτευμένη γυναίκα". Είναι πουλί; Όχι!
Είναι αεροπλάνο; Όχι. Ούτε ο Σούπερμαν είναι...
"Ερωτευμένη γυναίκα"
Η μικρή αραχνούλα
φαίνεται να ίπταται καθώς δεν διακρίνεται ο -εντυπωσιακός κατά τ' άλλα κι εκτεινόμενος από την μια στέγη στην άλλη- ιστός της... Τώρα που ξαναείδα τη φωτογραφία μετά από τόσα χρόνια κι ενώ το μοντέλο λογικά - δεν ξέρω πόσο ζούν οι αράχνες- θα είναι μακαρίτισσα,
δεν ξέρω τι με έπιασε και προσπάθησα να δω την ιστορία από τη δική της
οπτική γωνία... Να είδε άραγε κάτω χαμηλά εκείνο το ογκωδες ον να στρέφει το περίεργο μεταλλικό αντικείμενο προς εκείνη;Να την τρόμαξε η λάμψη του φλας; Τι σκέφτηκε; Πως θυμόταν το περιστατικό μετά; Πώς το εξήγησε; Και για να κάνω μια γενίκευση, ποια είναι όλα εκείνα που γίνονται ερήμην μας; Τι υπάρχει πέρα από την αντίληψη μας; Ποια μυστήρια λογική ακολουθεί; Πάλι με πιάσανε τα υπαρξιακά μου...
Καιρό έχω να ανεβάσω κομμάτι του Νάσου, ας ανεβάσω ένα τώρα που μου ήρθε η ιδέα για ένα βιντεάκι... Πρόκειται για το τέταρτο στη σειρά κομμάτι από το cd που έχει διασωθει, ένα hardcore μουσικό θέμα που το "ονόμασα" εκ του βίντεο "Gates of fire"...
[Το βίντεο προέρχεται από την Ντόρσαβα, ένα χωριό του Τουρκμενιστάν, μέσα στην έρημο του Καρακούμ. To 1971 σοβιετικοί γεωλόγοι έκαναν έρευνες για φυσικό αέριο.Κατά τη διάρκεια των γεωτρήσεων και σε βάθος 14 χιλιομέτρων, το τρυπάνι συνάντησε μια υπόγεια σπηλιά γεμάτη αέριο αλλά το έδαφος καταβυθίστηκε και δημιουργήθηκε ένα τεράστιος κρατήρας, ενώ το μεθάνιο άρχισε να διαφεύγει στην ατμόσφαιρα . Φοβούμενοι την έκλυση των δηλητηριωδών αερίων και το περιβαλλοντολογικό πρόβλημα που θα δημιουργούταν, οι επιστήμονες προτίμησαν να βάλουν φωτιά στο κρατήρα, ώστε να καεί το αέριο, υπολογίζοντας ότι θα καιγόταν για μερικές μέρες ή βδομάδες. Έχουν περάσει 42 χρόνια και η φωτιά καίει ακόμα, κι έχω μια αίσθηση ότι έχει γίνει ένα είδος τουριστικής ατραξιόν. Η περιοχή έχει αποκτήσει την ονομασία "Πύλη του Άδη" ή "Πύλη της κόλασης" (Παρεμπιπτόντως, Ντάρσαβα στο τουρκομανικά σημαίνει "πύλη") ]
Εγώ για να είμαι ειλικρινής τα βαριέμαι τα Όσκαρ, όπως και κάθε άλλα βραβεία... Όταν ήμουν πιτσιρικάς πάντως, στο χωριό μου διάβαζα, στις εφημερίδες ό,τι σχετικό, όχι για τα βραβεία αυτά καθ' αυτά, αλλά από την λαχτάρα να ξεφύγω μέσω οποιασδήποτε πληροφορίας από μια πραγματικότητα που δεν με χώραγε, ένα κόσμο που μου ήταν μικρός. Ξέρετε, το σύνδρομο "Πέρα από τον ορίζοντα". Παράλληλα έτυχε να ακούω και τον Γιάννη Πετρίδη που είχε την εκπομπή "από τις 4 στις 5" στο α΄πρόγραμμα κι είχε φάει χοντρό κόλλημα με όσκαρ, λίστες κ.τ.λ. βαρετά ,αλλά τα άκουγα κι εγώ, η εναλλακτική μου λύση ήταν ο Ραδιοφωνικός σταθμός νοτιοδυτικής Ελλάδας ή κάτι καλαματιανοί ραδιοπειρατές. Μετά φοιτητής κόλλησα με το σινεμά κι έβγαλα τα σπασμένα. Έχω κάνει πολύ γενναία πράγματα όπως να δω ένα μαραθώνιο ελληνικών ταινιών ή να φάω μια Κυριακή τρέχοντας από αβάν πρεμιέρ σε αβάν πρεμιέρ. Έχω δει απίστευτες μπαλαφάρες, μερικές φορές συνεχόμενα, είτε εμπορικές είτε "καλλιτεχνικές". Μιλάμε για τρόμο, όχι αστεία. Την μια μέρα "Η ιστορία της Σου", την άλλη η "Διακριτική γοητεία των αρσενικών"... Εφιάλτης. Ε, καμιά φορά ήμουν τυχερότερος. Ας πούμε, είδα το "Naked lunch" λίγο πριν το απαγορέψει ο εισαγγελέας και στο καπάκι, πηγαίνοντας σπίτι μου, πίσω από τη στάση είχε ένα σινεμά, ταιριάζανε οι ώρες κι είδα και το "Cape fear". Στη σχολή γνώρισα και το Στέλιο οποίος είχε τρελό κόλλημα με το σινεμά, αλλά και με τα Όσκαρ και με τον Πετρίδη. Τον θυμάμαι μια μέρα στη σχολή, την επαύριο μιας απονομής, άυπνο, να σκάει μύτη μ' ένα πονηρό χαμόγελο απέραντης ευτυχίας και να λέει "βγήκανε" κραδαίνοντας το χαρτάκι όπου είχε γράψει τις βραβεύσεις. Είχε ξενυχτήσει, ο αθεόφοβος, να τα δει λάιβ στο CNN που πιάναμε τότε δορυφορικά. Πήγα να το κάνω κι εγώ μια χρονιά, αλλά με έπιασε ο ύπνος. Εμένα είπα τα όσκαρ δεν μ' αρέσανε αλλά πάντα αγαπούσα τις ωραίες συζητήσει, άμα είχανε και διαφωνίες- που είχαμε γιατί εγώ ήμουνα λιγάκι του "ποιοτικού" και καλά- ακόμα καλύτερα. Κάθε φορά που βλέπαμε μια ταινία συνηθίζαμε, όσοι ήμασταν, πηγαίνοντας στην στάση να της κάνουμε και κριτική σε όλες τις κατηγορίες -και νομίζω και σε κάποιες που δεν υπήρχαν και δεν υπήρξαν -, από τις ερμηνείες μέχρι το ...ηχητικό μοντάζ. Στο τέλος βάζαμε κι αστεράκια. Εννοείται ότι όταν ερχότανε τα Όσκαρ απονέμαμε τα δικά μας. Και το άγχος μας ήταν να μπορέσουμε να τις δούμε όλες πριν τα Όσκαρ, γιατί τότε στην Ελλάδα οι ταινίες παιζόταν με καθυστέρηση και downloading δεν υπήρχε. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι βλακείες έχω πληρώσει κι έχω δει, επειδή τύχαινε να είναι υποψήφιες σε μια κατηγορία κι ήθελα να έχω άποψη. Ε, μετά που μεγαλώσαμε και τρέχαμε από δω κι από κει, εμένα μου 'φυγε πάλι . . Απλά σκέφτηκα φέτος που το ιστολόγιο έχει πάρει αναμνησιακή χροιά -καθώς τους τελευταίους μήνες ανεβάζω μόνο παλιά τραγουδάκια- να κάνω μια ομοίως αναμνησιακή ανάρτηση προς τιμήν των ημερών εκείνων και να δώσω τα δικά μου 'Οσκαρ. Εσύ, Στέλιο, που θα τα δώσεις?
Καλύτερη ταινία
Αρχικά και παρεκβατικά να πω ότι νισάφι πια φέτος όλες οι ταινίες είναι τεράστιες σε διάρκεια... Άμα είναι καμιά ταινία της προκοπής, όπως το Cloud Atlas ( Ένα "Άβαταρ" για ενήλικους, αυτό που ήθελε αλλά δεν κατάφερε να γυρίσει πέρσι ο Μάλικ με το "Tree of life", δεν τη σχολιάζω άλλο για να μην μου ξεφύγει τίποτα ... Ασυζητητί η καλύτερη φετινή ταινία, παρά το μάκρος της, και το δαιδαλώδες σενάριο, και την προβληματική εκδοχή που κατέβασα και της λείπανε τα τελευταία 20 λεπτά πράγμα που με ανάγκασε να δω την ταινία με δόσεις ) ,ή διασκεδαστική, όπως το Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι, πάει καλά, αλλά άμα είναι καμιά μαλακία όπως οι "Άθλιοι"; Τέλος πάντων... Για να πιάσουμε τις υποψήφιες τις ταινίες: Το "καθεστωτικό" αμερικανικό σινεμά έχει την τιμητική του φέτος (τουλάχιστον γλυτώσαμε το "Hyde park on Hudson"), κανονικά θα έπρεπε να τα λένε "Βραβεία C.I.A.", ακόμα περισσότερο αν σκεφτεί κανείς την απουσία του έντιμου και χαμηλότονου "Promised land"του ΓκαςΒαν Σαντ, το οποίο απουσιάζει εκκωφαντικά από κάθε υποψηφιότητα, πράγμα αναμενόμενο αν σκεφτείς ότι ασκεί κριτική από αριστερά στο αμερικανικό "όνειρο". Το Λίνκολν χρησιμοποιώντας την "αυθεντία" του συγκεκριμένου προέδρου προετοιμάζει ή κατοχυρώνει παρόμοιες ανάλογες σύγχρονες καταστάσεις, αφηγούμενο πώς ο Αμπι καταπαπάτησε κάθε έννοια δημοκρατικότητας, νομιμότητας ή συνταγματικότητας για έναν (πέρα πάσης αμφιβολίας) ιερό σκοπό, αυτό την απέλευθέρωσης των μαύρων. Καληώρα σαν τον ιερό σκοπό που επικαλείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το Zero Dark Thirty με τον "κακό" (κι εννοείται και χωρίς εισαγωγικά, γιατί προφανώς ένας φανατικός και μισαλλοδοξος τύπος, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, μάστιγα είναι, δείτε τον Αμβρόσιο ) Οσάμα Μπιν Λάντεν... Τώρα, άμα βασανίσαμε και λίγο, εντάξει ρε παιδί μου τι να λέμε τώρα... Τρίτο και λίγο καλύτερο αμερικάνικό έπος η Επιχείρηση: Argo. Λίγο καλύτερο γιατί ο Άφλεκ αφηγούμενος την διαφυγή έξι αμερικανών διπλωματων από το Ιράν του Χομεινί έχει την πρόνοια να μιμηθεί τους μοναχικούς, γαμάω-και-δέρνω-against-all-odds-πουτάνα-κοινωνία χαρακτήρες του Ιστγουντ, πράγμα κατά τ' άλλα επικίνδυνο, διότι μπορείς ευκολότατα από το "Million dollar baby" να βρεθείς να κοπάνας μια καρέκλα σαν παρτσακλό, ίδιος Σελήνη Δράκου. Η Ζωή του Πι θα μπορούσε να γίνει πιο καλή ταινία. Τελικά, αν και βλέπεται εύκολα, έχεις την αίσθηση ότι παρακολούθησες Κοέλιο για λοβοτομημένους. Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου , εν πολλοίς χρησιμοποιώντας μαστορικά την αφήγηση από την οπτική γωνία της πεντάχρονης ηρωίδας, κατορθώνουν να σε βάλουν στην σύμβαση που επιθυμούν και να κατασκευάσουν ένα σύμπαν με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού. Η ιστορία της ομάδας outsiders που ζουν στους βάλτους της Νέας Ορλεάνης (η δεύτερη ταινία που είδα φέτος μετά από το -καλό- Paperboy που διαδραματίζεται εκεί ) και προσπαθούν να επιβιώσουν και από τον τυφώνα "Κατρίνα", και από την ..ανθρωπιστική βοήθεια του επίσημου κράτους, χωρίς να φύγουν από αυτό που θεωρούν σπίτι τους, σε κρατάει μέχρι το τέλος και η ταινία έχει την σπάνια δυνατότητα να συνεχίζεται και όταν τελειώσεις την προβολή. Ο Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook) έχει πολύ ενδιαφέρον- αλλά πολυχρησιμοποιημένο παράλληλα- θέμα και το παλεύει σθεναρά, επιβοηθούμενος και από τις καλές ερμηνείες των ηθοποιών του. Αλλά έχει σεναριακά χάσματα που δεν ερμηνεύουν τους χαρακτήρες κατά το εικός και τον αναγκαίον. Είτε είναι είτε δεν είναι πρόθεση του Ντέιβιντ Ο' Ράσελ, το ότι δεν μπορείς να ταυτιστείς με κανέναν ήρωα, και δη τον βασικό, καθιστά το αποτέλεσμα αδιάφορο. Έχει καλές στιγμές, πλην είναι άνιση. Οι Άθλιοι είναι όνομα και πράγμα. Για να είμαι ειλικρινής τα μιούζικαλ δεν μου αρέσουν (τη εξαιρέσει ταινιών όπως το All that jazz εννοείται), και το ζευγάρι Μάριος -Τιτίκα το θεωρώ το πιο αδιάφορο ερωτικό ζευγάρι της λογοτεχνίας, κάνα χρέος θα είχε ο Ουγκό και έγραψε το μυθιστόρημα . Τέτοια χοντρή βλακεία δεν την περίμενα όμως. Κανονικά θα έπρεπε για τιμωρία να τους βάλουν όλους τους συντελεστές να βλέπουν την ταινία κάθε μέρα. Να μάθουν... Ο Χάνεκε είναι γνωστός μισάνθρωπος και αυτό φαίνεται από την Αγάπη του, καθώς εξαναγκάζει τον έρμο τον θεατή επί δυο ώρες να βλέπει αυτό που είναι προφανές από την αρχή. Ελπίζω. τέλος, ο Ταραντίνο να μην έβλεπε στον βιντεοκλάμπ που δούλευε ταινίες του Ψάλτη. Ο Django ο Τιμωρός του είναι διασκεδαστικός εντάξει, αλλά ουσιαστικά είναι το ίδιο εύρημα, η ίδια ταινία που γυρίζει κάθε φορά αλλάζοντας φιλμικό περιβάλλον. Στο "Σκοτώστε το .. Βασίλη" (πλάκα κάνω, ξέρω τι σημαίνει "Kill Bill"), ας πούμε, ήταν ίδια ιστορία σε ταινία -ξυλίκι, εδώ είναι η ίδια ιστορία σε σπαγγέτι γουέστερν. Στο "Basically, good evening to you", την επόμενη ταινία του, ξέρετε σε τι φιλμικό σύμπαν θα είναι Δείτε και την ειρωνεία και το δήθεν: Δίνει του κόσμου τα λεφτά για να γυρίσει ταινίες που μιμούνται ταινίες που γυρίστηκαν όπως γυρίστηκαν γιατί δεν είχαν του κόσμου τα λεφτά αυτοί που τις γύριζαν...
And the Oscar goes to..."Τα μυθικά πλάσματα του Νότου", βέβαια.
Σκηνοθεσίας
Ο Ντέιβιντ Ο'Ράσελ,( Οδηγός Αισιοδοξίας) το πάλεψε φιλότιμα να δώσει ρυθμό σε μια ταινία προδομένη από τα σεναριακά χάσματα που προκλήθησαν από την προσπάθεια να "μεταφραστεί" σε χολυγουντιανό σενάριο ένα βιβλίο. Πάντως κατάφερε από όλο το βασικό καστ να αποσπάσει από καλές μέχρι εκπληκτικές ερμηνείες. Ο Ανγκ Λι ( Η Ζωή του Πι) αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε. Εννοώ, πραγματικά δεν τα κατάφερε, όχι όπως στο Hulk που κανείς δεν κατάλαβε ότι τα κατάφερε... Ε δεν πειράζει, την άλλη φορά. Εδώ οι σκηνές στην βάρκα είναι καλογυρισμένες και έχουν ενδιαφέρον, αλλά κάθε απόπειρα για φιλοσοφική προέκταση πάει για βούρβες, τις βρίσκει, τις μαγειρεύει και τις τρώει...Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ (Λίνκολν) καιρό τώρα αγωνίζεται - και τελευταία διαγκωνίζεται με την Κάθριν Μπίγκελοου- να γίνει η Λένι Ρίφενσταλ του αμερικανικού ιμπεριαλισμού... Το "Lincoln" νομίζω ότι τον φέρνει εκεί που θέλει... Ο υπερεκτιμημένος (τουλάχιστον στην δεύτερη περίοδο του) Μίκαελ Χάνεκε (Αγάπη) μάλλον ξέρει να σκηνοθετεί, αλλά η ιστορία του είναι αδιάφορη και ξεθυμαίνει εύκολα κι αμέσως...Ο Μπεν Τσάιτλιν (Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου) ομολογώ ότι μου ήταν άγνωστος πριν την ταινία αυτή (λογικό, η πρώτη του είναι...). Έτσι δεν ξέρω αν θα τα ξανακαταφέρει. Εδώ, πάντως τα κατάφερε... έκανε την καλύτερη ταινία της χρονιάς, απέσπασε από ένα εφτάχρονο κορίτσι μια εκπληκτική ερμηνεία, κινείται σε έναν κόσμο ιδιαίτερο και πραγματικό, ρεαλιστικό και μαγικά υπερρεαλιστικό, και δες παρακάτω:
Αnd the oscar goes to.... Μπέν Τσάιτλιν (Τα μυθικά πλάσματα του νότου )
Α' Ανδρικός Ρόλος
Αρχικά να πω ότι ο gay Μάθιου ΜακΚόναχι του "Paperboy" θα μπορούσε να μετέχει στην πεντάδα, όπως και ερασιτέχνης ηθοποιός Ντουάιτ Χενρι των "Μυθικών πλασμάτων του Νότου", ενώ κι ο Bill Marrey είναι καλός ως Ρούσβελτ στο "Hyde park on Ηudson", κι ο Τόμι Λι Τζόουνς στο "Hope springs".
Αν αξίζει για ένα λόγο να δεις τον "Λίνκολν" αυτός είναι ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις που γίνεται ο Λίνκολν, ενώ, ας πούμε, στο "Hitchcock" συνεχώς βλέπεις ένα Χοπκινς με μαγουλάδες να μιμείται -υποδειγματικά έστω- τον μετρ. Είναι το λιγότερο καταπληκτικός. Έχει μελετήσει το ρόλο εξαντλητικά και τον αποδίδει φροντίζοντας κάθε παύση, κάθε ατάκα, κάθε κίνηση... Σε λίγο είσαι σίγουρος ότι βλέπεις "Επίκαιρα" της εποχής... Ο Ντένζελ Γουάσινγκτον, (Flight) υποδύεται τον προβλέψιμο και βαρετό πρωταγωνιστή στην αμερικανιά που λέγεται "Flight"παίζει δικπεραιωτικά με το τουπέ "Είμαι ο Ντένζελ Ουάσιγκτον κι είμαι ηθοποιάρα". Είσαι, ρε μεγάλε, πάψε να μας ζαλίζεις. Ο Χιου Τζάκμαν (Οι Άθλιοι) δεν είναι άθλιος. Φιλότιμα προσπαθεί να εξανθρωπίσει ένα Γιάννη Αγιάννη που όταν τραγουδάει ότι έκλεψε τη φρατζόλα σκέφτεσαι "δώστε του μια, ρε παιδιά, να μας αφήσει ήσυχους". Το μοναδικό ψεγάδι του Μπράντλεϊ Κούπερ (Οδηγός Αισιοδοξίας) στην ενσάρκωση του πυροβολημένου πρώην εκπαιδευτικού με προβλήματα διαχείρισης θυμού είναι ότι φαίνεται η προσπάθεια να αποδείξει ότι είναι κάτι παραπάνω από ηθοποιός κωμικών μπλοκμπάστερ και ωραίο παιδί. Ο Γιοακίν Φίνιξ (The Master, μια ταινία που, παρά την αίσθηση που σου αφήνει ότι κάτι λείπει, καθώς γίνονται πράγματα που δεν καταλαβαίνεις γιατί γίνονται γιατί δεν τα θίγει το σενάριο , θα μπορούσε , και η ίδια και σκηνοθέτης της , να είναι υποψήφια)επιστρέφει μετά το "Walk the line" και, με την επιστροφή του, κάνει να φανεί πόσο εκκωφαντική ήταν η απουσία του και πόσο μεγάλη η έλλειψη του. Ο άνθρωπος είναι καταπληκτικός υποδυόμενος τον πατέρα του βασικού ήρωα στο "Taxi Driver", έναν φρικαρισμένο τύπο με μετατραυματικό σοκ από τον πόλεμο που αδυνατεί να εγκλιματιστεί στην ζωή μετά.
And the Oscar goes to... Μούμπλε, μούμπλε, αμπεμπαπλόμ του κείθε μπλόμ. Άσε να πάρει το όσκαρ και κανένα άλλο παιδάκι, Ντάνιελ. Στον Γιοακίν Φίνιξ.
Α' Γυναικείος Ρόλος
Ρε τσόγλανοι! Που είναι η Μέρυλ Στριπ για το Hope springs για το και η Ελεν Mίρεν το "Χίτσκοκ"? (Μια ηθοποιάρα όπως η Κοτιγιάρ να διαλέγει αβανταδόρικους ρόλους όπως εκείνον σε αυτό το γαλλικό που είναι άποδη συνιστά αθέμιτο ανταγωνισμό. Σαν να κλέβει εκκλησία... )
Ακόμα κι έτσι, σκούρα τα πράγματα εδώ! Η Ναόμι Γουότς (The Impossible) αναλαμβάνει (μαζί με τον Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, που κι αυτός καλά τα καταφέρνει ) να υπερασπίσει και να δικαιώσει την επιλογή του σκηνοθέτη του " The Impossible" να αντισταθεί στο πειρασμό να κάνει μια επική ταινία για το τσουνάμι του 2004 (μολονότι κατόρθωσε και έκανε μια εντυπωσιακή αναπαράσταση του) στο Πουκέ και, αντ΄αυτού, να δείξει την ανθρώπινη διάσταση της τραγωδία εστιάζοντας στον αγώνα για επιβίωση των διασωθέντων. Και το καταφέρνει πέρα για πέρα. Η Τζέσικα Τσαστέιν ( Zero Dark Thirty) προσθέτει μια ακόμα υποδειγματική ερμηνεία (αδίκως δεν βραβεύτηκε πέρσι για το "The Help") πιστοποιώντας ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που μπορεί να γίνει μια πιο συμπαθητική Μέριλ Στριπ ή Κέιτ Μπλάνσετ. Η γυναίκα μπορεί να σε κάνει να ανατριχιάσεις διαβάζοντας ένα τηλεφωνικό κατάλογο. Να διάβαζει τηλεφωνικό κατάλογο θα ήταν πιο ενδιαφέρον ρόλος από αυτόν της ταινίας. Αλλά δεν φταίει αυτή γι' αυτό. Η, πιτσιρίκα σε ηλικία, Τζένιφερ Λόρενς (Οδηγός Αισιοδοξίας) κατορθώνει και δίνει υπόσταση και ωριμότητα με τρόπο σπαρακτικό και ειλικρινή σε ένα ρόλο μεγαλύτερης ηλικίας. Η φρικαρισμένη της χήρα που σώζεται και σώζει τον φρικαρισμένο πρώην καθηγητή είναι αληθινή κάθε στιγμή. Η υπεργιαγια Εμανουέλ Ριβά ( Αγάπη) είναι ο μοναδικός λόγος να δεις την ταινία του Χάνεκε, εντάξει κι Τρεντινιάν καλός είναι. Υποδύεται χωρίς μελοδραματισμούς και με πειστικότητα την εμφάνιση και την κλιμάκωση του Αλτσχάιμερ στην ηρωίδα της. Δεν την ήξερα την ηθοποιό, σφάλμα μου. Η υπερεγγονή Κουαβανζανέ Γουάλις (Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου) είναι ο βασικός λόγος που η ταινία κατορθώνει να φτάσει τους στόχους της, μπαίνοντας έτσι στη χορεία των παιδιών ηθοποιών που βάζουν τα γυαλιά στους μεγαλύτερους. Από αυτά άλλα κατορθώνουν κι εξελίσσονται (Τζόντι Φόστερ, Λεονάρντο Ντι Κάπριο), άλλα το παλεύουν (Κίρστεν Ντάνστ, Άννα Πάκιν) αλλά χάνονται (Τάτουμ Ο Νηλ κι, ελπίζω όχι, Ντακότα Φάννινγκ). Αυτή η μικρή θα δούμε. Εδώ πάντως φέρνει την ταινία στα μέτρα της κι αυτό είναι ευεργετικό, εφόσον από τη δική της οπτική γωνία γίνεται η αφήγηση και η συναισθηματική και ενστικτώδης ερμηνεία της είναι το φίλτρο για τη δημιουργία της εύθραστης γοητείας της ταινίας.
And the Oscar goes to...: Τζέσικα (τυχαίο; Τζένιφερ τη λένε τη κοπέλα)Λόρενς (Οδηγός αισιοδοξίας)
Β' Ανδρικός Ρόλος
Να πω ότι δίκαια ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο ρόλο ενός ιδιοκτήτη σκλάβων (Django Unchained) και ο Τζον Κιούζακ (Paper Boy) στον, κόντρα σε ότι παίζει συνήθως, ρόλο ενός ψυχοπαθή θανατοποινίτη και κυνηγού αλιγατόρων θα παραπονιούνται που δεν χώρεσαν στην πεντάδα. Το ίδιο - ποιος θα το πίστευε;- κι ο Τομ Κρουζ σε ρόλο Μπον Τζόβι Ο Κρίστοφ Βαλτς (Django, ο Τιμωρός) αποδίδει με γοητευτική ελαφράδα τον χάρτινο χαρακτήρα του. Ο κατά βάθος ανασφαλής αιρεσιάρχης που παίρνει ουσιαστικά γραμμή από την γυναίκα του είναι βούτυρο στο ψωμί του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν (The Master). Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο (Οδηγός Αισιοδοξίας) έπαιξε στην ταινία για τα λεφτά όπως κάνει τα τελευταία χρόνια. Ότι του έτυχε και μια καλή ερμηνεία εντάσσεται στα όρια του στατιστικώς ... σωστού. Εγώ νόμιζα ότι ο Άλαν Άρκιν (Επιχείρηση: Argo) και ο Άλαν Ρίκμαν (αυτός που έπαιζε τον Σνέηπ στα Χάρυ Πότερ) ήταν το ίδιο πρόσωπο. Λίγο το όνομα που είναι ίδιο, λίγο το επώνυμο που είναι παρόμοιο , λίγο μια άλφα ομοιότητα στο φυζίκ (παρά τη διαφορά ηλικίας), μπερδεύτηκα. Έλυσα την παρεξήγηση ψάχνοντας να δω ποιον έπαιζε ο Άρκιν στην ταινία. Δεν τον είχα προσέξει καθόλου. Ο Τόμι Λι Τζόουνς (Λίνκολν) είναι πραγματικά καταπληκτικός, αν και κανονικά θα έπρεπε να είναι υποψήφιος Α' Ανδρικού Ρόλου για το Hope springs , οπότε ας του δώσουμε ακόμα ένα βραβείο β' ρόλου.
And the Oscar goes to...: Τόμι Λι Τζόουνς (προφανώς...)
Β' Γυναικείος Ρόλος
Αρχικά:Η απουσία των Μαριόν Κοτιγιάρ και Αν Χαθαγουέι για τους ρόλους τους στο "Σκοτεινό ιππότη"συνιστά κακούργημα...Η αγνώριστη Νικόλ Κίντμαν παίζοντας την Αμερικανίδα ξανθιά μπίμπο με τη χρυσή καρδιά και το μυαλό κουκούτσι στο "Paperboy" ήταν υποψήφια στις "Χρυσές Σφαίρες".Σκανδαλωδώς πως στα Όσκαρ αντικαταστάθηκε από την Έλεν Χαντ (Μαθήματα Ενηλικίωσης ) για την οποία το μόνο που μπορείς να πεις είναι ότι κρατιέται μια χαρά για την ηλικία της και να τη συγχαρείς για το θάρρος της παίξει γυμνή τα 3/5 του ρόλου της. Πέραν τούτου ουδέν. Η ξεχασμένη Σάλι Φιλντ (Λίνκολν) δίνει στην χαροκαμένη και ψυχικά πάσχουσα κυρία Λίνκολν μια βαθύτατα τραγικη κι ανθρώπινη διάστση. Το μοναδικό πρόβλημα με την Αν Χάθαγουεϊ (Οι Άθλιοι) είναι ότι υποδύεται την μάνα της Τιτίκας, έτσι ο χαρακτήρας της πεθαίνει πολύ νωρίς. Μετά η ταινία κάνει μια πελώωωωωωωωωωωωωωωωρια κοιλιά και φτιάχνει μόνο στο τέλος που εμφανίζεται σε όραμα (δεν μαρτυράω τίποτα, όλοι ξέρουμε πως τελειώνουν "Οι Άθλιοι"). Την Τζάκι Γουίβερ (Οδηγός Αισιοδοξίας) δεν την ήξερα , ούτε έχω δει την περσινή ταινία στην οποία έπαιξε και έκανε μια μάνα-φαμίλια σε μια οικογένεια γκάγκστερ. Οφείλω να παραδεχτώ ότι ως μάνα-φαμίλια σε μια δυσλειτουργική αμερικανική οικογένεια είναι πολύ καλή. Η Έιμι Άνταμς (Τhe Master) φρονώ ότι στο μέλλον θα διαγωνιστεί με την Τσέσικα Τσάστειν στο παιχνίδι "Who's gonna be the next Meryl Streep after Kate Blanchet". Καλώς είναι υποψήφια, αλλά θα έπρεπε να είναι υποψήφια για το ρόλο της ως κατεστραμμένη και ναρκομανής πρώτη (λίγο πριν το μοιραίο παιχνίδι Γουλιέλμος Τέλος) κυρία Μπόουλς στην ταινία "On the road".
And the Oscar goes to .... (Αφού δεν είναι η Νικόλ να το πάρουν εξ ημισείας ή η ίδια ως Κατγούμαν να το μοιραστεί με τον εαυτό της) Αν Χάθαγουεϊ (Οι Άθλιοι).
Πρωτότυπο Σενάριο
Λίγο - πολύ έχω σχολιάσει παραπάνω τις ταινίες που είναι υποψήφιες και στις δυο κατηγορίες σεναρίου εκτός από το μικρών διαστάσεων αλλά έντιμο σενάριο των Γουές Άντερσον και Ρόμαν Κόπολα στο Ο Έρωτας του Φεγγαριού
Τα υπόλοιπα είναι
Μίκαελ Χάνεκε, Αγάπη
Κουέντιν Ταραντίνο, Django ο Τιμωρός
Τζον Γκέιτινς, Flight
Μαρκ Μπόαλ, Zero Dark Thirty
Τι σεναριακή ένδεια!!!!! Για αυτό θα δώσω το Όσκαρ κατευθείαν στον μονόφθαλμο.
Λούσι Άλιμπαρ και Μπεν Τσάιτλιν, Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου
Ντέιβιντ Μαγκί, Η Ζωή του Πι
Τόνι Κούσνερ, Λίνκολν
Ντέιβιντ Ο'Ράσελ, Οδηγός Αισιοδοξίας
Αφού προσθέσω ότι το " Salmon fished in Yemen" άξιζε μια θέση εδώ (ή από πάνω αν είναι πρωτότυπο), ήδη θα έχετε καταλάβει
ότι the Oscars goes to ... Λούσι Άλιμπαρ και Μπεν Τσάιτλιν, Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου
Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
Φτωχή ήτανε φέτος η παραγωγή σε κινούμενα σχέδια, εννοώ ως προς την ποιότητα, και πιστέψτε με έχω δει ό,τι βγήκε και δεν βγήκε τα τελευταία χρόνια. Την είπανε στη Pixarγιατί καμιά από τις ταινίες της δεν έχει γυναίκα πρωταγωνίστρια κι αυτή φοβούμενη που την κακοχαρακτηρίσοανε βρήκε τσάτρα-πατρα μια ιστορία και την έκανε ταινία τραβώντας την υπόθεση από τα μαλλιά, ώστε να πάρει μια φεμινιστική χροια... Όχι και πολύ Brave... Ο αγαπημένος Τιμ Μπάρντον τα έκανε πιο μούσκεμα στο Frankenweenie. Ο τύπος που αργότερα θα έφτιαχνε τον Ψαλιδοχέρη ντύνεται Φρανκενστάιν και ξαναζωντανεύει το νεκρό του σκύλο, κοιμήθηκα πολύ ωραία όταν το είδα, δυστυχώς πριν τελειώσει η ταινία. Στο ParaNorman, Μια Υπερφυσική Ιστορία αναγνωρίζω το ευφυές λογοπαίγνιο στον τίτλο, αλλά πέραν τούτο είναι το πιτσιρίκι από την "Έκτη αίσθηση" στο λιγότερο συμπαθές. Οι Πειρατές!
είναι η ταινία που πέταξε έξω από την πεντάδα το "Hotel Transylvania", την καλύτερη με βάση το δόγμα στους τυφλούς βασιλέυει ο μονόφθαλμος ταινία κινουμένων σχεδίων της χρονιάς. Θα μπορούσαν να γίνουν καλή ταινία κι ο Χιου Γκράντ είναι πολύ καλός στον φωνητικό του ρόλο. Τελικά είναι μια ταινία μια από τα ίδια που την ξεχνάς όταν τελειώνει. Φαίνεται ό,τι είναι the year of the thief φέτος στο κινέζικο ημερολόγιο. Γιατί το Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το "Nightmare before Christmas"σε περιβάλλον ΑΤΑRI βιντεογκέιμς. Ο εν λόγω Ραλφ βαρέθηκε να παριστάνει το κακό στο βιντεοπαιχνίδι του, αποφασίζει να πάει σε άλλο βιντεοπαιχνίδι και να γίνει σουπερήρωας . τα κάνει πουτάνα και στο τέλος μαθαίνει ότι καθείς εφ' ω ετάχθη. Πάντως είναι η πιο διασκεδαστική της πεντάδας.
And the Oscars goes to... "Hotel Transylvania". (Τι πάει να πει δεν είναι υποψήφιο; Δικά μου είναι τα βραβεία, ό,τι θέλω κάνω...)
Στην κατηγορία ξενόγλωσσης ταινίας η μόνη που έχω δει είναι το "Αγάπη". Από τις άλλες μόνο το "Kon-tiki" ήξερα, αλλά δεν το κατέβασα. Θα αντισταθώ στον πειρασμό να δώσω όσκαρ στις άλλες κατηγορίες, περιοριζόμενος μόνο να πω ότι το τραγουδάκι της Αντέλ στο Skyfall είναι καταπληκτικό ( κι εννοείται ότι είναι το καλύτερο τραγούδι σε ταινία του Τζέιμς Μποντ) κι ότι το υποψήφιο για ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους Paperman είναι γλυκούτσικο .
Α, και κάτι πολύ σημαντικό! Σε μένα θα απονέμω το "Despoina Award" (ετησίως...)
Ένα τραγουδάκι του Στέλιου με την παροιμιώδη έκτοτε και θεϊκή φράση "Τα ίδια λάθη μας γυρνούν στα ίδια πάθη". Υπάρχουν δυο εκδοχές του τραγουδιού. Η μια είναι από την δεύτερη συλλογή τραγουδιών των Ατάλαντων με τίτλο "Το δις εξαμαρτείν" και η άλλη περιεχόταν σε μια κασσετούλα που έκανε ο Στέλιος ενώ εγώ ήμουν φαντάρος, λίγο καιρό πριν πάει και ο ίδιος. Καιρό αναρωτιόμουν ποια από τις δυο εκδοχές να δημοσιεύσω εδώ, καθώς αυτή των Ατάλαντων έχει καλύτερο ήχο. Τελικά, κι εδώ, όπως και στο "Κόρη Ξανθιά", προτίμησα την υστερότερη εκδοχή ως αντιπροσωπευτικότερη των προθέσεων του... Σαν τις διαθήκες ένα πράγμα...
Καινούρια μέρα
Το τσιγάρο σβήνω μένει ο καπνός,
το κρασί που πίνω φίλος μου κι εχθρός
και οι ήχοι
της σιωπής μου μαύροι τοίχοι.
Όλοι οι δρόμοι μοιάζουν τώρα σκοτεινοί
κι οι φιγούρες μια χάρτινη ποινή.
Ποιος θα μπορέσει
την αγάπη να φορέσει;
Τέρμα τα πρέπει, τα αφού, τα γιατί!
Καινούρια μέρα ξεκινάω γιορτή.
Μακριά σου...
Ποιος ανατέλλει στην καρδιά σου;
Την αλήθεια έχασες από παλιά.
Ποιος σου κάρφωσε το ψέμα στα μαλλιά;
Τα ίδια λάθη
μας γυρνούν στα ίδια πάθη.
Το καπέλο βγάζω χύνομαι στο φως.
Τα δεσμά μου λύνω γίνομαι αιτός.
Μην αργήσεις
τον καιρό σου για να ζήσεις.
Υ.Γ.: Οκ, είμαι γκρινιάρης, πνεύμα της αντιλογίας, κεφάλι αγύριστο, σας χαλαώ την πιάτσα, πικρόχολος, είρωνας, τα γνωστά... Πάρτε κι ένα Cave τώρα, μέρα που είναι....
Μέχρι και η κουτσή Μαρία έχει γράψει τραγούδι για την επιστροφή του Οδυσσέα. Να μη γράψω κι εγώ ένα που είμαι αρτιμελής κι έχω κι ένα κόλλημα με την μυθολογία? Ίσα που πρόλαβα... Πρέπει να ήταν το προτελευταίο μου... Στην πραγματικότητα ήθελα να στεγάσω κάπου την φράση "έγινε η αγρύπνια μου αϋπνία", οπότε ξεκίνησα από αυτή και κάπως έφτασε στον Οδυσσέα. Ο δικός μου ο Οδυσσέας, που έχει και κάτι από Οιδίποδα, μηχανεύεται το τέχνασμα που τελικά οδήγησε στην πυρπόληση της Τροίας, για να ξεμπερδεύει και να γυρίσει στην αγαπημένη του Πηνελόπη. Επιστρέφει τελικά στην Ιθάκη και τρώει πόρτα από την Πηνελόπη, που είναι μια πονήρω τάλε κουάλε με τις Σειρήνες. Οπότε, περιχαρής μεταξύ μας, αποφασίζει να επιστρέψει στην Καλυψώ, όποια Καλυψώ, την οποία , πάλι μεταξύ μας, προτιμούσε περισσότερο, κάτι που περίτρανα αποδεικνύει το δημοσιευθέν στο "Κους Κους" οπτικό ντοκουμέντο που παραπλεύρως παρατίθεται... (Θα έβαζα και λεζάντα στη φωτογραφία "Τι σου κάνω, μάνα μου", αλλά δεν θέλω να μπερδευτείτε και να νομίσετε ότι αυτή είναι η σχέση του Οδυσσέα μου με τον Οιδίποδα.) Μόνο που, επειδή εμένα δεν μου αρέσουν οι ιστορίες με ευτυχισμένο τέλος, δεν επανέλαβα το ρεφραίν μετά το τρίτο κουπλέ κι έτσι τον βούλιαξα στον ωκεανό... Διότι στη ζωή τελικά,εκτός από τους οργισμένους Ποσειδώνες, καλό είναι να φυλάγεσαι και από τους έχοντες ιδιαίτερες αισθητικές αναζητήσεις και απόψεις Κακούς Λύκους...
Λοιπόν, βάζουμε στο μπλέντερ μνήμες από τον Αίσωπο, ανακατεύουμε με το σχετικό ποίημα του Παπαντωνίου, θαρρώ, "Τον αετό τον κλείσανε μέσα σ' ένα κοτέτσι κι ο κόκορας τον ρώτησε γιατί πικραίνεσαι έτσι που τα 'χεις όλα τώρα και το νερό στον τόπο του και το φαΐ στην ώρα" καιταλοιπάδενθυμάμαιάλλο, προσθέτουμε ένα ακαθορίστου προελεύσεως "γιό του ανέμου", μάλλον για να βγαίνει η ρίμα, πασπαλίζουμε με δυο πρεζούλες επιθυμία ματαιωμένης φυγής που γίνεται αναχώρηση, φτιάχνουμε ένα στίχο, περιμένουμε να μεγαλώσουμε, παίρνουμε μια κιθάρα, κουτσά στραβά την γρατζουνάμε , φτιάχνουμε ένα γκρουπάκι, μας έρχονται μελωδίες, βρίσκουμε το παλιό εφηβικό σκαρίφημα, κολλάμε με τους λαϊκούς δρόμους, μελοποιούμε το στιχούργημα σε ρυθμό χιτζάζ, κάνουμε την αρχική φράση ένα είδος γέφυρας, προσθέτουμε μια δόση αμανέδων, πάμε φαντάροι, γυρίζουμε, προσθέτουμε ένα κακοηχογραφημένο αλλά αρκετά ακριβές ώστε να εκθέτει τη φωνή ταξίμι με μπουζουκοκίθαρο, βάζουμε το φίλο μας τον Τζέλ να παίζει τουμπελέκι και να προσπαθεί να μας προλάβει (Δεν τον αφήνουμε!) και "Πάμε να φύγουμε"...
Για να συνεχίσω να πραγματοποιώ τις υποσχέσεις που έμειναν εκκρεμείς από πέρσι!
Το "Another morning" είναι το πρώτο τραγούδι στο οποίο έγραψε και στίχους και μουσική μαζί ο Στέλιος... Από το τραγούδι θυμάμαι το χαρτί στο οποίο είχε γράψει τους στίχους, πιο συγκεκριμένα τον τρόπο με τον οποίο είχε γράψει το W στη φράση "wounded smiles across the face", ώστε να μοιάζει με γυναικείο σώμα, αλλά δεν είμαι σίγουρος άμα αυτή είναι η τελική εκδοχή... Πάντως είναι αυτή που περιέχεται στη πρώτη μας συλλογή τραγουδιών... Θυμάμαι ότι το είχε φέρει μια μέρα ο Στέλιος στην μονοκατοικία που έμενα στο Γαλάτσι, όπου βρισκόμασταν και τζαμάραμε, και κάποια στιγμή η Πέπη πήρε την κιθάρα και το κασσετόφωνο, κλείστηκε σε ένα από τα μη χρησιμοποιούμενα δωμάτια του σπιτιού και το ηχογράφησε ενώ οι υπόλοιποι πίναμε καφέ στην αυλή... Ενώ η Πέπη μετείχε ανελλιπώς στις πρώτες μας συναντήσεις (άλλωστε ήταν η μόνη που πραγματικά ήξερε κιθάρα, εγώ κι ο Στέλιος "κλέβαμε" από αυτά έπαιζε τότε...), έτυχε όταν μαζευτήκαμε να συγκεντρώσουμε τα τραγούδια που είχαμε φτιάξει να λείπει από την Αθήνα. Ήταν τέλος του Ιούνη και η σχολή είχε κλείσει καθώς τελικά αναβλήθηκε λόγω καταλήψεων η εξεταστική. Έτσι, είχε ήδη φύγει για την πόλη καταγωγής της... Στο μουσικό μέρος την αντικατέστησα εγώ με τα ελάχιστα που είχα μάθει να παίζω ως τότε στην κιθάρα, ενώ στη φωνή κυρίως την αντικατέστησε η Χαρά και δευτερευόντως εγώ... Επειδή θέλαμε όμως να μετέχει κι αυτή κάπως στη συλλογή, βάλαμε αυτήν την ηχογράφηση της... Για αυτό δεν θυμάμαι αν είναι η τελική εκδοχή ή όχι... Δηλαδή δεν θυμάμαι αν στο μεταξύ ο Στέλιος είχε σκαρώσει και κάποιο ρεφραίν το οποίο τελικά δεν διασώθηκε κάπου ή το κομμάτι έμεινε έτσι τελικά... Πάντως μια μετεγενέστερη εκτέλεση από εμένα, τον Στέλιο και τον Ηλία σε μια πρόβα, ούτε κι αυτή έχει ρεφραιν
Another morning
Another morning, another day
no reason's left for me to stay
those empty looks, those tired friends
I taste my limits, i find no ends.
No calls to answer or to give.
I cannot breath and i can't live...
My flesh is bleeding in disguise
this life seems like fake surprise
Wounded smiles across the face
No price for a despr'te grace
I know some where a carrying heart
could be my grave, could be my start.
Άντε, λοιπόν, σιγά σιγά να αρχίσω να ξοφλάω τις υποσχέσεις μου του προηγούμενου χρόνου...
Η δεύτερη που φορά που τζαμάραμε ήταν καθαρά αντρική υπόθεση... Επιπλέον, είχε έρθει κι ένας φίλος του Στέλιου που δεν πολυκόλλησε, κανένας δεν ήξερε να παίζει τίποτα, οπότε αυτοσχεδιάζαμε κάνοντας θόρυβο. Κάποια στιγμή ο Ηλίας βγήκε έξω στην αυλή, έκατσε στο βράχο που πάνω του ήταν χτισμένη η σκαλίτσα που οδηγούσε στο πίσω μέρος του σπιτιού και κάτι έγραφε... Ίσως να μην ήταν αυτή η φορά, τώρα που το σκέφτομαι αλλά λίγο πιο μετά... και τι πειράζει όμως... Κάποια στιγμή, ήρθε πάλι μέσα και είδαμε ότι είχε γράψει κάτι μισοτελειωμένο, δυο στροφές, η μια προοριζόταν να γίνει ρεφρέν και μιλούσε για μια γιορτή στην οποία ο αφηγητής ξέρει ότι αδυνατεί όσο κι αν θέλει να παρευρεθεί, και η άλλη, που θα ήταν η εναρκτήρια, μιλούσε για μια κοπέλα που ο αφηγητής γνώριζε παλιά ... Τέλος πάντων, κάποια στιγμή έφυγαν τα παιδιά κι εγώ, νομίζοντας ότι ο Ηλίας το είχε παρατήσει, έπιασα να συμπληρώσω το στίχο, πατώντας πάνω στην φράση "Τhe one who does the talking". Παίζοντας με μια σειρά άστοχων ερωτημάτων και τις προσωπικές αντωνυμίες, αφού πρώτα σχολιάζω ότι η κοπελιά που λέγαμε, ένας φίλος του αφηγητή και ο ίδιος ο αφηγητής δεν είναι "the one who does the talking", αποφαίνομαι τελικά ότι η νύχτα είναι. Κι ήμουν χαρούμενος... Κι όλος χαρά, έκατσα και έκανα ένα ροκοειδές τραγουδάκι με τίτλο "The one who does the
talking" (που για αρχειακούς λόγους κι επειδή διασώζει το ρεφραίν των
στίχων το του Ηλία θα παραθέσω στο τέλος της ανάρτησης). Πλην κι ο Ηλίας είχε συνεχίσει το στίχου στο σπίτι του και την άλλη φορά το έφερε κι ήταν ένα άψογο διαμαντάκι με τίτλο "Sadless" που εκκινούσε από ένα κοενικό σύμπαν κι εξελισσόταν σε κάτι εντελώς διαφορετικό και φρέσκο, ένα στιχουργικό σύμπαν του Ηλία (Και κρίμα που έγραψε στίχους μόνο για τρία τραγουδάκια...). Εν πάση περιπτώσει, βρεθήκαμε με δυο τραγούδια που μοιράζονταν δυο στροφές, γιατί δεν μπορούσα να τις αλλάξω, καθώς πάνω τους είχα βασίσει όλη τη συνέχεια... Έπειτά, πάλεψα να μελοποιήσω τους ολοκληρωμένους στίχους του Ηλία με τα τρία ακκόρντα που ήξερα (τελικά χρειάστηκε να μάθω και μπαρέδες, γιατί μου βγήκε μια Φα Ματζόρε στη μελωδία). με πρόθεσεη να βρω μια μακρόσυρτη κι αργή μελοποίηση που να νανουρίζει την ήμερη θλίψη που απέπνεαν οι στίχοι, προσπαθώντας, με τα λίγα που ήξερα, για να δώσω μια άλφα ποικιλία, να αλλάζω ρυθμό. Και κάτι κατάφερα... Δεν κατόρθωσα όμως να εντάξω τη στροφή που προορίζονταν για ρεφραίν, λίγο γιατί απλά δεν τα κατάφερα, λίγο γιατί θα επηρέαζε την αφηγηματικότητα του τραγουδιού. Κι έτσι φτιάξαμε το "Sadless". Αμφότερα αυτά τα τραγουδάκια περιέχονταν στην πρώτη μας συλλογή, με τίτλο "The Ατάλαντοι".
Χρόνια μετά, που είχα διαγράψει την ιδέα να ...κάνω διεθνή καριέρα και περνούσα τη φάση "όλο μεταφράζω στίχους από τα τραγούδια μου τα Αμερικάνικα...", σκέφτηκα να ασχοληθώ πάλι με το "Sadless" (με το άλλο δεν ξανά ασχολήθηκα ποτέ...). Έκατσα λοιπόν και μετέφρασα ή απέδωσα στα ελληνικά τους στίχους του Ηλία, προσπαθώντας να μην προδώσω την ατμόσφαιρα τους. Για αυτό και δεν προσπάθησα να πετύχω την εσωτερική ομοιοκαταληξία. Κι έτσι έγινε το "Χωρίς λύπη".
Το άλλο κοινό σημείο που έχουν τα δυο τραγούδια είναι ότι δεν προορίζονταν να είναι οι εκτελέσεις που θα ακούσετε, αυτές που θα ακούσετε... Το "Sadless" ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι, από όσα επρόκειτο να τραγουδήσω εγώ σε κείνη την πρώτη ηχογράφηση... Έκατσα μάλιστα, το ψώνιο, και, πριν το τραγουδήσω, ήπια τσάι με μπόλικο μέλι, για να μαλακώσει η φωνή μου... Λίγο όμως που από το άγχος το είπα χάλια, λίγο από την άθλια ηχογράφηση η εκδοχή εκείνη δεν ακούγεται. Προτίμησα, λοιπόν, να ανεβάσω μια πρόβα στην οποία τραγουδάει ο Ηλίας κι εγώ προσπαθώ να βρω τη φωνή μου, ας πούμε του κάνω φωνητικά, κι ας είναι σε πρωτόλεια φάση του τραγουδιού... Τουλάχιστον, διατηρεί το συναίσθημα των ημερών... Και βέβαια, για να βάλουμε και μια ντοκιμενταρίστικη εσάνς στο χαρμάνι, έχει επίσης το χαρακτηριστικό σε αρκετές πρόβες "γαμώτο", που εκστόμιζα κάθε φορά που έχανα τη συγχορδία, δηλαδή συχνά, και την χαρακτηριστική μου ερώτηση "Τι λέει μετά;". Τι να κάνω; Ποτέ δε θυμόμουνα τους στίχους... Ούτε καν τους δικούς μου/μας...
Όσον αφορά το "Χωρίς Λύπη", αυτό που θα ανεβάσω επρόκειτο να είναι η βάση. Από πάνω σκόπευα να ηχογραφήσω διάφορα γεμίσματα και ριφάκια... Πλήν ανεπιτυχώς... Άλλοτε γραφόταν πολύ δυνατά τα γεμίσματα και "πνίγαν " το τραγούδι, κι άλλοτε δεν ακούγονταν παρά ελάχιστα.. Είδα κι αποείδα κι εγώ και ιδού: Το τραγούδι γυμνό....
SADLESS
I met a
girl some time before, one day she looked me in the eyes.
She said
”Good looking, life gives more but sometimes is easier to die”.
I think
it’s funny but it works when you tired from the walking.
Between
the music and the smokes, to be the one who does the talking.
Sometimes
I miss our little town , but then I’m leaving’ it behind.
I’ m
glad to see you ‘ve been around, I ‘m glad you let me see your mind.
Our new
found path is leading us where people laugh an people cry.
We
thrown well hidden precious spells and they just let it all go by.
These
streets I chose and thought I knew, this time of year are getting crowded
I know
it’s not like me to mewl, I ‘ll never know when I ‘m allowed.
I sleep
beneath my favorite rags, no spots in here are longer knew
said
wannastay but packed my bags, maybe
tonight I ‘ll change my view.
An
oldman lives upon the bay,he cried “I
wish that I was bravier,
I just
forgot my childish pray, I never thought I need I savior”.
But, I
these days, I feel no pain andthough
the angels are all fallen
I thin
you ‘re right, just once again, our secret sadnes ‘s somehow stolen.
XΩΡΙΣ ΛΥΠΗ
Μια κοπελιά που ‘χα παλιά με κοίταξε άξαφνα στα μάτια
Κι είπε: « Να ζεις είναι καλό, μα υπάρχουν κι άλλα
μονοπάτια».
Πιάνει τον κόλπο, ό,τι κι αν πω, κι ας είσαι πτώμα απ’ το
δρόμο,
Να βρίσκεις πάντα τι να πεις μες τον καπνό και μες στον
πόνο.
Συχνά το σπίτι νοσταλγώ, για λίγο, μα το ξεπερνάω.
Ξέρω πως ήσουν πάντα εδώ και χάρη θασου το χρωστάω.
Καινούριοι δρόμοι οδηγούν σ’ ένα άλλο γέλιο, σ’ άλλο
κλάμα.
Χάρισα ό, τι είχα ιερόκι όλοι είπανε: «Σιγά το πράγμα».
Κι ο δρόμος μου ο μοναχικός με πάει σ’ ένα σταθμό
μοιραίο.
Ξέρεις, δεν είμαι έτσι εγώ και ντρέπομαι που μυξοκλαίω.
Οι αγαπημένες μου εμμονές μου ξεθωριάζουν λίγο-λίγο.
Τόσο συχνά που προσπαθώ μπορεί στο τέλος και να φύγω.
Στο μώλο κάποιοςγέρος ζει. Κλαίει που δεν ήτανε γενναίος,
Που ξέχασε μια προσευχή και κάποιο υπέρτατο του χρέος.
Παλιά δεν ήτανε
κανείς που να ‘χε κάτι να του δώσει,
Μα τώρα αλλάξαν οι καιροί και ψάχνει κάποιον να τον
σώσει.
Μα τώρα πια νοιώθω
καλά κι ας είναι η φλόγα μου σβησμένη.
Πάλι είχες δίκιο, τι να πω; Ήταν κι η λύπη μου κλεμμένη.
Άντε να βάλουμε και το "The one who does the talking"
I met a
girl some time before, one day she looked me in the eyes.
She said
”Good looking, life gives more but sometimes is easier to die”.
I know
it’s funny but it works when you 're tired from the walking.
Between
the music and the smokes, to be the one...
Ιs she the one?
She 's mot the one who does the talking.
Time is moving fast the days are longer now,
somethin' familiar smells around.
But this promised feast feels king of heavier
for i' m just unable to fit in.
One of my closest friend passed off, i think it was the other night.
He closed his eyes sullenly and just gave up the fight.
I think
it’s funny but it works when you tired from the walking.
Between
the music and the smokes, to be the one...
Ιs he the one?
He 's not the one who does the talking.
I used to dream but know i can't, my mind is drunκ from wine and sorrow
and something pushes me to the road to steal a car and then to go.
I think
it’s funny but it works when you 're tired from the walking.
Between
the music and the smokes, to be the one...
Am i the one?
I 'm not the one who does the talking.
Time is moving fast the days are longer now,
somethin' familiar smells around.
But this promised feast feels king of heavier
for i' m just not welcome to fit in.
The day fades out and night comes in all dressed to kill in neon lights
It 's bringing poisoned darts and 's leading us in place beyond the wrong and right.
I think
it’s funny and if it works is 'cause you 're tired from the walking.
Night brings the music and the smokes, so night 's the one...
άραγε να επιβιώσει ή θα χαθεί στην απατηλή λάμψη της ζωής στη μεγαλούπολη; Αυτό ήταν το θέμα της ταινίας της οποίας τη σκηνοθεσία και το σενάριο θα έκανε ο Στέλιος κι εγώ θα έγραφα τη μουσική... Ο τίτλος ήταν ή "Σιωπηλή πόλη", ή "Η πόλη της σιωπής". Πιο πιθανόν το πρώτο.Θυμάμαι που καθόμασταν στους πάγκους έξω από το αμφιθέατρο 18 ή 19, πάντως στο επίπεδο που είναι οι τουαλέτες, και χαριτολογώντας αναπτύσσαμε την υπόθεση. Εννοείται ότι ο ήρωας μας δεν τα καταφέρνει να επιβιώσει... Του συμβαίνουν τα μύρια όσα και στο τέλος αυτοσταυρώνεται κι αυτοκτονεί για να λυτρωθεί...
