Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Sadless/ Xωρίς λύπη (κι ένα ακόμα τραγουδάκι-ξαδερφάκι)

Άντε, λοιπόν, σιγά σιγά να αρχίσω να ξοφλάω τις υποσχέσεις μου του προηγούμενου χρόνου... 
Η δεύτερη που φορά που τζαμάραμε ήταν καθαρά αντρική υπόθεση... Επιπλέον, είχε έρθει κι ένας φίλος του Στέλιου που δεν πολυκόλλησε, κανένας δεν ήξερε να παίζει τίποτα, οπότε αυτοσχεδιάζαμε κάνοντας θόρυβο. Κάποια στιγμή ο Ηλίας βγήκε έξω στην αυλή, έκατσε στο βράχο που πάνω του ήταν χτισμένη η σκαλίτσα που οδηγούσε στο πίσω μέρος του σπιτιού και κάτι έγραφε... Ίσως να μην ήταν αυτή η φορά, τώρα που το σκέφτομαι αλλά λίγο πιο μετά... και τι πειράζει όμως... Κάποια στιγμή, ήρθε πάλι μέσα και είδαμε ότι είχε γράψει κάτι μισοτελειωμένο,  δυο στροφές, η μια προοριζόταν να γίνει ρεφρέν και μιλούσε για μια γιορτή στην οποία ο αφηγητής  ξέρει ότι αδυνατεί όσο κι αν θέλει να παρευρεθεί,  και η άλλη,  που θα ήταν η εναρκτήρια, μιλούσε για μια κοπέλα που ο αφηγητής γνώριζε παλιά ... Τέλος πάντων, κάποια στιγμή έφυγαν τα παιδιά κι  εγώ, νομίζοντας ότι  ο Ηλίας το είχε παρατήσει, έπιασα να συμπληρώσω το στίχο, πατώντας πάνω στην φράση "Τhe one who does the talking".  Παίζοντας με μια σειρά άστοχων ερωτημάτων και τις προσωπικές αντωνυμίες, αφού πρώτα σχολιάζω ότι η κοπελιά που λέγαμε, ένας φίλος του αφηγητή και ο ίδιος ο αφηγητής δεν είναι "the one who does the talking",  αποφαίνομαι τελικά ότι η νύχτα είναι. Κι ήμουν χαρούμενος... Κι όλος χαρά, έκατσα και έκανα ένα ροκοειδές τραγουδάκι με τίτλο "The one who does the talking" (που για αρχειακούς λόγους κι επειδή διασώζει το ρεφραίν των στίχων το του Ηλία θα παραθέσω στο τέλος της ανάρτησης). Πλην κι ο Ηλίας  είχε συνεχίσει το στίχου στο σπίτι του  και την άλλη φορά το έφερε κι ήταν ένα άψογο διαμαντάκι με τίτλο "Sadless" που εκκινούσε από ένα κοενικό σύμπαν κι εξελισσόταν σε κάτι εντελώς διαφορετικό και φρέσκο, ένα στιχουργικό σύμπαν του Ηλία (Και κρίμα που έγραψε στίχους μόνο για τρία τραγουδάκια...). Εν πάση περιπτώσει, βρεθήκαμε με δυο τραγούδια που μοιράζονταν δυο στροφές, γιατί δεν μπορούσα να τις αλλάξω, καθώς πάνω τους είχα βασίσει όλη τη συνέχεια...  Έπειτά, πάλεψα να μελοποιήσω τους ολοκληρωμένους στίχους του Ηλία με τα τρία ακκόρντα που ήξερα (τελικά χρειάστηκε να μάθω και μπαρέδες, γιατί μου βγήκε μια Φα Ματζόρε στη μελωδία).  με πρόθεσεη  να βρω μια μακρόσυρτη κι αργή μελοποίηση που να νανουρίζει την ήμερη θλίψη που απέπνεαν οι στίχοι, προσπαθώντας, με τα λίγα που ήξερα, για να δώσω μια άλφα ποικιλία, να αλλάζω ρυθμό. Και κάτι κατάφερα... Δεν κατόρθωσα όμως να εντάξω τη στροφή που προορίζονταν για ρεφραίν, λίγο γιατί απλά δεν τα κατάφερα, λίγο γιατί θα επηρέαζε την αφηγηματικότητα του τραγουδιού. Κι έτσι φτιάξαμε το "Sadless".  Αμφότερα αυτά τα τραγουδάκια περιέχονταν στην πρώτη μας συλλογή, με τίτλο "The Ατάλαντοι".
   Χρόνια μετά, που είχα διαγράψει την ιδέα να ...κάνω διεθνή καριέρα και περνούσα τη φάση "όλο μεταφράζω στίχους από τα τραγούδια μου τα Αμερικάνικα...", σκέφτηκα να ασχοληθώ πάλι με το "Sadless" (με το άλλο δεν ξανά ασχολήθηκα ποτέ...). Έκατσα λοιπόν και μετέφρασα ή απέδωσα στα ελληνικά τους στίχους του Ηλία, προσπαθώντας να μην προδώσω την ατμόσφαιρα τους. Για αυτό και δεν προσπάθησα να πετύχω την εσωτερική ομοιοκαταληξία.  Κι έτσι έγινε το "Χωρίς λύπη".
Το άλλο κοινό σημείο που έχουν τα δυο τραγούδια είναι ότι δεν προορίζονταν να είναι οι εκτελέσεις που θα ακούσετε, αυτές που θα ακούσετε... Το "Sadless" ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι, από όσα επρόκειτο να τραγουδήσω εγώ σε κείνη την πρώτη ηχογράφηση... Έκατσα μάλιστα, το ψώνιο, και, πριν το τραγουδήσω, ήπια τσάι με μπόλικο μέλι, για να μαλακώσει η φωνή μου... Λίγο όμως που από το άγχος το είπα χάλια, λίγο από την άθλια ηχογράφηση η εκδοχή εκείνη δεν ακούγεται. Προτίμησα, λοιπόν, να ανεβάσω μια πρόβα στην οποία τραγουδάει ο Ηλίας κι εγώ  προσπαθώ να βρω τη φωνή μου, ας πούμε του κάνω φωνητικά, κι ας είναι σε πρωτόλεια φάση του τραγουδιού... Τουλάχιστον, διατηρεί το συναίσθημα των ημερών... Και βέβαια, για να βάλουμε και μια ντοκιμενταρίστικη εσάνς στο χαρμάνι, έχει επίσης το χαρακτηριστικό  σε αρκετές πρόβες  "γαμώτο", που εκστόμιζα κάθε φορά που έχανα τη συγχορδία, δηλαδή συχνά, και την χαρακτηριστική μου ερώτηση "Τι λέει μετά;". Τι να κάνω; Ποτέ δε θυμόμουνα τους στίχους... Ούτε καν τους δικούς μου/μας...
   Όσον αφορά το "Χωρίς Λύπη", αυτό που θα ανεβάσω επρόκειτο να είναι η βάση. Από πάνω σκόπευα να ηχογραφήσω διάφορα γεμίσματα και ριφάκια... Πλήν ανεπιτυχώς... Άλλοτε γραφόταν πολύ δυνατά τα γεμίσματα και "πνίγαν " το τραγούδι, κι άλλοτε δεν ακούγονταν παρά ελάχιστα.. Είδα κι αποείδα κι εγώ και ιδού: Το τραγούδι γυμνό....

              SADLESS


I met a girl some time before, one day she looked me in the eyes.
She said ”Good looking, life gives more but sometimes is easier to die”.
I think it’s funny but it works when you tired from the walking.
Between the music and the smokes, to be the one who does the talking.

Sometimes I miss our little town , but then I’m leaving’ it behind.
I’ m glad to see you ‘ve been around, I ‘m glad you let me see your mind.
Our new found path is leading us where people laugh an people cry.
We thrown well hidden precious spells and they just let it all go by.
 




These streets I chose and thought I knew, this time of year are getting crowded
I know it’s not like me to mewl, I ‘ll never  know when I ‘m allowed.
I sleep beneath my favorite rags, no spots in here are longer knew
said wanna  stay but packed my bags, maybe tonight I ‘ll change my view.

An oldman lives upon the bay,  he cried “I wish that I was bravier,
I just forgot my childish pray, I never thought I need I savior”.


But, I these days, I feel no pain and  though the angels are all fallen 
I thin you ‘re right, just once again, our secret sadnes ‘s somehow stolen.






                 XΩΡΙΣ ΛΥΠΗ


Μια κοπελιά που ‘χα παλιά με κοίταξε άξαφνα στα μάτια
Κι είπε: « Να ζεις είναι καλό, μα υπάρχουν κι άλλα μονοπάτια».
Πιάνει τον κόλπο, ό,τι κι αν πω, κι ας είσαι πτώμα απ’ το δρόμο,
Να βρίσκεις πάντα τι να πεις μες τον καπνό και μες στον πόνο.

Συχνά το σπίτι νοσταλγώ, για λίγο, μα το ξεπερνάω.
Ξέρω πως ήσουν πάντα εδώ και χάρη θα  σου το χρωστάω.
Καινούριοι δρόμοι οδηγούν σ’ ένα άλλο γέλιο, σ’ άλλο κλάμα.
Χάρισα ό, τι είχα ιερό  κι όλοι είπανε: «Σιγά το πράγμα».




Κι ο δρόμος μου ο μοναχικός με πάει σ’ ένα σταθμό μοιραίο.
Ξέρεις, δεν είμαι έτσι εγώ και ντρέπομαι που μυξοκλαίω.
Οι αγαπημένες μου εμμονές μου ξεθωριάζουν λίγο-λίγο.
Τόσο συχνά που προσπαθώ μπορεί στο τέλος και να φύγω.

Στο μώλο κάποιος  γέρος ζει. Κλαίει που δεν ήτανε γενναίος,
Που ξέχασε μια προσευχή και κάποιο υπέρτατο του χρέος.
Παλιά  δεν ήτανε κανείς που να ‘χε κάτι να του δώσει,
Μα τώρα αλλάξαν οι καιροί και ψάχνει κάποιον να τον σώσει.

Μα τώρα πια  νοιώθω καλά κι ας είναι η φλόγα μου σβησμένη.
Πάλι είχες δίκιο, τι να πω; Ήταν κι η λύπη μου κλεμμένη.




Άντε να βάλουμε και το "The one who does the talking"

 

I met a girl some time before, one day she looked me in the eyes.
She said ”Good looking, life gives more but sometimes is easier to die”.
I know it’s funny but it works when you 're tired from the walking.
Between the music and the smokes, to be the one...
Ιs she the one?
She 's mot the one who does the talking. 

Time is moving fast the days are longer now,
 somethin' familiar smells around.
But this promised feast feels king of heavier
for i' m just unable to fit in.

One of my closest friend passed off, i think it was the other night.
He closed his eyes sullenly and just gave up the fight.
I think it’s funny but it works when you tired from the walking.

Between the music and the smokes, to be the one...
Ιs he the one?
He 's not the one who does the talking.
I used to dream but know i can't, my mind is drunκ from wine and sorrow
and something pushes me to the road to steal a car and then to go.
I think it’s funny but it works when you 're tired from the walking.
Between the music and the smokes, to be the one...
Am i the one?
I 'm not the one who does the talking.
Time is moving fast the days are longer now,
 somethin' familiar smells around.
But this promised feast feels king of heavier
for i' m just not welcome to fit in.
The day fades out and night comes in all dressed to kill in neon lights 
It 's bringing poisoned darts and 's leading us in place beyond the wrong and right.
I think it’s funny and if it works is 'cause you 're tired from the walking.
Night brings the music and the smokes, so night 's the one...
Yes, night 's the one?
Night 's  the only one who does the talking.

Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος - Κώστας Καρυωτάκης

    Περίεργο είναι που από όλες  τις απόπειρες μου μελοποίησης έχουνε μείνει ακόμα δυο, αυτή που πάλεψα περισσότερο κι αυτή που πάλεψα λιγότερο.  Το "Κι αν έσβησε σαν ίσκιος το όνειρο μου" είναι προφανώς η δεύτερη περίπτωση και μ' αυτή θα ασχοληθούμε εδώ, εφόσον με το "Πάντουμ" του Γιώργου Σεφέρη έχω ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς... Κι αν με ρωτήσει κανείς που αποσκοπεί αυτή η μελοποίηση από την στιγμή που υπάρχουν τρεις  πολύ καλές μελοποιήσεις του ποιήματος του Καρυωτάκη, αυτή με τον Ξυλούρη, η άλλη των Χαΐνηδων και αυτή των Διάφανων Κρίνων, η απάντηση είναι πολύ απλή. Η τρίτη δεν υπήρχε και τις  άλλες  δεν τις ήξερα τότε. Και δεν αποσκοπεί πουθενά, γιατί για την πλάκα μου τα έφτιαχνα και γιατί πότε δεν κατάφερα να πιάσω την φωνή που απαιτείται
"....μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή."
στην τελευταία στροφή που τραγουδάω πιο ψηλά. Κι είναι κωμικοτραγικό που η καλύτερη εκδοχή είναι αυτή που θα ακούσετε, γιατί είναι αυτή που έπιασα με την πρώτη.  Καμία βελτίωση... Έκατσα απλά τις γιορτές κι ένα ένα πρόχειρο βιντεάκι, με εικόνες οι οποίες, ως επί το πλείστον, έχουν χρησιμοποιηθεί σε άλλες αναρτήσεις του ιστολογίου....   Στην πραγματικότητα αυτό που αναφέρω παραπάνω, δεν ισχύει πλήρως, τουλάχιστον όσον αφορά την πρώτη ηχογράφηση, γιατί είναι μια νεώτερη εκδοχή του τραγουδιού. Το άφησα γιατί βαριέμαι να ξαναγράφω. Δεν τη βασάνισα πολύ όμως, ούτε αυτή την εκδοχή. Ήθελα το αδούλευτο του πράγματος να λειτουργήσει σαν στοιχείο αυθεντικότητας στην κραυγή απόγνωσης και διαμαρτυρίας, την οποία αποτελεί κατ' εμέ το ποίημα. Ουσιαστικά πρόκειται από μια σειρά παραχωρητικών προτάσεων που συσσωρεύουν αρνητικές καταστάσεις μέχρι τη τελευταία στροφή κι εκεί  αναιρούνται εκρηκτικά- εν μέρει, γιατί πρόκειται για μνήμη  μια ζωής που έχει τελειώσει-  προβαλλόμενες πάνω στον καμβά της θάλασσας.  Ένα γαμώτο δηλαδή, μια μποτίλια ναυαγού που δεν έφτασε ποτέ, μια ανεπίδοτη επιστολή... Για αυτό και δεν ενδιαφέρθηκα να βρω και να βάλω κάποιο μοτίβο ως γέμισμα ανάμεσα στις στροφές. Ήθελα η μία εικόνα να ακολουθεί την άλλη χωρίς ανάσα φτάνοντας στην έκρηξη του τέλους, μουσική και στιχουργική. Με άλλα λόγια, πώς η ένδεια ποικιλίας εκφραστικών τρόπων λόγω δεδομένης μουσικής άγνοιας, γίνεται (ή αποπειράται) εκφραστικός τρόπος....



[Κι αν έσβησε σαν ίσκιος...]

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά
 Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί

Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που `ζησα ζωή!


Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Καταφύγιο Τσερίων Μεσσηνίας. A (n)everland

  Το Καταφύγιο είναι ένας από τους έξι οικισμούς που απαρτίζουν το νυν τοπικό διαμέρισμα των Τσερίων, ένα από τα χωριά του καποδιστριακού Δήμου Λεύκτρου και του τωρινού Δυτικής Μάνης .  Είναι χτισμένο στο χείλος του φαραγγιού του Βιρού, Το όνομα του το πήρε από τις οχυρωμένες, δίπατες  σπηλιές πάνω στις οποίες  είναι χτισμένο, τα "Καταφύγκια". Το πραγματικό του
"Θα 'ναι τα Κοψολεμέικα, ψιθύρισα, στην ομίχλη και στον άγριο καιρό διάφανα και παραμυθένια "
όνομα, που μάλλον δεν κρίθηκε εύηχο και ευπρόσωπο, είναι Κοψολεμέικα. Έτσι θα ξεκίναγε μια
Έτσι μας βλέπουν από το Ξεχώρι
αναφορά τουριστικού οδηγού και θα συνέχιζε μετά αναφέροντας ότι είναι πολύ εύκολο, λίγο έξω από το χωριό, να δεις τα πάντα, από την κορυφή του Ταϋγέτου μέχρι κάτω την Καρδαμύλη στη θάλασσα και πέρα μέχρι το ακρωτήριο Ακρίτας... Αλλά αυτή δεν είναι μια τέτοια αναφορά κι αισθητική δεν έχει θέση... Γιατί τα Κοψολεμέικα,  που ποτέ δεν μπόρεσα να τα πω Καταφυγιο, είναι ο τόπος που γνώρισα τον κόσμο, κι ως τέτοιος τόπος είναι προορισμένος να αποκτήσει  ρόλο κανόνα, ρόλο μέτρου που με βάσει αυτόν ορίζεις τα οτιδήποτε εφεξής... Ένας τόπος γεμάτος από μνήμες ανθρώπων που δεν γνώρισες ποτέ, αλλά  έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις από τις αφηγήσεις άλλων ανθρώπων. που αρκετοί από αυτούς έχουν πια κι οι ίδιοι φύγει, ένας τόπος γεμάτο κορκιθιές ( δέντρα που μοιάζουν μετ ην τζιτζιφιά και δεν ξέρω ποια είναι η επίσημη βοτανολογική ονομασία, ξέρω μόνο πως στα Τσέρια γενικά νοιώθουν σπίτι τους), ατέρμονες συζητήσεις για το πώς θα μπει ο δρόμος, τη πρώτη ανάμνηση του φεγγαριού μέσα στα κλαδιά ενός δέντρου , τα πρώτα τσιγάρα στα κρυφά και πολλά άλλα πράγματα που δεν θα αναφέρω τώρα γιατί δεν θέλω να προκαλέσω ρίγη συγκίνησεις στου πολυπληθείς
΄...κι έτσι τους βλέπουμε εμείς!
μου αναγνώστες... Και ένα τέτοιο μέρος, ένα μέρος-κανόνας δεν χρειάζεται καν σου αρέσει ή να το αγαπάς, (κάποτε, όταν ήμουν  έφηβος κι ένοιωθα μια γεύση εγκλωβισμού,  ενώ καιγόταν το χωριό, είχα μια κρυφή ελπίδα ότι  θα καιγότανε τα πάντα και θα φεύγαμε από το κωλοχώρι) έχει να κάνει με την ταυτότητα. Καλό ή κακό, αυτό είναι. Είναι δικό σου, είσαι εσύ. Γιατί τα Κοψολεμέικα είναι μια never-land και μια  (N)everland. Δεν θα ξαναγυρίσω πότε... Θα γυρνάω πάντα. Σαν τον Ανταίο, το γίγαντα γιο της Γαίας, που αντλούσε δύναμη αυτή... Πάντα θα γυρνάω, Για λίγο... Και πάντα φεύγω... Κι αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ... Έτσι θα ξεκινούσε μια αναμνησιακή ανάρτηση, αλλά  αυτή δεν είναι τέτοια κι ας κλείνει κατά κάποιο τρόπο την άτυπη τριλογία της μνήμης ,μετά από τις αναρτήσεις για την Καρδαμύλη των σχολικών μου χρόνων και αυτή την διαδρομή Προσήλιο -Τσέρια...  Όλα όσα έγραψα είναι μια εισαγωγή για ένα βιντεάκι που έφτιαξα με φωτογραφίες από τα Κοψολεμέικα ή των Κοψολεμέικων... (Μπορείτε  να δείτε κι άλλες φωτογραφίες εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ). Για ηχητική επένδυση διάλεξα το αγαπησιάρικο "Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια". Γιατί δεν αλλάζουνε... "Μόνο τρόπο να κοιτάνε" αλλάζουν...


Υ.Γ.: Το έναυσμα για να φτιάξω το βίντεο ήταν αυτό το βίντεο που βρήκα στο youtube με εικόνες από τα πάνω χωριά (Πάνω Τσέρια, Λιμπόχοβα, Γιατρέικα)...
Αρχικός σκοπός μου ήταν το  δικό μου βίντεο να αφορά και τα υπόλοιπα Κάτω Τσέρια, αλλά ανακάλυψα ότι δεν είχα φωτογραφίες... Ας ελπίσουμε ότι κάποιος άλλος Τσεριώτης καλύψει το κενό και  θα ασχοληθεί με τα Κοτσιμαρέικα και το Λεφτίνι. 

Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

"Απο μια άδεια καρδιά" - Μια διασκευούλα

  Η ιστορία από πίσω κι η νοσταλγία και η συγκίνηση που προκαλεί  είναι ο λόγος που με κάνει να ανεβάσω αυτό το τραγουδάκι. Είχε έρθει ο Ηλίας και τζαμάραμε και κάποια στιγμή έπαιζε στην κιθάρα το "Από μια άδεια καρδιά" των Τρυπών και γω το τραγουδούσα...  Στο πρώτο κουπλέ λοιπόν, προσπαθώ να τραγουδήσω με τη φωνή μου και την δική μου εκφορά λόγου κι είμαι εκτός η τουλάχιστον έτσι νομίζω, οπότε,  προσπαθώντας να μπω σωστά στο τραγούδι, ξαφνικά κι απρόσμενα, στο δεύτερο μιμούμαι την βαριά θεσσαλονικιά προφορά του Αγγελάκα με το γεμάτο σίγμα και το παχύ λάμδα.... Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι δούλεμα έχω φάει για αυτό το τραγούδι, ειδικά από το Νάσο... Χαρακτηριστικά, όταν το είχε πρωτοακούσει, και για αρκετό καιρό,  με το που με έβλεπε, το ξαναθυμόταν κι έβαζε τα γέλια, το παλιόπαιδο... 

Από μια άδεια καρδιά
Πίσω μου πάγοι που προσεύχονται ν’ αρπάξουν φωτιά
μπρος μου φωτιές που περιμένουν να παγώσουν
κι ανάμεσα τους μια άγρια πεινασμένη στιγμή
που περιμένει πληρωμή, που περιμένει πληρωμή
από μια άδεια καρδιά κι από ένα άδειο κορμί

Πίσω μου πόρτες που προσεύχονται ν’ ανοίξουν ξανά
μπροστά μου δρόμοι που βιάζονται να κλείσουν
κι ανάμεσα τους μια άγρια πεινασμένη στιγμή
που περιμένει πληρωμή, που περιμένει πληρωμή
από μια άδεια καρδιά κι από ένα άδειο κορμί

Πίσω μου άηχες κραυγές συμφωνημένη σιωπή
μπρος μου λυγμοί που αρνιούνται να ξεσπάσουν
κι ανάμεσά τους μια άγρια πεινασμένη στιγμή
που περιμένει πληρωμή, που περιμένει πληρωμή
από μια άδεια καρδιά κι από ένα άδειο κορμί





Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

"Ο Τρελός"- Μαρία Πολυδούρη

   Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα πρόθεση να ανεβάσω αυτό το τραγουδάκι σ΄αυτή τη φάση (πόσο μάλλον που άμα καταστραφεί ο ...κόσμος μεθαύριο δεν θα ήθελα να είναι αυτό το τελευταίο που θα διαβάσετε από μένα...), αλλά μια και το βλογιον θα πάει μαζί με μένα διακοπές και θέλω κάτι να ανεβάσω,αυτή η ανάρτηση, που  είναι μισοέτοιμη, βολεύει,  ενώ αυτό που είχα την πρόθεση να ανεβάσω πρέπει να το κάνω από την αρχή.  Ραντεβού next year, λοιπόν, με περισσότερους "Ατάλαντους"... 
  Μετά τον "Τρελό Πιερό" του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, τον "Τρελό" του Άκη Πάνου, τον "Τρελό" του  Γιάννη Σπανού, τον "Τρελό" του Ζουγανέλη  και την ..."maniac" των Hall & Oates  (αλλά  πριν τον
Τίλιο κανείς?
"Τρελό" του Πασχαλίδη) ο "Τρελός" των "Ατάλαντων". 'Η, μάλλον,  πριν! Πολύ πριν, στα τέλη των 20's... Γιατί το ποίημα το βρήκα σε ένα παλιό βιβλίο με ποιήματα της Πολυδούρη. Κι επειδή ανήκει στα ατελείωτα της, βρήκα το θράσος να το κόψω-ράψω λίγο (Απαράδεκτο! αργότερα θα μπορούσα να προσαρμόσω τη μελωδία μου, τότε όχι...). Το έφτιαξα, για να το τραγουδήσω διαλογικά με το Στέλιο στη δεύτερη συλλογούλα μας με τίτλο- εμπνευσμένο και οξυδερκή...(χοχο)- "Το δις εξαμαρτείν". Δεν έγινε ποτέ. Αρχικά λόγω πίεσης χρόνου ( είχαμε λιγο χρόνο και πολλά τραγούδια και δεν προλάβαιναμε να το μάθει), κι έπειτα λόγω ... απουσίας χρόνου, μεταγενέστερα. Αυτή την εκδοχή, με την παράλληλη απαγγελία από μένα των λόγων του τρελού, την έκανα αργότερα, όταν προσπαθούσα  μόνος μου να το φτιάξω και το "ενορχηστρώσω".

'Οσον αφορά το περιεχόμενο, κοινό και στην ποίηση του Καρυωτάκη'', τα λέει όλα το παρακάτω σχόλιο αναγνώστη :
"[]είναι... να καρτεράς το θάνατο
και να 'ρθει μία λιποθυμία..[]
Τι τραγικό.. Εσύ να θέλεις τα μεγάλα και η ζωή να σε κερνάει σφηνάκια.. και μάλιστα τίλιου.."



Ο Τρελός
                                                                                                             (Στίχοι:  Μαρία Πολυδούρη)
Ένας τρελός καθότανε στην είσοδο
[τη νύχτα] απόψε και μιλούσε,
μιλούσε βιαστικά κι όταν απόσταινε
κάποτε, [σκαφτικά](βιαστικά) χαμογελούσε.

Μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζε
την πρώτη αδυναμία των ανθρώπων.
«Μα θα μιλήσω απόψε κι ας με δέσουνε,
ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων!

»Ξέρω όλο μυστικά και γύρω μου άφοβα
θα τα βροντοφωνήσω πάλι.
Α, ήμουν τρελός τόσον καιρό που σώπαινα
κι αυτά μου 'χουν βαρύνει το κεφάλι.

»Φίλε μου να 'σαι [απλώς] πολυλογάς
χωρίς ουσία, θα 'σαι βάρος.
Φρόντιζε να 'σαι ο πιο επικίνδυνος
και μόνος σου να παίρνεις θάρρος.

»Να 'χεις καρδιά κι όλο να ευφραίνεται
με αίσθημα και φιλοτιμία,
είναι... να καρτεράς το θάνατο
και να 'ρθει μία λιποθυμία.

»[Είδες] ο φουκαράς ο τζίτζικας
ψόφησε εχτές από ειλικρίνεια.
Τα λέγε αληθινά κ επίμονα
και εμείς τα παίρναμε για γκρίνια.

»Στο τέλος έσκασε από ευγένεια
κ' επίσημα κυλίστηκε στο χώμα...
Α φαύλοι, δε θα μου το κλείσετε
ποτέ τ' αχρείο μου το στόμα!»

Και τα 'λεγε τόσο ήρεμα
τόσο γλυκά η ματιά του εφωτοβόλει,
γελούσε ξαφνικά κ' έτσι χαρούμενα
σα να 'ταν η καρδιά του περιβόλι!



Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012

Μια εποχή στην κόλαση - Αρθούρ Ρεμπώ

   "Αν θυμάμαι καλά, κάποτε ήταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή...". Σας λέει τίποτα αυτή η φράση; Εγώ μέχρι και γυνάικα έριξα μ' αυτή!!! Μιλούσαμε στο τηλέφωνο, "κάποτε, αν θυμάμαι καλά..." είπε για κάτι άσχετο και μετά θυμήθηκε το στίχο κι έκανε παύση.  "...ηταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές κι όλα τα κρασιά κυλούσαν", συνέχισα εγώ το ποίημα και μ' ερωτεύτηκε . Δεν θα τις καταλάβω ποτέ τις γυναίκες! Τέλος πάντων, το πως μαζί της "πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου και την βρήκα πικρή... " δεν είναι το θέμα της ανάρτησης.
Ήμουν ξετρελαμένος από τη χαρά μου όταν κυκλοφόρησε  "Η εποχή των δολοφόνων" του Νίκου Γραμματικού. Εννοείται όχι για την ταινία... Για την "Έποχή στην κόλαση". Το αγαπημένο μου συγκρότημα, οι Τρύπες,  μελοποιούσε το αγαπημένο ποίημα, την "Εποχή...", του αγαπημένου μου ποιητή, του Ρεμπω ντε... 
    Και λίγο γιατί ήθελα να νοιώσω λίγο παραπάνω, λίγο πιο παρατεταμένα την χαρά μου, λίγο για να αισθανθώ πως κι εγώ μετείχα κάπως σ' αυτό, λίγο γιατί οι "Τρύπες" δεν είχαν ασχοληθεί με όλο το ποιήμα. έκατσα και σκάρωσω τη δική μου απαγγελία της "Εποχής στη κόλαση"... Ίσως ο Ρεμπώ να είχε τίποτα αντιρρήσεις, αλλα, για να σας πω την αλήθεια, ποιος τον ρώτησε ... Εδώ δεν έλαβα υπόψιν τις δικές μου... Καθότι μάλλον θα το έκανα αλλιώς αργότερα, σήμερα,αύριο, λιγοτέρο ουδέτερο ή αποστασιοποιημένο... Αλλά, κανείς δεν θα μάθει πώς, καθώς δεν θα το κάνω... Άρα αυτό έχουμε μόνο...  ( Ναι, είναι η γνωστή φλυαρία, για να μην μείνει ξεκρέμαστη η φωτογραφία...)


Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη
γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα
κρασιά κυλούσαν.
Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα.
Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.
Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος, εσείς θα
διαφυλάξετε το θησαυρό μου.
Κατόρθωσα να σβύσω από το λογικό μου κάθε
ελπίδα ανθρώπινη.

Μ’ ύπουλο σάλτο, χύμηξα σα θηρίο πάνω σ’ όλες
  τιςχαρές να τις σπαράξω.
Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαίνοντας,
τα κοντάκια των όπλων τους.
Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ
στο αίμα, στην άμμο.
Η απόγνωση ήταν ο θεός μου.
Κυλίστηκα στη λάσπη.
Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.
Ξεγέλασα την τρέλλα.
Κι’ η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο
του ηλίθιου.
Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για καλά,
λέω ν’ αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμποσίου
μήπως βρω ξανά την όρεξή μου.
  Το κλειδί αυτό είν’ η συμπόνοια.
Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.
«Θα μείνεις ύαινα…». ολολύζει ο διάβολος :
και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.
«Φτάσε στο θάνατο μ’ όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις σου,
τη φιλαυτία σου, και κάθε ασυγχώρητο αμάρτημα !» 
Αχ ! απαύδησα.
Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου, να χαρείς, όχι βλοσυρές ματιές.
Περιμένω μερικές βδεληρότητες, αναδρομικά.
Ωστόσο, για σας, τους εραστές της απουσίας του
περιγραφικού ή διδακτικού ύφους σ’ έναν συγγραφέα,
για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από
το σημειωματάριο ενός κολασμένου.


Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012

Καινούργια πόλη

Από το βάθος των παλιών ημερών... Και καλών, γιατί όχι;  Πρόκειται για ένα τραγουδάκι επηρεασμένο (προφανώς) από την καβαφική "Πολιν"... Όπως την αντιλαμβανόμουνα εγώ τουλάχιστον...  Ως έκφραση του αδύνατου της φυγής... (Και μάλλον από τον Κούντερα προέρχειται η φράση "όπου κι αν πάω πάντα η ζωή θα' ναι αλλού".) Νομίζω ότι το στιχουργικό έναυσμα ήταν η φράση  "μοιάζω με μέλισσα που άτσαλα βγάζει κεντρί για να κεντρίσει μια γιγάντια μεθυσμένη καταιγίδα " και όπως την επέκτεινα συναντήθηκα με το φιλαράκι μου τον Κωστάκη, τον Καβάφη... Ακόμα εκκρεμές είναι... Δεν έχω τελείωσει τους στίχους ακόμα, δεν πρόλαβα ποτέ. Δηλαδή το μέρος για τις μέρες. Τα κουφάρια δεν έπρεπε να είναι "άδεια, σκαλισμένα", κάτι άλλο έπρεπε, ("άθλια, σαπισμένα" ίσως. Χμ! Καλό, θα το κρατήσω. Γιούπι!!!! Το τελείωσα.) αλλά ... Το έγραψα μια βδομάδα πριν φύγω για φαντάρος ή κάπου εκεί... Γέμισα πρόχειρα σε κάποια σημείο τους στίχους, για να μπορέσω να το κάνω μια υποδυπώδη ηχογράφηση και να κρατήσω τα "λαλαλά" μόνο για το ριφάκι, ώστε να δω πως βγαίνει το τραγούδι κι εφυγα να σας φυλάω από τους Τούρκους (οι Αλβανοί και οι Βούλγαροι είχανε πάψει να είναι εχθροί), ώστε να κοιμόσαστε ήσυχοι... Όταν γύρισα, δεν θυμόμουνα τις ...συγχορδίες. Εντάξει, θα μπορούσα να κάτσω να το ξαναεναρμονίσω, αλλά ειλικρινά, βαριόμουνα, ήταν παλιό, είχα ένα μάτσο πιο καινούριες ιδέες και βιαζόμουνα να τις ψάξω... Ένα ακόμα αδικαίωτο τραγουδάκι... Και τι πειράζει?


Καινούρια πόλη 

Τα παπούτσια της φυγής μου πετάνε φωτιές,
τα βήματα μου αφήνουν ματωμένα χνάρια!
Η πόλη που ΄μουνα ρουφούσε αέρα απ ' τις αναπνόες
κι οι ώρες μοιάζανε με άθλια, σαπισμένα κουφάρια. 

Καινούρια πόλη όμως ποτέ μου δεν θα βρώ, 
ούτε λιμάνι για ν' αράξω. 
Η πόλη που αποφέυγω είμαι εγώ
κι απο μένα δε μπορώ 
να μ' απαλλάξω. 

Κι ό,τι με ξέσκιζε εκεί θα με διαλύει παντού.
Κορώνα ή γράμματα εγώ θα 'μαι πάντα ο χαμένος. 
Όπου κι αν πάω πάντα η ζωή θα 'ναι αλλού. 
Αυτή η πορεία είναι μονόδρομος παγιδευμένος. 

Μια ακόμα αυταπάτη ήταν αυτή η φυγή...
Σκάρτη αποδείχθηκε η τελευταία μου ελπίδα!
Μοιάζω με μέλισσα που άτσαλα βγάζει κεντρί
για να κεντρίσει μια γιγάντια μεθυσμένη καταιγίδα._






Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Ένα αγέννητο τραγουδάκι

"Πότε θα ξαναγράψει τραγούδια άραγες;"
Το κομμάτι που θα ακούσουμε σήμερα, είναι όντως αγέννητο κι ανολοκλήρωτο.  Πρόκειται για έναν αυτοσχεδιασμό ο οποίος. όπως θα ακούσετε έληξε βάναυσα από το χτύπημα ενός κουδουνιού.  Αν θυμάμαι καλά, κάποτε δεν πήρα την όμορφιά στα γονάτα μου να την βρώ πικρή (ίσως γιατί δεν είμαι ο Ρεμπώ) αλλά είχε έρθει ο Στέλιος στο σπίτι μου να πιούμε κάφέ και να παίξουμε. Κάποια  στιγμή, λοιπόν  που είχε πάει στην τουαλέτα, έπαιζα στην κιθάρα τα ακκόρντα του κουπλέ του  "κάτω από την μάσκα που φοράς" των "Τρυπών" ... Στο μεταξύ, γύρισε κι ο Στέλιος, πήρε τη κιθάρα του κι  άρχισε κι έπαιζε μια μελωδία από πάνω. Το δουλέψαμε λιγάκι στην αρχή και μετά  είπαμε να το ηχογραφήσουμε να δούμε τι θα βγει... Και το κάναμε, μέχρι που χτύπησε το κουδούνι... Μετά δεν ξανασχοληθήκαμε μ' αυτό. Αρκετά χρόνια μετά ο Στέλιος έυχε να μου δώσει κάποιους ημιτελείς στίχους του με τίτλο ή "Το πετρωμένο καράβι" ή "Καράβι που πετρώνει".  Σκέφτηκα να τους τελειώσω και να τους βάλω στη μελωδία, αλλά δεν κατάφερα... Έτσι το τραγούδι που κρυβόταν από κάτω έμεινε αγέννητο (ή του έκανα έκτρωση, ότι προτιμάτε).  Ήταν το τελευταίο τραγούδι που προσπάθησα να φτιάξω,  καθώς  ήταν μετά το "Επειδή θα' ρθεις"  που ουσιαστικά σηματοδοτούσε πως  πια είχα ξεπεράσει ψυχολογικά τη φάση... Κι έτσι ο Φοίβος δεν έμεινε άνεργος...

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

"Οι παλιές αγάπες" - Ένα αμήχανο τραγουδάκι

"Παλιές αγάπες" λέγεται το σημερινό - και αδικαίωτο-  τραγούδι κι έχει κάτι από την αμηχανία που όντως μερικες φορές έχουν οι παλιές αγαπες. Δεν θυμάμαι αν το κίνητρο για να γράψω τους στίχους ήταν η φράση του Σαββόπουλου "Πέρασαν για πάντα οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγαπες, οι κραυγές γίνανε παιχνιδι στα χέρια των παιδιών...  "  ή  εκείνο το τραγουδάκι των "Πυξ Λαξ"  για τις παλιές αγάπες που πάνε στο παράδεισο.  Μάλλον το πρώτο, καθώς οι Πυξ Λαξ είναι μεταγενέστεροι και το τραγούδι αναδύει εφηβικό μελοδραματισμό κι αμήχανες (νάτο) ρίμες, μετά βελτιώθηκα λιγάκι στιχουργικά... Το έγραψα την brainstorming περίοδο της συνθετικής μου (χαχα!) διαδρομής, και ειδικότερα την εποχή που πειραματιζόμουνα με τραγούδια χωρίς ρεφραίν,   για αυτό και δεν το χτένισα πολύ, δεν είχα χρόνο, κι έκτοτε μου άφηνε πάντα μια αμηχανία (νάτο πάλι )κάθε φορά που πήγαινα να το ξαναπιάσω... Κι έτσι αμήχανα (δεν θα το γράφω κάθε φορά... ) το άφηνα... Θεωρώ πάντως ότι η εμβατηριακή μελωδιούλα δεν είναι άσχημη, στη βάση ότι κάνει αντίστιξη με τον μελό στίχο. Η "επίσημη" ηχογράφηση του από τους "Ατάλαντους" είναι μια αμήχανη εκδοχή με τη φωνή του Στέλιου την οποία δεν θα σας παραθέσω εδώ γιατί είναι κρίμα να το εκθέσω το παιδί, αντ΄αυτού, και παρόλη την αμηχανία μου, θα βάλω μια μεταγενέστερη αμήχανα αμήχανη προσπάθεια... Γιατί το βάζω εδώ? Εμ... Συγχωρήστε την αμηχανία μου. Οι παλιές αγάπες να πάνε στο Παράδεισο (το ίδιο και τα παλιά τραγούδια ) και πρέπει να τελειώνουμε μαζί τους, γιατί οι νέες αγάπες βρίσκονται σε ένα μέρος παραπλήσιο ηχητικά ( ;)  ) και περιμένουν να περάσουνε  οι καμιά 230ριά ημέρες...


"Οι παλιές αγάπες"

Με περιφρόνηση κι οργή κοιτάνε
οι αγάπες μας τα σκόρπια λειψανά μας. 
Μέσα στις αναμνήσεις μας γελάνε
για το καιρό που πέρασαν κοντά μας. 

Ειρωνικά γελούν απ' τις φωτογραφίες
που έχουμε φυλάξει στο ντουλάπι
και μας θυμίζουν τόσες ιστορίες 
όταν ξαπλώνουμε σ' άδειο κρεββάτι. 

Φτύνουν μ' αποστροφή στο χώμα
όταν θυμούνται τις στιγμές μας. 
Κλωτσούν μ' αηδία το νεκρό μας σώμα,
ρίχνουν αλάτι στις πληγές μας. 

Κάποια στιγμή φρικτά μας εκδικούνται
για το καιρό που ζήσανε μαζί μας 
μα ούτε και τότε ικανοποιούνται
κι εξαφανίζονται από την θύμησή μας. 

Κι εξαφανίστηκαν από τη θύμησή μας.
Για το "Μουσείο Διαλυμένων Σχέσεων" πάτα εδώ

Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012

Άναψε το τσιγάρο - "Τόλης Τσιμογιάννης"

     Μερικές φορές καθόμασταν  με τους "Ατάλαντους", ή  και με άλλους φίλους,  και,  μεταξύ χαβαλέ, καφέδων και κρασιού,  συνήθιζα χωρις να το χω προγραμματίσει  να κάνω ένα one man show στο οποίο έπαιζα διάφορα τραγούδια, άσχετα μεταξύ τους το ένα από το άλλο, φάλτσαρα σκοπίμως, μιμούμουν φωνές, τραγουδούσα με διάφορα στυλ και τέτοια... Έκανα δηλαδή τον καραγκιόζη, με άλλα λόγια.  Μερικές φορές, κάποιος βρισκόταν να πατήσει το κουμπί του κασσετοφώνου και να με ηχογραφήσει. Δυστυχώς στο πιο πετυχημένο μου τέτοιο "σόου"  το κουμπί πατήθηκε αργά, όταν πια είχα "στερέψει", κι έτσι διασώθηκε μονάχα αυτή η αλα Τόλης  Τσιμογιάννης  (ο Σώτος, ο Βολάνης, ο γνωστός καλλικέλαδος αοιδός,  δεν είχε υπήρχε τότε. Ζήσαμε και τέτοια δράματα εμείς οι παλιότεροι! Τέτοιες στερήσεις...) "εκτέλεση" του "Άναψε το τσιγάρο, δώς μου φωτιά"... Δεν είμαι πάρα πολύ περήφανος για την μίμηση, άλλες φορές το έκανα καλύτερα. Να μην είστε κακοί όμως. Είναι δύσκολο, να ξέρετε, να προσπαθείς ταυτόχρονα  να τραγουδήσεις με ξένη φωνή,  να τραγουδάς από την μύτη, να προσπαθείς να μένεις στο τόνο ένω έχει "αμανέδες" κι εσύ δεν έχεις μεγάλη αναπνοή, να "παχαίνεις" το σίγμα και να γελάς παράλληλα. 
Το ανεβάζω για να ανασυνθέσω στιγμιάια την εποχή και την ατμόσφαιρα  κι επειδή, έτσι που πάει με τη δαιμονοποίηση του καπνίσματος, αργότερα μπορεί να παραβαίνω και κανα νόμο....

Άναψε το τσιγάρο, δώς μου φωτιά...

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012

Το τέλος της επιστροφής. Από το Προσήλιο στα Κοψολεμέικα (= Καταφύγιο Τσερίων)

    Πώς ο Οδυσσέας έλεγε πως του αρκεί να δει καπνός να βγαίνει από την καμινάδα του σπιτιού του για να νοιώσει πως επέστρεψε? Έτσι, με το που στρίβεις την λεγόμενη "Στροφή του Σβολέα", λίγο μετα τα όρια Προσηλίου -Σταυροπηγίου, και βλέπεις τα "Τρία Κουτρουμπελάκια", αρχίζουν και μυρίζουν
Τα Τρία Κουτρουμπελάκια (που είναι τέσσερα)
Τσέρια. Τα  Τρία Κουτρουμπελάκια είναι μια σειρά χαμηλών βουνοκορφών του Ταϋγέτου, απέναντι από τα Τσέρια και μετά το φαραγγι του Βιρού, τοποθετημένα σε διάταξη αστερισμού, φαίνεται δηλαδή ότι είναι συνεχόμενα στην ίδια ευθεία, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μόνο τα τα δυο πρώτα, και, σαν τους Τρεις σωματοφύλακες, είναι τέσσερα, είναι δε ο Ντ 'Αρτανιάν η ανατολικότερη μακρουλή και λίγο επικλινής κορυφή κι ίσως για αυτό να παραλήφθηκε στην αρίθμηση ή ίσως γιατί την ονομασία την έφερε η μάνα σου, που είναι από τα Γιατρέικα κι εκεί δεν φαίνεται. Τα Τρία Κουτρουμπελάκια (κουτρούμπελα στην Μάνη ονομάζουν τις πρόχειρες στήλες από πετρες που  με σημαδεύουν σε διάφορες περσιτάστεις  τα χωράφια, δηλώνοντας ιδιοκτησία, ψεκασμένο χωράφι, παραχωρημένο βοσκοτόπι κ.α.) στέκονται εμβληματικά πάνω  από τους νοτιότερους οικισμούς των Τσερίων (στα Πέρα Τσέρια δεν θυμάσαι αν φαίνονται, όλα τουλάχιστον) και ειδικότερα τα Κοψολεμέικα, το δικό σου χωριό, επίσημα ονομασμένο ως Καταφύγιο, τόσο εμβληματικά που ο αδερφός σου αφηγείται πως σοκαρίστηκε παιδάκι, όταν κάποτε ταξίδεψε στην Καλαμάτα κι ανακάλυψε ότι δεν φαινόνταν. Ως κουτρούμπελα σηματοδοτούσαν το όρια του μικρού σου κόσμου, μαζί με την Μεγάλη Μύτη, το ακρωτηριάκι που χωρίζει τον όρμο της Καρδαμύλης από τον όρμο των Κιτριών και τον Μεσσηνιακό κόλπο (Τα όρια του μεγάλου κόσμου σου τα καθόριζε η κορφή του Ταυγέτου, ορατή λίγο πιο μακριά από το χωριό, και το ακρωτήριο Ακρίτας (η Κορώνη συνεκδοχικά) και το νησάκι των Οινουσών Βενέτικο, Πινακουλάκι (= μικρή σκάφη) στα Τσεριώτικα, λόγω του σχήματος του..)   Μπορεί, νοιώθεις, να φαίνεται λίγο φλύαρη η παρέκβαση αλλά ήταν ο μόνος τρόπος για να περιγράψεις χωρίς συναισθηματολογίες το είδος εκείνο της συγκίνησης που αισθάνεσαι παίρνοντας τη στροφή και  βλέποντας τα  Τρία -πραγματικά πια -Κουτρουμπελάκια - σηματώρούς να λειτουργούν όπως εκείνες οι επισημάνσεις - βελάκια σε κάτι χάρτες στις  πλατείες μερικών  πόλεων. "Βρίσκεσαι εδώ".  Επειτά από λίγο, μετα μια επόμενη στροφή, βλέπεις τα Πάνω Τσέρια να εμφανίζονται ψηλά στο βουνό κι η οικειότητα γίνεται ακόμα μεγαλύτερη στην "Ένωση"  στα Λιασίνοβα (Προσήλιο).  Βλέπεις την πινακίδα:" Προσήλιο. Τσερια 5". Τώρα σωστά, παλιότερα τραμπαλιζόταν  η χιλιομετρική απόσταση ανάμεσα στα δυο χωριά, προκαλώντας σύγχυση στους αγνοούντες. Εκεί που ενώνονται οι δρόμοι, εκεί ήταν που χρόνια πολλά περίμενες, και από τις δυο πλευρές του δρόμου, τα λεωφορεία που σε πηγαίναν στο σχολείο, στην Καλαμάτα, στην πενθήμερη, στο στρατόπεδο, στην  Αθήνα, στην Ρόδο, στην κηδεία του φίλου σου, στον γάμο του συμμαθητή σου, στη γυναίκα που ερωτεύτηκες,  παντού... Μετά διασχίζεις τα Λιασίνοβα, προσεχτικά να μην τρακάρεις στα στενά δρομάκια,  νοιώθοντας πως είσαι στην Γευγελή, ένα συνοριακό φυλάκιο ανάμεσα στο οικείο, που δεν φοβάσαι πια γιατί γνωρίζεις πως  δεν κινδυνεύεις πλέον να  σε εγκλωβίσει,  και στο οικειοποιημένο, οικειοποιημένο μετά από τα  δυο χρόνια που πήγαινες σχολείο και διέσχιζες μετά τα δρομάκια του σπρώχνοντας την ώρα μέχρι να έρθει το λεωφορείο της γραμμής, πολύ μετά, για να σε πάει στο σπίτι. 'Έπειτα περνάς μπροστά από το σχολείο,   που πήγες για δυο χρόνια  και δεν το αισθάνθηκες ποτέ δικό σου, κι όμως του ρίχνεις μια  κρυφή ματιά - κλεισμένο, εγκαταλελειμμένο, σκυθρωπό, μα μ' ένα κομμάτι από σένα παιδί να κρυφοπαίζει σκανταλιάρικα  μέσα στις σκοτεινές πια αίθουσες. Λίγο μετά  βλέπεις την οδική  πινακίδα που διαγράφει το Προσήλιο, ακριβώς εκεί  που τελειώνει το τσιμέντο και ξαναρχίζει η άσφαλτος κι από και κει και πέρα πια, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στα Τσέρια, ο ένας δηλαδή και κακοφτιαγμένος και τον παίρνεις οδηγώντας αργά, αλλά πολύ πιο γρήγορα από τότε που τον ανέβαινες με τα πόδια παιδάκι, γιατί γύρναγες από το σχολείο και δεν είχες μέσο να σε γυρίσει σπίτι, και πιο μεγάλος, γιατί σου λείπανε τα φράγκα να πάρεις το ταξί, κι ακόμα πιο μεγάλος, γιατί σου περίσσευε ενέργεια και δεν ήξερες πού να την ξοδέψεις. Ανάβεις τσιγάρο και ψιθυρίζεις μέσα από τα δόντια σου τα ονόματα από τα μέρη που περνάς, ήχοι ιδιαίτεροι, μυστηριακοι σχεδόν, σαν φθαρμένο ξόρκι αρχαίας, χαμένης θρησκείας: Καταλάγκαδο, Μπρέγονιο, Ύσβαρη (που πάντα θεωρούσες το μέσο της διαδρομής και καθόσουν για να πάρεις μια ανάσα κάτω από τον πλάτανο, να  φας μια μπανάνα από το κολατσιό  που σου είχε βάλει η μάνα σου ή να κάνεις ένα τσιγάρο αργότερα, κι έβρισκες πάντα άδικο ωστόσο που ,πάντα διψασμένος,  το χειμώνα έτρεχε και η υπερχείλιση και το ποταμάκι και το καλοκαίρι τίποτα...), Παναγία, Λεφτίνι, Λινά (που κάποτε ο πατέρας σου είχε μελίσσια και σε παίρνανε μαζί τα καλοκαίρια, κι εσύ  ξόδευες   την ώρα σου κοιτώντας τα αυτοκίνητα που περνούσαν με τά άλλα παιδάκια που πηγαίναν για μπάνιο και διαολιζόσουνα, αλλά δεν μπορούσες να καταλάβεις γιατί, εφόσον εσένα δε σου άρεσε  καν η θάλασσα), Καρκαντέρη (που παρακολούθησες κάποτε μια μαζική σφαγή  ζώων και φρίκαρες), Σκάλα (εκεί που περίμενες κάθε πρωι στις εξίμιση επί δυο χρόνια το λεωφορείο, αφού είχες περπατήσει με βροχές, χιόνια και κρύα όλο το δρόμο από το χωριό σου  τρέχοντας πάντα στην ανηφόρα μη χάσεις το λεωφορείο κι ήσουν κάθε μέρα σίγουρος ότι θα το χάσεις κι ακόμα σε ταλαιπωρεί αυτό  το άγχος του ταξιδιού κι ας μην έχεις χάσει ποτέ λεωφορείο, κι εκεί που σε άφηνε στις τρισίμιση κάθε μέρα το ίδιο λεωφορείο κι έτρεχε τις Δευτέρες να προλάβεις να ακούσεις στο ραδιόφωνο το τέλος της εκπομπής "3:05 ώρα για σπορ" ).
 Αυτό το δρόμο βγάζεις φλας για να πάρεις και τώρα, και κατεβαίνεις την ίδια κατηφορίτσα που έβλεπες  τα φώτα του πατέρα σου όταν ερχότανε τη νύχτα να βουτάνε, να αιωρούνται ελάχιστα για μια στιγμή κι ύστερα σταθερά να κατηφορίζουν, όπως κατηφορίζεις κι εσύ τώρα, για να παρκάρει εκεί που τώρα θα παρκάρεις εσύ, που για την ώρα κατεβαίνεις προσεκτικά συνεχίζοντας να μουρμουρίζεις τα ονόματα των τόπων  που περνάς, Αμυγδαλεώνας, Πέρα Κάμπος, Λαγκατσέικο, Λαγκαδάκι.
 Έφτασες... Δεν ήσουν μόνος αυτή τη φορά...


Το βίντεο που προηγήθηκε περιέχει πλάνα από δυο ταξίδια που κάναμε το Πάσχα με τη gia_des, η οποία είναι και ο εικονολήπτης, σε αυτή τη διαδρομή. Από την έξοδο του Προσηλίου μέχρι το Λαγκαδάκι και τα Κοψολεμέικα. Το τραγούδι που συνοδεύει το βίντεο είναι το ονειρικό, ατμοσφαιρικό και ταξιδιάρικο  "Night ride in Caucasus" της Λορίνα ΜακΚένιτ...  Ελπίζω να σας άρεσε!!!
Η διαδρομή και από ψηλά...



Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

"Η αυλή. (The Ατάλαντοι Νο2)"- The Ατάλαντοι

«Η αυλή» είναι ένα αδικαίωτο και παραγνωρισμένο τρυφερό τραγούδι που έγραψε ο Στέλιος.  Ο
Ο Ηλίας κι εγώ. Ένα σκίτσο του Στέλιου
τίτλος αναφέρεται στην αυλή της μονοκατοικίας που έμενα στο Γαλάτσι και βρισκόμασταν για να παίξουμε, ο Ηλίας είχε προτείνει μάλιστα να ονομαστούμε «Elias’ backyard».  Όταν το έγραψε ο Στέλιος, τα κορίτσια ήτανε ήδη στην Αγγλία και μεις, με πρώτο εμένα, θα φεύγαμε να πάμε φαντάροι. Είναι λοιπόν ένα τραγούδι αποχαιρετισμού και παράλληλα μια ελπίδας για το μέλλον.  Η εκδοχή που θα ακούσετε δεν έγινε ποτέ.  Πρόκειται για μοντάζ, δεν τολμώ να πω μίξη.  Το παίξαμε πρώτη φορά στη δεύτερη συλλογή μας με τίτλο «Το δις εξαμαρτείν», μια μέρα πριν πρωτοφύγω από την Αθήνα (16 χρονιά πριν, σαν σήμερα, στις 20 του Οκτώβρη του 96 και ναι, δεν είναι τυχαία η δημοσίευση σήμερα κι ενώ είχα δώσει μόλις το τελευταίο μάθημα. Έτυχε την ώρα που παίζαμε το τραγούδι να μας πάρουν τα κορίτσια από την Αγγλία,η Χαρούλα δηλαδή,  και να μιλήσουμε… Μετά, δεν ξέρω τι τον έπιασε το Στέλιο, δεν του έβγαινε το τραγούδι, το κρατήσαμε όμως
Εγώ φαντάρος, όπως με οραματίστηκε ο Στέλιος
για αρχειακούς λόγους κι είναι από κει που έχω κρατήσει το ρεφραίν που ακούγεται στο τέλος. Μετά που γύρισαν τα κορίτσια κάναμε μια κωμικοτραγική, όπως θα ακούσετε στην αρχή (ελπίζω να μη με κακίσουν που βγάζω τ’ «άπλυτα»  μας στη φόρα, το  ‘κανα απλά για να δώσω το κλίμα της παρέας μας), ανεπιτυχή  απόπειρα από όπου άντλησα τα δυο κομμάτια που ακούγονται  φωνές των κοριτσιών. Το τραγούδι το ξέχασα μετά, μέχρι που κάποτε βρήκα τ’ ακκόρντα και το θυμήθηκα και συγκινήθηκα και το ηχογράφησα στα πεταχτά. Κι έκατσα το καλοκαίρι κι έκανα το βιντεάκι,  ένα μικρό δωράκι μνήμής, ένα φόρο τιμής στην παρέα μας, κι ένα κλείσιμο του ματιού στους 20χρονους εαυτούς μας που επιμένουν ακόμα να μας ταλαιπωρούν τόσο καιρό μετά, μη αφήνοντας μας να γεράσουμε…
(Το «κλείστο» στο τέλος, inside joke… )
 Παράλληλα, παραθέτω δυο σκιτσάκι του Στέλιου. Στο ένα απεικονίζει εμένα και τον Ηλία, στον άλλο  απεικονίζομαι εγώ στρατιώτης όπως με φαντάστηκε  ο Στέλιος εμπνεόμενος από μια σχετική φωτογραφία …

Υ.Γ. Κι η απάντηση στη ερώτηση είναι απλή. ΟΙ καλύτεροι φίλοι που είχα ποτέ...
          Η αυλή
(Στίχοι μουσική:  Στέλιος )
Σε μια αυλή ανθίσαν
 όνειρα κι ευχές
Και πίσω τους αφήσαν
 προβλήματα σκιές .
Μα τώρα οι δρόμοι αλλάζουν
Φθινόπωρο ξανά
Κι οι πέντε φίλοι μοιάζουν
Παντού στο πουθενα.
Δεν ήταν τόσο όμορφη... Αλλά ήταν δική μας. Κι ομορφότερη

Ποιος είμαι, φίλε, αν με γνωρίζεις
Κι άμα σε πλήγωσα μην μ΄αρνηθείς
Πες μου αν θες
Ποιος είμαι φίλε, τώρα που φεύγεις
Κι άμα με ξέχασες μείνε μακριά.

Η μέρα σκοτεινιάζει,
 το αύριο κοντά
Μα εμένα δεν με νοιάζει
Η ίδια ερημιά. 
Η ελπίδα απομένει
Παράθυρο  στο φως
Η νιότη μας σωπαίνει
Ο πόνος μας βουβός

Ποιος είμαι, φίλε, αν  με θυμάσαι
Κι άμα σε πλήγωσα μην μ΄αρνηθείς
Πες μου αν θες
Ποιος είμαι φίλε, τώρα που φεύγεις
Κι αν δε με ξέχασες γύρνα ξανά. 

Κι άλλο Υ.Γ. Στην πραγματικότητα η επέτειος άργησε 12 μέρες, με πρόδωσε η μνήμη  μου, όσα αναφέρω παραπάνω έγιναν στις 8 Οχτώβρη, όπως ανακάλυψα σε κάτι  παλιά χαρτιά μου... Αλλά και τι πειράζει?

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

Μέρες αδέσποτες - Του Στέλιου

Κάπου έχω ξαναανφέρει ότι όταν ήμουν φαντάρος μου ήρθε ένα πολύ ιδιαίτερο γράμμα. Περιείχε μια κασσέτα με τραγούδια του Στέλιου, με τίτλο "Το φώς συντροφιά σου", που είχαν ηχογραφήσει με τον Ηλία και στο μέλλον θα ανεβάσω και εδώ. Μέσα σε αυτά, στο τέλος,  ήταν  και μια μελώδική και  ατμοσφαιρική διασκευή του Στέλιου στο - καινούριο τότε - τραγούδι  "Μέρες αδέσποτες", των - φρέσκων τότε-   "Συνήθων Υπόπτων" . Τελείωνε την πρώτη πλευρά της κασσέτας κι επειδή δεν χωρούσε, το ξαναεβαζε στην αρχή της δεύτερης. Φευ, όμώς! Δεν είχε κολλήσει αυτοκολλητάκι στην κασσέτα κι εγώ αργότερα πήγα κι έγραψα επάνω κι όταν το κατάλαβα ήταν αργά. Είχε μείνει μόνο το ατελείωτο της πρώτης πλευράς... Δέκα χρόνια τώρα, ο αχαΐρευτος, μου τάζει ό,τι θα μου δώσει άλλη κόπια, πλην ματαίως. Λέει ότι δεν την βρίσκει,  βασικά βαριέται να ψάξει... Γνωστός τεμπέλαρος γαρ... Κι εγώ, επειδή μ' άρεσε κι ήθελα να το ανεβάσω εδώ,  έπιασα και το μόνταρα. Έβαλα όσο είχα, άφησα κενό σε ότι λείπει από το δεύτερο κουπλέ και ξαναέβαλα το ρεφραίν όπως ακούγεται στο μέρος που έχει διασωθεί και βουαλά....


Σαν και σένα μ' ένα κόμπο στο λαιμό
σε ώρες άσχετες ξεσπάω το θυμό
σαν κι εσένα στις πλατείες της σιωπής
τον ίσκιο μου τραβάω

Σαν κι εσένα διαμελίζομαι στο φως
μες σ' αυτό το πλαστικό το καθεστώς
και τη νύχτα στα κομμάτια μου γυρνώ
και τα ξανακολλάω

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου
μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου
σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν
και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Σαν κι εσένα το πρωί στην αγορά
ψάχνω ένα φτηνό ζευγάρι φτερά
μου πουλούν κάτι κλεμμένα τελικά
κι όμως επιμένω

Παίρνω φόρα και ζυγίζω τον καιρό
το κορμί μου στο κενό να εμπιστευτώ
και ξεχνάω πως κι αυτό τον ουρανό
τον έχουν πουλημένο

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου
μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου
σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν
και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Ανία

 
"Καλά, πόσα τραγούδια έχει γράψει αυτός? "
   Συμβαίνει σε όλους τους πολύ μεγάλους καλλιτέχνες, συνέβη και σε μένα... Μερικές φορές κατορθώνεις να παρουσιάσεις ακέριο και ολάκερο το feeling  του έργου σου, το όραμα σου! Παρέχεις στο κοινό σου  αμέριστη, ολάκερη, άκοπη, ακέρια (ξέρω κι άλλα συνώνυμα) την συναισθηματική εμπερία του τραγουδιού σου... Έτσι και στο σημερινό τραγούδι που λέγεται "Ανία". Θα τα δείτε όλα! Η, μάλλον, θα τα ακούσετε... Ανία, πλήξη, βαρεμάρα, μονοτονία... Όλα εδώ! Δεν είμαι σούπερ ντούπερ γουάου? Βασικά, θα αυτοπαινευόμουν κι άλλο, αλλά βαριέμαι ... Κάντε κι εσείς κάτι... 
     Φίλε αναγνώστη, άμα έχεις φτάσει σ' αυτό το σημείο και δεν έχεις καταλάβει ότι αυτοσαρκάζομαι, είσαι πολύ στόκος... 

(Κι όμως είχα περάσει πολύ καλά όταν έφτιαχνα το τραγούδι... Τη μουσική δήλαδή, γιατί οι στίχοι προϋπήρχαν, ένα κακογραμμένο εφηβικό σκαρίφημα- μίμηση της "Μονοτονίας" του Καβάφη... Τους πέρασα από το τραπέζι της ανατομίας, για να ταιριάζουν κάπως μετρικά...  )

 
Ανία
'Ολα όσα γίναν σήμερα έχουνε ξαναγίνει. 
Θαρρείς όλα τα πράγματα γυρίζουν κυκλικά.
Χίλιες φορές σκιρτήσαμε από την  ίδια  οδύνη,
χιλιάδες   ξανανιώσαμε ετούτη τη  χαρά.

Ορίζει η ανία πια τις μέρες που θα 'ρθούν, 
όπως καθόριζε κι αυτές που έχουν περάσει.     
Οι Πυθίες μείναν άνεργες. Ποιο μέλλον να μας πουν;
Τίποτα καινούριο δεν θα μας προφτάσει.

Κι η κάθε ελπίδα που 'χουμε πως ίσως αύριο
θα σπάσει η ρουτίνα, θα γίνει μια αλλάγη, 
το ξέρεις, είναι ψεύτική και για να παίρνουμε κουράγιο. 
Στο βάθος είναι κι η ίδια χθεσινή. 

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

"8-----8"

Πρόκειται για ένα τραγούδι αποχαιρετισμού σε μια καλή μου φίλη (σκέτα φίλη) που έφευγε... Χρησιμοποίησα στους στίχους τη συγκολλητική μέθοδο με εσωτερικές αναφορές και υπαινιγμούς σε πράγματα που σχετίζονται με την καθημερινή μας συναναστροφή και είχαν ιδιαίτερη σημασία για μας ... Η λέξη με την έννοια της ερμηνείας. Ας πούμε η φράση "τριαντάφυλλα ιδρωμένα" ήταν ένα σαρδάμ που έκανε ή έκανα (δεν θυμάμαι) και  μας είχε φανεί πολύ ποιητικό και το λέγαμε συχνά, ένα inside slogan (και ενεός ο γράφων μόλις ανακάλυψε ότι η φράση υπάρχει σε ποίημα του Αγγελάκα... Mon Dieu!). Το "ενοχλώ;" ήταν η φράση με την οποία ξεκινούσε κάθε της τηλεφωνο. Και ούτω καθεξής...Φαντάζομαι για όλους του υπόλοιπους θα είναι ακατανόητοι ή παράλογοι....

8-----8

     Τρεις παρά δέκα το πρωί δεν μπόραγα να κοιμηθώ
και το ραδιόφωνο έπαιζε μονάχα μαλακίες 
και της Χριστίνας οι χορδές χαμένες ευκαιρίες 
Φτιάχνω τριπλό καφέ και τζουπ... Χτυπάει το τηλέφωνο 

και με ρωτάς : "Ενοχλώ;" 
 Δεν ενοχλέις και το ξέρεις... 

Για όσα λες πως είναι αργά εξαίρεσε με μένα.
Δέσε το κόμπο ξέροντας την φοβερή μου μνήμη. 
Να σαι καλά και πάντοτε να  έχεις για βενζίνη 
ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα ιδρωμένα. 

Για να 'ναι πάντα εν πλώ 
η ταξιδιάρα ψυχή σου.

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012

"Το τραγούδι του Χριστόδουλου" - "Η τριλογία της φωτιάς "

Είχα ένα κασσετόφωνο, τον Μπούμπη με το όνομα (ναι, του είχα δώσει όνομα! Τι ζόρι τραβάτε? ), στο οποίο ηχογραφούσα. Αυτό είχε ένα κουμπί -κάτι, που άμα το πατούσες έπαιζε στο γρήγορο το τραγούδι. πράγμα εξαιρετικά πρακτικό γιατί ήταν λίγο μανίκι να ψάξεις να βρεις να ακούσεις  ένα τραγούδι σε μια κασσέτα... Όλο μπρος- πίσω ήσουν, μέχρι να το πετύχεις. Δυστυχώς, όμως είχε μια παρενέργεια. Όταν είχες ξεχάσει το κουμπάκι πατημένο κι ηχογραφούσες κάτι, αυτό γραφότανε αλλοιωμένο και εξαιρετικά αργά... Δεν χρειάζεται να πω πόσες φορές την είχα πατήσει και καθόμουνα μετά κι έπαιζα στο γρήγορο η κασσέτα και την ηχογραφούσα σε άλλο  κασσετόφωνο, με όποια απώλεια συνεπάγεται για την ποιότητα του ήχου...
Μια τέτοια ηχογράφηση παρατήρησα ότι είχε ένα τρομαχτικό χαρακτήρα και σκέφτηκα να την χρησιμοποιήσω σε εφε. Φλας-μπακ. Όταν μαθαίναμε κιθάρα, έμένε καμιά φορά  ο Ηλίας στη μονοκατοικία που έμενα στο Γαλάτσι, πίναμε φτηνό κόκκινο κρασί και παίζαμε... Επειδή ήταν ελάχιστα αυτά που ξέραμε, από κάποια στιγμή και μετά κάναμε απαγγελίες... Ίσως ανεβάσω
κάτι κάποτε... Μια από αυτές ήταν οι στίχοι  τη "σατανικής"  "Τριλογίας της φωτιάς" του Άρθουρ Μπράουν που πήραμε από ένα βιβλίο με
"Κι εγώ σας πάω... Φέρτε τα πορτοφόλια σας και δοξάστε με"
μεταφράσεις ψυχεδελικών τραγουδιών.  Εγώ έπαιζα κιθάρα κι μουρμούριζα μια αυτοσχέδια μελωδία με λαλαλά και ο Ηλίας απήγγειλε. Κάθε φορά που άλλαζε ο στίχος, εγώ άλλαζα, ρυθμό, τέμπο και μελωδική γραμμή και ο Ηλίας στυλ απαγγελίας. Τέλος φλας μπακ. ( παρακάτω και ηχητικό ντοκουμέντο)
 Το θυμήθηκα εγώ αυτό, όταν άκουσα την απόκοσμη ηχογράφηση και θέλησα να την κάνω background  σε μια τέτοια απαγγγελία. Έγραψα από πάνω κιθάρες και φωνές σε διάφορες ταχύτητες (το αγαπημένο μου εφέ είναι τα "σατανικά γέλια" στο τέλος ), αυτοσχεδίασα μετά ενα λαλαλά και, εφόσον ο Ηλίας ήταν φαντάρος, απήγγειλα στο τέλος  τους στίχους από το τελευταίο μέρος της τριλογίας, το "Fire". Ονόμασα το κομμάτι "Το τραγούδι του Χριστόδουλου", γιατί ήταν τότε στα ντουζένια του ο μέγας Γραμματέας και φαρισαίος υποκριτής αρχιεπίσκοπος της Ελλάδος...

Ιδού και η "Τριλογία της φωτιάς που λέγαμε"