Για τις γονεϊκές συνήθειες του κούκου είχα
ακούσει. Αλλά φαίνεται ότι είναι κάτι σαν ιός. Επεκτείνεται και σε άλλα ζωικά
ήδη και επηρεάζει και άλλες συμπεριφορές.
Με τα πολλά αποφασίσαμε μετά από πολλά χρόνια
να μετακομίσουμε. Κι όπως είναι φυσικό, μια τέτοια συνθήκη συνεπάγεται γενναίο
ξεκαθάρισμα. Ένα από τα θύματα ήταν ένα στρώμα που όλο λέγαμε να το πετάξουμε
κι όλο την γλίτωνε, αλλά πια είχε φτάσει και για αυτό η μαύρη η ώρα, ήταν πολύ φθαρμένο για να το πάρουμε μαζί μας.
Και τα
κάναμε όλα προβλεπόμενα. Ψάξαμε και βρήκαμε τον σχετικό τομέα του Δήμου για την
αποκομιδή βαρέων αντικειμένων, κάναμε την αίτηση ηλεκτρονικά, λάβαμε μήνυμα ότι
το αίτημα μας προχώρησε και το βγάλαμε στον δρόμο να τον παραλάβει το φορτηγό
του Δήμου, που θα περνούσε.
Κι έπειτα ξεκινήσαμε την μετακόμιση. Δυο
τρεις μέρες μετά πάω στο παλιό σπίτι να πάρω τα τελευταία πράγματα. Αφού πάρκαρα
έρχεται ένα μεγάλο άσπρο κλειστό φορτηγό μιας ιδιωτικής εταιρείας.
«Να, εδώ, σταμάτα» άκουσα ένα
τύπο να λέει ενώ πήγαινα προς το σπίτι. Το φορτηγό σταμάτησε απότομα, κατέβήκανε
δυο τύποι, ανοίξανε την πόρτα και είδα μέσα πέντε- έξι φθαρμένα στρώματα.
Υπέθεσα κι εγώ ότι τους είχε στείλει ο Δήμος
να παραλάβουνε το στρώμα μου και μπαίνοντας στο παλιό σπίτι είπα με το νου μου δυο
πράγματα.
«Μπα, συνεργάζεται και με ιδιωτικές
εταιρείες ο Δήμος;»
Αυτό ήταν το ένα.
Και...
«Μπράβο εξειδίκευση. Έχουν φορτηγό
μόνο για στρώματα!»
Αυτό ήταν το άλλο.
Και πήγα στην δουλειά μου…
Βγαίνοντας όμως σε λίγο πάλι έξω για να φύγω είδα
με έκπληξη δύο στρώματα. Όχι μόνο δεν
είχαν πάρει το δικό μας το στρώμα, αλλά είχαν αφήσει κι ένα άλλο μπροστά του…
Γιατί, εντάξει, δεν είναι λογικό να πάρεις το Δήμο να μαζέψει το σκουπίδι σου. Είναι
περισσότερο λογικό να γυρνάς σε όλη τη Ρόδο για να βρείς κάπου να το αφήσεις, να το μαζέψει με το σκουπίδι κάποιου άλλου…
 |
| Το δικό μας είναι το από πίσω. Έλεος! Τέτοια βρόμα δεν είχε... |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου