Στο Ελλαδιστάν 8: Η στολή του Αρχηγού

   Αν κάθε φορά που μου έκανε ένας αστυνομικός εξακρίβωση ταυτότητας, καποιος μου έδινε και πενήντα ευρώ, θα μου ήμουν, ξερω γω, πλούσιος, όχι σαν στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ευκατάστατος. Δεν ξέρω αν αιτία ήταν τα γένια, τα μαλλιά, το επιμελώς ατημέλητο ντύσιμο, το ζαβό το ριζικό μας, ο θεός που μας  μισεί,  αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να βγω από το σπίτι χωρίς ταυτότητα.  Μια φορά έφυγα βιαστικά από το σπίτι  και την ξέχασα και μόλις το κατάλαβα γύρισα από το σταθμό του τρένου να την πάρω. Και μαντέψτε: Μου κάναν εξακρίβωση.  Μιλάμε, ξέρω γω, για κουλές φάσεις του στιλ να με τσεκάρει το όργανο καθώς γυρίζω από τη σχολή, να μην ικανοποιείται κι εγώ για να πειστεί ότι δεν είμαι τίποτα άλλο από ένας φτωχός και μόνος εκκολαπτόμενος φιλόλογος να του δείχνω τι σημειώσεις μου στα μυκηναϊκά. Τώρα τι κατάλαβε, ο θεός κι η ψυχή του. Ακόμα αναρωτιέμαι... 

Εν πάση περιπτώσει... 

  Στις αρχές του αιώνα έκανα δουλειές τους ποδαριού για ένα διάστημα και έπιασα δουλειά σε ένα στολάδικο χαμηλά στην Μεσογείων. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, μια χαρά ήταν οι άνθρωποι που το είχανε, με μένα τουλάχιστον. Ήταν ευγενέστατοι, εκτιμούσαν αυτά που τους προσέφερα, μου κάναν συνεχώς αυξήσεις στο μισθό και όταν πήγα να παραιτηθώ για να πάω ωρομίσθιος σε ένα Εσπερινό Λύκειο μου κάναν για να μείνω μια προσφορά που, δεν θα μπορούσα να αρνηθώ- πλην προφανώς αρνήθηκα. 

 Εγώ ετοίμαζα διάφορες παραγγελίες που είχε αναλάβει ο ιδιοκτήτης  κι εξυπηρετούσα πελάτες, αν τυχόν έρχονταν. Για τις εξωτερικές δουλειές είχε ένα παλικάρι το οποίο, όταν επέστρεφε  έφτιαχνε και τα παράσημα. Καμιά φορά τα παραγγέλνανε και δεν τα παίρνανε, έτσι είχαμε μια μικρή καβάτζα, με τα βασικά τουλάχιστον. Εκτός από αυτά, μας έφερναν συχνά και τις στολές τους για να τους περάσουμε στους ώμους και το στήθος πάσης φύσης διακριτικά και γαλόνια.  Ένα απογευματάκι που το παλικάρι έλειπε,  έσκασε μύτη αγχωμένος ο οδηγός του αρχηγού της Αστυνομίας, δεν θυμάμαι αν ήτανε εκείνος που η κόρη του είχε πει τον όρκο των αθλητών στους Ολυμπιακούς  ή ο επόμενος. Έπρεπε να πάει σε μια εκδήλωση το βράδυ κι η στολή του δεν ήταν έτοιμη, δεν θυμάμαι αν της λείπανε παράσημα ή γαλόνια. Δεν τα είχαμε όλα, μας είχανε τελειώσει κάποια. Όμως ο  ιδιοκτήτης συνεργαζόταν με ένα άλλο μαγαζί, στην Μεσογείων κι αυτό, λίγο πιο άνω από το σταθμό της Κατεχάκη, χτυπούσανε μαζί διαγωνισμούς ή εν γένει βοηθούσανε ο ένας τον άλλο. Με παρακάλεσε, λοιπόν, καθώς έλειπε το

 παλικάρι που έκανε τις εξωτερικές δουλειές, αν ήθελα και μπορούσα να πεταχτώ μέχρι εκεί, να βάλουνε στην στολή αυτό που της έλειπε και δεν το είχαμε. Εννοείται ότι δέχτηκα με χαρά, έξτρα βολτίτσυα στην Αθήνα. 

  Πήρα, λοιπόν, τη στολή, την πήγα με τα πόδια στον άνθρωπο, περίμενα να βάλει  ό,τι ήτανε να βάλει

"Έλα να παίξουμε λίγο
με τη στολή του αρχηγού σου,
πτωχό όργανο!"

κι, όταν ετοιμάστηκε, την πήρα κι έφυγα. Καθώς κατέβαινα την Μεσογείων κρατώντας την στολή στην θήκη της, κοζάρω από μακριά μπροστά σε ένα  περίπτερο στο ύψος του Ερρίκος Ντυνάν ή λίγο πριν δυο όργανα καινουργιές, που μυρίζανε... θάλασσα, να κάνουνε ελέγχους, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Χαλαρά λοιπόν, καθώς περπατούσα, όταν τους έφτασα, βγάζω από την κωλότσεπη την ταυτότητα και αντί να με αιφνιδιάσουνε αυτοί τους αιφνιδίασα εγώ και τους την έχωσα στη μούρη. 
    "Τι είναι αυτό;" μου λέει ξαφνιασμένη η κοπέλα; 
"Ε," λέω, "θα μου ζητούσατε ταυτότητα , δεν θα μου ζητούσατε; Ορίστε,"
  Γέλασε λίγο αμήχανα  αυτή και μου λέει:

    "Η αλήθεια είναι ότι ο συνάδελφος καθώς κατεβαίνατε μου λέει αυτόν να τσεκάρουμε και του λέω εγώ , καλέ άστον άνθρωπο, να πάει στη δουλειά του. Ε, μια και σταματήσατε", συνέχισε, "καθήστε να το κάνουμε".

    Κι έπιασε να συμπληρώνει κάτι φόρμες σε κάτι σαν μπλοκ, ενώ είχαμε πιάσει ψιλή κουβέντα, δεν θυμάμαι τι. Οπότε,  κάπου εκεί που τα λέγαμε πια σαν φιλαράκια, ξύπνησε το διαβολάκι μέσα μου δεν ξέρω γιατί. Κάνω μια και ξεκουμπώνω τη θήκη, βγάζω λιγάκι την στολή να φανούνε αστέρια, φλόγες και παράσημα και τους λέω σαρδόνια. "Μόνο μην αργήσουμε όμως, ε! Μην περιμένει κι ο αρχηγός σας..."
Ακόμα γελάω με τη φάτσα τους.  

(Τα κείμενα που δημοσιεύονται κάτω από αυτόν τον τίτλο εκκινούν από προσωπικές εμπειρίες αλλά δεν είναι αυτοβιογραφικά, αμιγώς τουλάχιστον. Γιατί κάποιες από αυτές τις εμπειρίες είναι... δανεικές και γιατί ενδέχεται κάποια ονόματα ή γεγονότα να έχουν αλλάξει, για διάφορους λόγους.)