Από τον Άγιο Σουλά στον Άγιο Σουλα...

Υ.Γ.: το μωρό που κλαίει είναι η Ρεβεκκα, η μικρή, Δεν είναι υπαινιγμός, αλλά μελοδραματική σκηνοθετική επιλογή... Υ.Γ.2: Thanks, Χρύσα...

Χαίρε, βάθος... μετρημένο

"Πραλίνα". "Λιοντάρι". "Κολοσσός". "Προβατίνα". Όχι δεν αναφέρομαι ούτε στη ζαχαροπλαστική, ούτε στη Ρόδο, ούτε στη Ζωολογία...
"Χάσμα του Έπους, 1 και 2". Όχι δεν μιλώ για το ομηρικό ζήτημα...
"Γουργούθακας", "Ταφκούρα", "Διπλοτάφκι". Όχι ,δεν έπαθα εκεφαλικό, ούτε γράφω κάποιο ξόρκι για ξεμάτιασμα...
"Τρύπα της Καλογριάς". Όχι, δεν γύρισε καινούρια ταινία ο Κολλάτος...
Εδώ και κάποιες μέρες, με αφορμή νομίζω τον πνιγμό του σπηλαιοδύτη Γιώργου Τερζάκη (αν θυμάμαι καλά το όνομα) κατά την εξερεύνηση μια καταβόθρας βάθους ως τώρα 153 μέτρων στην Αρκαδία, ταξιδεύω στα έγκατα της Γης. Μ' έπιασε μια μανία για τη Σπηλαιολογία... Διαβάζω ότι υπάρχει και δεν υπάρχει για τα σπήλαια στο Διαδίκτυο... Γέμισε το μυαλό μου με εκείνες τις γλυκές, "άχρηστες" γνώσεις που σου γεννούν την  ένοχη (εφόσον είναι "άχρηστες" και σε ζούμε στην εποχή της ωφελιμιστικής πληροφορίας) εκείνη απόλαυση του να μαθαίνει για να μαθαίνεις...
Έμαθα όρους που δεν είχα ξανασυναντήσει και δεν θα μου χρειαστούν πουθενα: Αρμάτωμα, ξαρμάτωμα, γκούρ...
Μοιράστηκα τη στεναχώρια των σπηλαιολόγων  για το μπάζωμα του βαράθρου "Στοιχειωμένη"  στον Ελικώνα και συμμερίστηκα την οργή τους για τον Ελληνάρα λατοματζή που το έκανε και τους καθ' ύλην αρμοδίους που κωφεύουν...
Φρίκαρα μαθαίνοντας ότι στον Έμφύλιο οι Χίτες τα χρησιμοποιούσαν για να εκτελούν αντάρτες ή άμαχους (ιδιαίτερα στα μέρη μας... )
Έμαθα πέρα από τα γνωστά σπήλαια (της Αλιστράτης, του Διρού, του Περάματος, του Αγγίτη) υπάρχουν πολλά ακόμα σπήλαια, οριζόντια ή βάραθρα, στην Ελλάδα...
Έμαθα για τη Λίμνη της Βουλιαγμένης, άπατη μέχρι αποδείξεως του εναντίου, και το " Πηγάδι του Διαβόλου"  στο λιμανάκι της, με τα περίεργα ρεύματα-παγίδες θανάτου.  
Έμαθα για ένα βάραθρο στην Αμπχαζία που πάει  πάνω από δυο χιλιόμετρα βάθος και τον "Γουργούθακα" στα Λευκά όρη που φτάνει τα 1200 κάτω από τη Γη...  (Ανακάλυψα ότι έχω μια προτίμηση στα βάραθρα... Για τις άλλες σπηλιές βαριόμουν να διαβάσω...)
Έμαθα ότι ο Λαβύρινθος υπάρχει, είναι ένα αρχαίο ορυχείο στην Κρήτη που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί για αποθήκη πυρομαχικών και φεύγοντας τα ανατίναξαν κατστρέφοντας κι ένα μέρος του "σπηλαίου"...
Διάβασα για το σπήλαιο της Τραχήλας, το Καταφύγι της Σελίνιτσας που συναντάει τον "Δράκο" ένα υπόγειο ποταμό, το βάραθρο "Λυκούργος"των Δολών (μόνο για το "Βυθό" στις Γαϊτσές δεν βρήκα τίποτα- "δολίνη", αν κατάλαβα καλά, είναι το επιστημονικό όνομα του φαινομένου)...
Και συγκινήθηκα πάρα πολύ όταν ξαφνικά έπεσα πάνω σ' ένα βάραθρο του Ταυγέτου που λέγεται "Μαυροπούλια" ( 60 μέτρων εξερευνημένου βάθους, τα πρώτα 50 μέτρα συνεχόμενα ), εξαιτίας του οποίου παραλίγο να μην είχα γεννηθεί ποτέ... Θυμάμαι (και τα αδέρφια μου φαντάζομαι) που γλαφυρά και έμπλεος αφηγηματικού πάθους (κι ίσως για αυτό να βγήκα κλειστοφοβικός και υψοφοβικός) μου διηγούνταν ο πατέρας μου τότε που ,παιδάκι ακόμα στον Ταύγετο, με τις μεγάλες πείνες, πήγαινε με τους φίλους του  κι έμπαινε μέσα στο βάραθρο χαμηλά (εκείνος που δεν φοβότανε) κι άναβε φωτιές κάτω από τις φωλιές των μαύρων πουλιών που κατοικούσαν εκεί για να βγούν και να τα πιάσουν οι άλλοι από πάνω...
Πολύ χάρηκα που τώρα αυτές οι διηγήσεις απέκτησαν εικόνα... Και στεναχωρήθηκα που βρήκα τώρα τις φωτογραφίες εκείνες που τράβηξαν οι σπηλαιολόγοι μέσα από το βάραθρο, και δεν μπορώ να του τις δείξω...

Η είσοδος του μεγάλου βαράθρου

Κατεβαίνοντας στο βάραθρο

Μέσα στο βάραθρο

Κατεβαίνοντας στο μικρό βάραθρο

(Διαβάστε περισσότερα εδώ για το μεγάλο βάραθρο κι εδώ για το γειτονικό,  βάθους 16 μέτρων.)
Κρίμα που δεν βρήκα τίποτα για "Τ' αγριοπερίστερα", ένα άλλο βάραθρο που έμπαινε ο πατέρας μου!

Υ.Γ. Προσέξτε από που βγαίνει η κοπέλα... Μπρρ!!!! (Η τρυπούλα που βλέπετε στο βίντεο είναι η είσοδος του βαράθρου "Τρύπα του Βοριά" στους πρόποδες του Πάρνωνα, βάθους 132 μέτρων , αν κατάλαβα σωστά...)

Το φίλημα (= Μια βοσκοπούλα αγάπησα) - Σωκράτης Βενιζελέας (Σοφός)

Εν αντιθέσει με ότι νομίζουν πολλοί οι στίχοι από το ευρέως διαδεδομένο "Μια βοσκοπούλα αγάπησα" δεν ήταν αδέσποτοι ή ανωνύμου του στιχουργού. Πρόκειται για τις τρεις πρώτες στροφές από το ποίημα "Το φίλημα" του Γιώργου Ζαλόκωστα, εκείνου, αν θυμάστε που μας... πάγωνε το αίμα με εκείνο το "Ο Βοριάς που το αρνάκια παγώνει", αλλά δεν έφταιγε ο καημένος (άνω τελεία βάλε εδώ, βαριέμαι να ψάχνω να τη βρώ) 7 στα 9 παιδιά έχασε από τους κρύους χειμώνες της μετεπαναστατικής Ελλάδας... Εν πάση περιπτώσει, αργότερα, στα μέσα του 19ου αιώνα,  οι στίχοι του Ζαλόκωστα προσαρμόστηκαν σε μια σεφραδίτικη (κατ' άλλους ιταλική) μελωδία και το τραγούδι δημοτικοποιήθηκε [sic] εξαιτίας της πλατιάς διάδοσης και δημοφιλίας του (πάνω κάτω όπως με τον "Ερωτόκριτο"), οι οποίες αμφότερες έγιναν μεγαλύτερες μετά την εμβληματική ηχογράφηση του Δημήτρη Ζάχου. Ήταν ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του πατέρα μου και μια μέρα λαθραίως τον ηχογράφησα να το παίζει (να το διασκευάζει θα ήταν σωστότερο) και το ανεβάζω εδώ για να εκπληρώσω την υπόσχεση που έδωσα στην αδερφή μου, την Ολυμπία, εξ αφορμής αυτής της ανάρτησης...

Στο παρακάτω,  ευρύτερο αφιέρωμα στις καλλιτεχνικές πλευρές του πατέρα μου...

Track 07 (Simple facts of life) - Του Νάσου

Μια ατμοσφαιρική, μακρόσυρτη,ταξιδιάρικη, υπνωτιστική μελωδία από ένα φίλο που ακόμα ζει στη μνήμη μας...
Μια γάτα που νίβεται...
Ο αέρας που περνάει μέσα από τις παπαρούνες ...
Η ομίχλη που ανεβαίνει το ηλιοβασίλεμα απ' τη θάλασσα...
Μια γάτα που νίβει το γατάκι της...
Τα χαλασμένα παντζούρια του μισογκρεμισμένου σπιτιού που ζωντανεύουν στον άνεμο...
Τα θαλάσσια ρεύματα που φτάνουν στην ακτή...
Το νερό του υαλοκαθαριστήρα που αψηφάει τη βαρύτητα στην Εθνική...
Ένα κωλόχαρτο στο μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου ανατριχιάζει απ΄την θαλασσινή αύρα... (Xo χο...)
Simple facts of life...

Εκλεκτικές συγγένειες

Ο Αντώνης .Σαμαράς πλαισιωμένος από τον κύριο Δένδια (αριστερά) και το κύριο Αρβανιτόπουλο

Από τη συνάντηση του υπουργικού συμβουλίου. Ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Δημοσίας Τάξης και ο Υπουργός Παιδείας. Τι, δεν είναι; Είστε σίγουροι?

Πρωτομαγιά - (Μέρα μαγιού πήρα άδεια....)

Όταν ήμουνα φαντάρος υπηρετούσα σε ένα φυλάκιο, μακριά από το τάγμα. Μια χαρά, γιατί αρχιφύλακας ήταν ένας έφεδρος και δεν μας πολυζάλιζε τα αρχίδια... Σαν να είμαστε φαροφύλακες

Μην ξεχνιόμαστε

ένα πράγμα. Ξεχασμένοι από τα στρατά, τα ελληνικά... Οπότε τα προβλεπόμενα (ξύρισμα, γυάλισμα, σκοπιές με πλήρη εξάρτηση και τα λοιπά) κομμένα. Το φυλάκιο ήταν ψηλά σε ένα λόφο, ερχότανε μόνο ένας δρόμος. Δεν βλέπαμε ποιος ερχόταν, αλλά επειδή οι πετρελαιοκινητήρες έχουν  χαρακτηριστικό ήχο, είχαμε μάθει να τους ξεχωρίζουμε, κι αν ερχότανε κάνα τζιπ ή κάνα ΡΕΟ, το άκουγε από μακριά ο σκοπός που έβλεπε τηλεόραση,  τρέχαμε και προλαβαίναμε να προετοιμαστούμε... (Εννοείται τη νύχτα, άμα έβγαινε καμιά έφοδος, χτυπούσαν σύρμα οι διαβιβαστές...)  Ένας λοχαγός, μάλιστα, το είχε ψυλλιαστεί ότι τα ξύναμε, αλλά δεν μπορούσε να μας πιάσει επ' αυτοφώρω  και μια μέρα πήγε να μας κάνει καταδρομική. Άφησε χαμηλά στο δρόμο το τζιπ κι άρχισε να ανεβαίνει από ένα μονοπάτι που χρησιμοποιούσαμε για να κατεβαίνουμε να πάρουμε το  λεωφορείο για Κω, όταν ήμασταν εξοδούχοι. Έτυχε όμως κείνη τη μέρα να βγαίνει με άδεια (πως το έλεγαν γαμώτο εκείνο το σημείωμα που ήταν σαν άδεια εξόδου χωρίς να είσαι εξοδούχος ή σε μη ώρες εξόδου;) για κάτι δουλειές του. Τον είδε από ψηλά να σκαρφαλώνει, γύρισε, μας ειδοποίησε και

μέχρι να ανέβει, ήμασταν όλοι φρεσκοξυρισμένοι, ο σκοπός στην πύλη. ο μάγειρας στο μαγεριό κι οι υπόλοιποι είχαμε λύσει κάτι πολυβόλα και τα "καθαρίζαμε"... Τώρα που το σκέφτομαι, βρέξει -χιονίσει ήταν ένα  λυμένο, just in case... Τέλος πάντων το θέμα ήταν ότι είχαμε συνεχώς το νου μας μην ακούσουμε κάτι...

Κάποια στιγμή, μετά από πολύ καιρό, πήρα άδεια, ήταν πρωτομαγιά. Τράνζιτ για το σπίτι μου, έμεινα ένα βράδυ σε ένα φίλο  στην Αθήνα, που έμενε  ένα στενάκι στο βάθος, αδιέξοδο ήτανε, χωρίς πολύ κίνηση...Οπότε, εκεί που κοιμάμαι περνάει ένα ταξί, το ακούω εγώ στον ύπνο μου και πετάγομαι έντρομος φωνάζοντας: "Τζιπ! Τζιπ! Τζιπ!"

΄Σπάστηκα όταν κατάλαβα τι έγινε που κουβαλούσα τη μαλακία μαζί μου στην πραγματική ζωή μου και για ξε-σπαστώ οραματίστηκα μια άλλη πρωτομαγιά στο μέλλον στην οποία το μόνο πράγμα που θα με ξυπνάει θα είναι μια ζεστή γυναικεία ανάσα στο λαιμό... Και το έκανα τραγούδι!

Και τώρα που μιλάμε - διαβάζετε δηλαδή- πραγματικότητα... 

 Πρωτομαγιά

Πρώτη Μαΐου σκοπιές, στρατώνες και αγγαρείες μοιάζουν μακριά.
Κι η μέρα μοιάζει γιορτή θριάμβου μια και ξυπνάω στην δικιά σου αγκαλιά. 

Δεν έχω πλάι μου το κρύο όπλο,
στη μυρωδιά σου βαθιά βουτώ.
Κι οι ώρες έχουνε κάποιο σκοπό
γιατί είναι η ανάσα σου ζεστό όπλο στο λαιμό.

Σαν μια φωλίτσα η αγκαλιά σου, κοντά σου νοιώθω μικρό παιδί.
Ό,τι κι αν γίνει εσύ θυμήσου η Ιθάκη μας πως είναι να 'μαστε πάντα μαζί.

Πρώτη Μαΐου, μας περιμένουν χίλιες ακόμα και μια Πρωτομαγιές. 

Ιντερμέδιο (Πουτάνα φυματίωση)

Τόσο κολλημένος! Που ακόμα και τα διαλείμματα μουσικά είναι, και μάλιστα εις διπλούν...  Είναι το κομμάτι που θα έπαιζε πριν βγούμε για ενκόρ... .

Το ένα έχει πάθει και φυματίωση.  Ανεπιτυχώς...

Θα σας έλεγα καλό πάσχα, αλλά την πρωτομαγιά εν την απουσία μου θα με ξανακούσετε...

Μη σκαλίζεις τις στάχτες - Μια διασκευούλα

Αυτή η λάτιν-ροκ τσιφτετελοειδής διασκευή δεν ξέρω τι ήθελε να γίνει όταν ήταν μικρή, ξέρω ότι δεν είχε πρόθεση να είναι ξεψυχισμένη...Το σολάρισμα της εισαγωγής και το γεμισμάτων με την φωνή θέλει αέρα, μην νομίζετε...  Σε κάποιους ίσως θα φανεί κωμική. Πάντως, πιο κωμική και από την εκτέλεση μου είναι η αξίωση του Καζαντζίδη της μουσικής του τραγουδιού... Καημένοι Ινδοί! Μια ζωή στην εκμετάλλα...


Οκ, το ξέρω ότι ο τίτλος είναι "Η πιο παλιά ιστορία")

Ζωντανός νεκρός. Όχι ένα τραγούδι για ζόμπι

  Άλλα ένα να τραγούδι συναισθηματικής ενηλικίωσης, ένα so what, ένα αναγνωστάκειο "έστω δείξε τα χέρια σου κρίνε για να κριθείς", ένα είδος προσωπικού "High fidelity", ένα τραγούδι για όλα τα ex

wonder kids, ένα ατομικό "κι όμως είμαι ακόμα εδώ", ένα προσωπικό "να 'μαι πάλι εδώ ζωντανός", ένα κατάδικο μου "θα περιμένω άλλες μέρες".... Δεκάδες τέτοια θα μπορούσα να γράψω για το συγκεκριμένο τραγούδι το οποίο πιάνει το νήμα ακριβώς αφού το έχει αφήσει εκείνο της προηγούμενης ανάρτησης (και χρονικά και θεματικά και συναισθηματικά). Αντ'  αυτών θα μιλήσω για τον Νίκο Καρούλια  Ο Νίκος Καρούλιας είχε φτάσει 26 χρονών όταν μεταγράφηκε από τον Απόλλωνα στον Παναθηναικό κι όλοι πέσανε από τα σύννεφα.Μεταγράφηκε λέει σαν αναπληρωματικός ενός πιτσιρικά από τον Ο.Φ.Η.. Μεγάλο ταλέντο. Ο πιτσιρικάς πέρασε και δεν ακούμπησε, ξεχνάω το όνομα σου. Ο Καρούλιας από την πλευρά του έπαιξε καμιά δεκαριά χρόνια βασικός και αναντικατάστατος στον Παναθηναικό, έπαιξε και καμιά 4οαριά φορές στην Εθνική. Γι άυτό σας λέω. Είμαστε μερικοί που έχουμε όψιμη ακμή. Και παρατεταμένη... (Τώρα, για το αν είμαστε καλοί παίχτες, το αποδεικνύει ο Καρούλιας. Δεν χρειάζεται, βρε κουτά....)

Ζωντανός νεκρός

Από που έρχομαι δεν ξέρω,
για που τραβάω αδιάφορω.
Δεν χαίρομαι, δεν υποφέρω,
δεν δίνομαι κι ούτε ζητώ.

Το γνώριμο παλιό μου αγκάθι
ο πιο πιστός μου ο  οδηγός.
Να μ' οδηγεί στα ίδια λάθη
άγριος κι ακοίμητος φρουρός.

Είμαι ένας ζωντανός νεκρός,
ένα νεκρός που ζωντανεύει.
Μα αν το ζητήσει ο καιρός
πηδάει στην πίστα και χορεύει.

Δεν αγαπάω κι ούτε μισώ
κι αν κάτι μέσα μου σαλεύει,
μ' ένα λυγμό σ' ότι κι αν πω
ξοδεύτεται και δραπετεύει.

Κι όσα σκοτώνω, και δεν λέω,
και πνίγω μέσα στη σιωπή
σ 'ανεμικές πυρές τα καίω
κι αναγεννιούνται ως το πρωί.

Μα όσο κι αν πάω συνέχεια πάσο,
αντέχω ακόμα κι είμαι εδώ.
Δεν έχω τίποτα να χάσω
κι αυτό με κάνει ζωντανό.

Αναλφάβητος - Ένα χορευτικό- λέμε τώρα- τραγουδάκι

 Κανονικά θα έπρεπε να ξεκινήσω από αυτό το τραγουδάκι... Ίσως όλα έγιναν για να γράψω αυτό... Τα τραγούδια μου - μολονότι συνήθως γράφω στίχους και μουσική εγώ- δεν είναι αυτοβιογραφικά ακόμα κι αν κάποιοι από τους στίχους μου αναφέρονται ή εκκινούν από προσωπικά βιώματα. Κι αυτό γιατί γράφτηκαν, οι μουσικές και οι στίχοι, σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Οι μεν δεν επρόκειτο να γίνουν τραγούδι και οι δε δεν μελοποίησαν τους στίχους που τις έντυσαν. Κι εν πάση περιπτώσει,  επειδή οι περισσότεροι εξ αυτών γράφτηκαν σε πολύ πρώιμη ηλικία, δεν θεωρώ αντιπροσωπευτικούς του ποιος είμαι τους στίχους μου, τη σκέψης μου δηλαδή ή της στάσης μου. κι επιπλέον τους έβρισκα και λίγο ρηχούς. Εγώ μουσική δεν ξέρω, έμαθα κάποτε μόνος μου να διαβάζω αλλά δεν μου φάνηκε πουθενά χρήσιμο και το ξέχασα. Ακολουθούσα τη τακτική που βλέποντας μια συνέντευξη του Αντύπα- όχι του σκυλά- πρόσφατα πληροφορήθηκα ότι ακολουθούν και επαγγελματίες συνάδελφοι

μου, εντάξει, πλάκα κάνω. Έπιανα την κιθάρα για να παίξω, κυρίως για να βγάλω τραγουδάκια που μου άρεσαν, δεν τα κατάφερνα και μετά έπαιζα διάφορες ακολουθίες συγχορδιών. Μερικές φορές μου έσκαγε και μια μελωδία στο μυαλό την οποία ανάπτυσσα. Δεν είχα πρόθεση να γίνει τραγούδι, αλλά επειδή ως σολίστ αδυνατούσα να την παίξω, καθόμουνα μετά κι έψαχνα στίχους. Ο προαναφερθείς Αντύπας τα έδινε στην Νικολακοπούλου, εγώ στιχουργό εύκαιρο δεν είχα οπότε έπρεπε εκ των ενόντων να κάνω την δουλειά μου...

 Κάπως έτσι έγραψα και τη μελωδία του "Αναλφάβητου. Ήταν μια από τις δυο τρεις φορές που έχω νιώσει τον πυρετό της δημιουργίας κι αυτό δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα. Είναι διαδικασία, είναι η διαδικασία. ο χρόνος περνάει και δεν σε νοιάζει τίποτα, είσαι αφοσιωμένος μόνο σ' αυτό. το ένα σε πάει στο άλλο, το σκέφτεσαι όταν κοιμάσαι που δεν κοιμάσαι γιατί το σκέφτεσαι. Μετά, αν είσαι ταλαντούχος ανεβαίνεις σκαλοπάτια ανεβαίνεις ανηφοριές, αλλιώς μένεις πάντα στο πρώτο σκαλί, αλλά δεν μας νοιάζει. Τεσπά! Επειδή

"...And then i will not."

ήμουν λίγο θλιμμένος εκείνη την εποχή για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος, μου προξένησε μεγάλη έκπληξη που έβγαλα μια χαρούμενη μελωδία...Μετά έψαχνα για στίχους και βρήκα δυο παλιά δίστροφα ποιηματάκια μου, το ένα κινούνταν στο κλίμα του καρυωτάκειου "Τελευταίου καραβιού", το άλλο στο κλίμα του "when the music's over" των Doors,και μοιάζαν οι στίχοι τους λίγο παραπάνω δουλεμένοι, σαν να έχουν όντως κάτι να πουν εν πάση περιπτώσει και, το κυριότερο, μοιάζαν σαν να είχαν γραφεί για την μελωδία και να την περίμεναν...  Τους στίχους του ρεφραίν τους έγραψα τότε. Το ξέρω ότι είναι εύκολοι και αντιποιητικοί, πρέπει να τους αναγνωρίσετε όμως ότι είναι γνήσιοι, γιατί κάπως έτσι αισθανόμουνα τότε, για λόγους που δε σας νοιάζουν. Έτσι πάντρεψα την εύθυμη μελωδιούλα με τους θλιμμένους στίχους κι έφτιαξα το δικό μου, προσωπικό "Blue monday" (Ναι, έχω επίγνωση της ύβρης ). Το γράψαμε σε μια πρωτόλεια μορφή στην τελευταία συλλογή των Ατάλαντων.

Και μετά πήγα φαντάρος... (Κι έμαθα και "γράμματα"...)

 Τα δύσκολα αρχίσανε μετά, το αδικαίωτον του πράγματος. Είχα μάθει, με το δεξί χέρι μόνο, δηλαδή όχι συγχορδίες και τέτοια, να παίζω αρμόνιο, είχε τύχει να βρω ένα. Αποφάσισα λοιπόν να ασχοληθώ με τον "Αναλφάβητο" μου που τον πήρανε φαντάρο και δεν πρόλαβε να τελειώσει. Έκατσα και έκανα την αρχική ηχογράφηση, κιθάρα, φωνή και το ντραμ μασίν του αρμονίου. Δεν ήταν κι άσχημη, ικανοποιημένος έμεινα. Μετά είπα να βάλω μπάσα και να παίξω το ριφάκι της εισαγωγής και κάποια γεμίσματα με το αρμόνιο. Προσπάθησα διάφορους ήχους, "όργανο", "βιολί", "πιάνο". Τίποτα. Υπενθυμίζεται ότι ηχογραφούσα με ένα  διπλό κασσετόφωνο. Έγραφα το ένα κομμάτι σε μια κασσέτα και μετά την έβαζα κι έπαιζε και πάνω σ' αυτή έπαιζα παράλληλα κι εγώ και γραφότανε το αποτέλεσμα σε μιαν άλλην κασσέτα. Ή θα ήταν πολύ δυνατό το αρμόνιο και θα έπνιγε την φωνή και την κιθάρα ή θα ήταν πολύ σιγανό και δεν θα ακουγόταν ή το αποτέλεσμα θα ήταν σκέτος θόρυβος. Άλλες φορές η μέθοδος των πολλαπλών, παράλληλων ηχογραφήσεων είχε- λιγότερο ή περισσότερο - κάποιο αποτέλεσμα. Εδώ τίποτα. το πάλεψα από δω, το πάλεψα από κει, το παράτησα. Μετά από λίγο, δεν είχα πια το αρμόνιο...

Το καλοκαίρι έτυχε να βρω την αρχική, γυμνή ηχογράφηση και επειδή είχα φτιάξει το μπλογκ την ψηφιοποίησα για να το ανεβάσω εδώ. Είναι η πρώτη ηχογράφηση στη σελίδα. Σκέφτηκα όμως, για αρχειακούς λόγους και βέβαια για να βοηθήσω και τον έρμο, τον... ιστορικό του μέλλοντος να βάλω και την πιο ευπρόσωπη "ενορχηστρωμένη" εκδοχή. Είναι η άλλη, μετά... Ο ευφάνταστος ακροατής ας κάνει μόνος του τη μίξη στο κεφάλι του αν θέλει..

                                                                        Αναλφάβητος

Ακόμα μια φορά ακούστηκαν οι νότες

του τραγουδιού που πάντα αγαπούσα.

Για τελευταία φορά μ’ ανοίχτηκαν οι πόρτες!                              

Δεν μπόρεσα να πάω.  Αιμορραγούσα.

Ακόμη ένα πρόσωπο μες την πινακοθήκη.

Μια αίσθηση αδύνατη ζητώ κι ένα διαβήτη,

τους κύκλους να σχεδιάσω της μελαγχολίας,

να καταλάβω τα μηνύματα της αγωνίας.

Εγώ φταίω για όλα το ξέρω!

 Εγώ φταίω που μου πάν’ όλα στραβά !

Εγώ φταίω για όλα ,εγώ φταίω

που  ‘μαι αναλφάβητος συναισθηματικά .

Θέλω κάτι να πω ,πάλι δε βρίσκω λέξη.

Ένα  πακέτο θα καπνίσω ώσπου να φέξει.

Βραχνά θα τραγουδήσω στο σκοτάδι

κι ατάραχα θα βλέπω να περνά το τελευταίο  καράβι.

Για τελευταία φορά ακούστηκαν οι νότες

κι η  μουσική για πάντα θα σωπάσει.

Κι όλα τα φώτα θα σβήσουν τότες

για να ‘ρθει τ’ άπειρο να με δικάσει.

Αποχώρηση

Ακόμα ένα τραγούδι για τη φυγή... Καλά, πόσα έχω;;;
Αυτό πάντως είναι μια ιδιότυπη περίπτωση... Δεν θυμάμαι ποια λογοτεχνική θεωρία είχε εξοβελίσει πλήρως τα επιρρήματα, νομίζω οι παρνασσιστές... Όποιοι κι αν ήταν θα βγάζανε σπυριά, άμα διαβάζανε αυτούς τους στίχους... Εγώ, όταν τους έγραψα, από λογοτεχνικές θεωρίες δεν ήξερα, αλλά βλέμμα παρατηρητικό είχα πάντα και παρατήρησα το πλήθος των επιρρημάτων που χρησιμοποιούσα

ως γεμίσματα ή εύκολες ρίμες. Αυτοσαρκαζόμενος κάποτε, σκεφτόμουνα να το ονομάσω "Επιρρήματα". Μιλάμε για πολύ πράμα: Φέτος, γοργά, πια, καν, αδιάκοπα, αργά,, σταθερά, ψυχρά, απότομα, πια... Οπότε μοιραία το παράτησα...   Χρόνια μετά μου ήρθε μια μουσική στο μυαλό και δεν είχα εύκαιρο κανένα κασετόφωνο να την γράψω στα γρήγορα μην την ξεχάσω έτσι προσπάθησα να της βρω προσωρινά λόγια για να μην την ξεχάσω... Πέτυχα σε ένα παλιό τετράδιο τα στιχάκια, τα ξεχασμένα και βιαστικά τα "έσπασα" κατά τον εξής τρόπο. Χρησιμοποίησα δυο στίχους κάθε αρχικής  στροφής για πρώτους δυο στίχους κάθε  στροφής και  τη συμπλήρωσα με δυο ακόμα στίχους στο κλίμα των αρχικών  που έγραψα κείνη την ώρα, με την ιδιοτυπία (κάτι σαν παντούμ μισό) ότι ο τρίτος στίχος κάθε στροφής γινόταν ο τέταρτος της άλλης... (Βόλευε γιατί βιαζόμουνα να μην ξεχάσω τη μελωδία...). Τσάκισα επ' ευκαιρία και μερικά επιρρήματα... Κάποια μέρα πιο μετά έκανα μια πρόχειρη ηχογράφηση με την προοπτική κάποια στιγμή να ασχοληθώ πάλι στο μέλλον... Αλλά έμεινε... Είχα τελειώσει ψυχολογικά με το τραγούδι... Πολύ θα μου άρεσε να μην υπάρχει αυτό το ριφάκι που έβαλα τότε... Αυτό που μου την δίνει περισσότερο όμως είναι άλλο... Εγώ καλλίφωνος ή σπουδαγμένος δεν είμαι κι έτσι την φωνή μου δεν την "ακούω"... Ό.τι θέλει κάνει συνήθως... Ε! Εδώ είναι μια από τις λίγες φορές που έκανε ό,τι ήθελα... Η σκύλα!

 Αποχώρηση

 

Σέρνεται φέτος η ομάδα στο γήπεδο.
Κυλάει γοργά η ψυχή μου σε επίπεδο
που της αρμόζει, ό,τι κι αν πω.
Δε βρίσκω άκρη, ούτε καν προσπαθώ.

Γίνονται ασπρόμαυρα τα ονειρά μου
σπάζουν αδιάκοπα τα φτερά μου
δεν βρίσκω άκρη, ούτε πια προσπαθώ
δεν με πειράζει αν τρελαθώ. 

Σβήνουν αργά, σταθερά οι οπτασίες μου,
αργοπεθαίνουνε ψυχρά οι σωσίες μου.
Δεν με πειράζει να τρελαθώ
βαρέθηκα να αλλάζω  φιδοτόμαρο

Χάνονται απότομα όλες οι αισθήσεις μου.
Ορίζει η αδράνεια πια τις κινήσεις μου. 
Βαρέθηκα να αλλάζω φιδοτόμαρο
κι απ' το παιχνίδι αποχωρώ.

Main theme ("Σιωπηλή Πόλη" - Original Soundtrack)

O .... είναι ένας νεαρός που κατάγεται από μια μικρή επαρχιακή πόλη κι έρχεται φοιτητής στην Αθήνα, αποφασισμένος να γευτεί κάθε καινούρια εμπειρία που μπορεί να του προσφέρει.  Θα καταφέρει 
άραγε να επιβιώσει ή θα χαθεί στην απατηλή λάμψη της ζωής στη μεγαλούπολη; Αυτό ήταν το θέμα της ταινίας της οποίας τη σκηνοθεσία και  το σενάριο θα έκανε  ο Στέλιος κι εγώ θα έγραφα τη μουσική... Ο τίτλος ήταν ή "Σιωπηλή πόλη", ή "Η πόλη  της σιωπής". Πιο πιθανόν το πρώτο.Θυμάμαι που καθόμασταν στους πάγκους έξω από το αμφιθέατρο 18 ή 19, πάντως στο επίπεδο που είναι οι τουαλέτες, και χαριτολογώντας αναπτύσσαμε  την υπόθεση. Εννοείται ότι ο ήρωας μας δεν τα καταφέρνει να επιβιώσει... Του συμβαίνουν τα μύρια όσα και στο τέλος αυτοσταυρώνεται κι αυτοκτονεί για να λυτρωθεί...
Το σενάριο  δεν γράφτηκε και  η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ... Εγώ πάντως την μουσική την έγραψα... Κι εδώ θα δημοσιεύσω το κύριο μουσικό θέμα της ταινίας, το κομμάτι των τίτλων της αρχής. Υπάρχουν και δυο εκτενέστερες παραλλαγές τους για κομβικά σημεια της ταινίας...

Υ.Γ.: Εννοείται ότι δεν έγραψα κανένα σάουντρακ... Ένας αυτοσχεδιασμός που έκανα κάποτε ήταν και τον βάφτισα μουσική της ταινίας με παιχνιδιάρικη και χιουμοριστική διάθεση... 

One more cup of coffee - The Ατάλαντοι

Σε κάθε "συλλογή μας" είχαμε το συνήθειο να κάνουμε και μια δυο διασκευές, η λέξη με ή χωρίς
εισαγωγικά. Στην πρώτη συλλογή, αυτή επρόκειτο να είναι το "Another cup of coffee"  του Ντύλαν . Συνήθως το παίζαμε με την Πέπη να κάνει τον Ντύλαν (κιθάρα και τραγούδι) και γω να κάνω την Μπαέζ (φωνητικά στο ρεφραίν). Επειδή όμως έλειπε η Πέπη για καλοκαίρι όταν κάναμε την ηχογράφηση, η απουσία της επηρέασε και τη διασκευή αυτή. Επειδή εγώ δεν το χω το τραγούδι γιατί δεν μου βγαίνουν οι αναπνοές και δυσκολεύομαι και λίγο να το πιάσω λόγω της άθλιας προφοράς μου στα αγγλικά και της ταχύτητας με την οποία λέει κάποια λόγια, βάλαμε την Χαρά να το τραγουδήσει. Η οποία- ω ναι- δεν το ήξερε  καθώς ήταν περισσότερο κλίματος Violent Femmes, Joy Division, Bauhaus και τέτοια (Αλήθεια, βρε Πέπη, αν το διαβάσεις, έχουμε καμιά κασσέτα από τους "Wasteland";). Κάπως έτσι το τραγούδι έγινε τελικά και εξ ανάγκης διασκευή, διότι εγώ έμαθα τσάτρα πάτρα να το παίζω στην κιθάρα (εξ ου και δεν έχει παύση στο ρεφραίν, δεν ήξερα να την κάνω, συγχρονισμένα τουλάχιστον) και παρέμεινα στα φωνητικά του ρεφραίν και η Χαρά, αφού το άκουσε κάνα δυο φορές, το τραγούδησε όπως της έβγαινε.

Από τα ""Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι" του Γιάννη Αγγελάκα. Μια απαγγελία από τον Ηλία

Την δεύτερη φορά που μαζευτήκαμε να παίξουμε τα κορίτσια για κάποιο λόγο δεν είχαν έρθει,  μαζί κι ένας φίλος του Στέλιου, ο Γιώργος. Δεν πρέπει να τον ξανάδα από τότε... Κάναμε κάτι αυτοσχεδιασμούς με ένα  παιδικό αρμονιάκι και μια φυσαρμόνικα ( καθώς ως γνωστόν όργανα είχαμε, να παίζουμε δεν ξέραμε) που μάλλον ήταν του Στέλιου,  και ανεπιτυχώς προσπαθήσαμε να μελοποιήσουμε του Βάρναλη, το "είχα γυναίκα είχα και ζα είχα μια Βάσω με βυζά μα προκοπή δεν είχα" (ανεπιτυχώς ως αποτέλεσμα γιατί ως σκέψεις ήταν ενδιαφέρουσες...)  Η συνεισφορά της εν λόγω συνάντησης στην ιστορία του ανθρωπίνου είδους  ήταν που ο Ηλίας εισήγαγε  στον κύκλο των ...εργασιών μας και τις απαγγελίες, καθώς έκανε  μια μετά, που έφυγαν ο Στέλιος κι Γιώργος κι ήρθε το κοκκινέλι του Καμπά, σε στίχους του Αγγελάκα από τη ποιητική συλλογή "Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι" που ήταν εύκαιροι, μόλις είχα πάρει το βιβλίο, ενώ εγώ έπαιζα κιθάρα και αυτοσχεδίαζα φωνητικά.

(Τούτο δεν ξέρω τι είναι και από πότε είναι, αλλά αφού είναι Αγγελάκας, ας το ανεβάσω κι αυτό)

The Ατάλαντοι: Όλα αρχίσανε (17-3-96) όταν "Όλα τελείωσαν" (κι ακόμα "Ίμια song"και "Χάλκινη σιωπή")

 Με αφορμή την "επέτειο"  σχηματισμού των "Ατάλαντων" στο μακρινό 1996  κι αφού αποδεδειγμένα το ιστολογιο φέτος είναι σε αναμνησιακό mood,  άδραξα την ευκαιρία να στεγάσω κάτω από μια  επετειακή ανάρτηση και να δημοσιεύσω  μουσικούλες, μελωδιούλες, προσπάθειες ατελέσφορες ή ανολοκλήρωτες, πράγματα αδικαίωτα για τα οποία δεν είχα πρόθεση να αναφερθώ. αλλά, δεν ξέρω, έχουν μια κάποια αξία, ένα βάρος μνήμης...

    Όντες- ως εμφανές- οξυμώρως αντιφατικοί, δεν είναι παράξενο που το πρώτο "πρότζεκτ" που κάναμε μαζί λεγόταν "Όλα τελείωσαν".... Ήταν 17 Μαρτίου του 96, ήμασταν ήδη προς το στο τέλος του  πέμπτου έτους και αξιωθήκαμε για πρώτη φορά να μαζευτούμε όλοι μαζί για να παίξουμε κάτι που συζητούσαμε από το πρώτο έτος.  Έλειπε η Χαρούλα από κείνη τη φορά και μετείχε και η Άννα, η φίλη του Ηλία, πρώτη φορά και τελευταία. Ως τότε, η Πέπη μόνο ήξερε να παίζει κιθάρα, ο Στέλιος με το αυτί προσπαθούσε να βγάλει πως θα μπορούσε να ήταν αυτό που άκουγε, ο Ηλίας έμαθε πιο μετά κιθάρα, ο Νάσος ήταν ακόμα τότε  "ο συμπαθητικός αδερφός του Ηλία" κι εγώ πάλευα μόνος μου να μάθω να παίζω και να διαβάζω νότες, με μια μέθοδο "άνευ διδασκάλου" (χωρίς την κασσέτα με τα τραγούδια  που δεν μου έδωσαν όταν την αγορασα με αποτέλεσμα να προσπαθώ να παίξω διαφορα "un claire da lune" και "Frere Jaque" χωρίς να  τα έχω ακούσει ποτέ  μου) και μόλις πριν πέντε μέρες είχα καταλάβει μόνος μου σε μια έκλαμψη τι παίζει με τις συγχορδίες, χωρίς όμως να το έχω αντιληφθεί και πλήρως, έχω μόνο να πω ότι την F ματζόρε με μπαρέ (η απλή αποφάσισα ότι δεν μου κάνει, ακόμα την αγνοώ...) την μισούσα επί πολύ , την Βb ματζόρε για περισσότερο και την Εd ματζόρε με πιάσιμο αλά D ματζόρε τη μισώ ακόμα.... Εκείνη ήταν η μέρα που  μου 'δειξε η Πέπη τους δυο βασικούς ροκ ρυθμούς στα 4/4 κι έτσι την έβγαλα μέχρι το καλοκαίρι εκείνο, όταν κατάφερα μόνος μου να βγάζω ρυθμούς και να παίζω αρπίσματα  και για κάθε ένα που μάθαινα έγραφα μετά κι ένα τραγούδι, για αυτό και έχει τον ατελείωτο αυτή η σειρά τραγτουδιών που παρουσιάζω εδώ... Επίσης εκείνη τη μέρα μου γεννήθηκε μια ακόμα συνήθεια. Επειδή είμαι εμμονοληπτκός άνθρωπος, δεν μπορώ να ακούσω ένα τραγούδι, άμα δεν ξέρω ποιος το λέει ή ποιος είναι ο τίτλος του. Για αυτό, είχα πάντα μια άδεια κασσέτα στο κασσετόφωνο ώστε ,όταν ακόυω κάτι που δεν ήξερα, να το ηχογραφώ και να το ψάχνω μετά, (ένα από αυτά  δε, ένα τραγούδι των Sister Double Happines μόλις πρόσφατα τυχαία ανακάλυψα ποιο είναι και θα του κάνω κι ένα βίντεο μάλιστα... ). Οπότε ,επειδή μου άρεσε η φάση με τα τραγούδια που παίζαμε,  ήταν εύκολο να πατήσω το rec και να μας ηχογραφήσω. Στην αρχή περίμενα πρώτα  να ξεκινήσουμε ένα τραγούδι και μετά να αρχίσω την ηχογράφηση, μετά είδα όμως ότι μερικές φορές καθυστερούσα και  το ηχογραφούσα λειψό.  Έτσι άρχισα να το αφήνω συνέχεια ανοικτό να γράφει (κι έτσι αποτέλεσμα και τις  ενδιάμεσες συνομιλίες μας, παρακαλώ, ιστορικέ του μέλλοντος), γεγονός που έκανε το Στέλιο να αντιδρά με την θρυλική και εμβληματική εκείνη φράση(Αλήθεια, ρε, γιατί δεν ονομαστήκαμε έτσι?):Σε μια τέτοια φάση που δεν είχαμε αποφασίσει τι θα κάνουμε  η Πέπη είχε ξεκινήσει κι έπαιζε τα ακκόρντα από τον "Γιο του ανέμου" του Γερμανού και δεν κάναμε τίποτα. Οπότε θεώρησα καλό να αρχίσω να τραγουδάω  ότι μου 'ρχοτανε υπό το σιγοντάρισμα της Πέπης.  Γελάσαμε, ονομάσαμε το "τραγούδι" "Όλα τελείωσαν",  από τη φράση που έλεγα όταν δεν έβρισκα τι να πω, και κατά καιρούς το χρησιμοποιούσαμε  σαν την παράβαση στις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Παίζαμε τα ακκόρντα και μετά από κάνα δυο φορές που επαναλαμβάναμε τη φράση "όλα τελείωσαν"  αυτοσχεδιάζαμε λέγοντας για ότι μας απασχολούσε. Την εξεταστική, τις πτυχιακές μας, τα γινάτια μας,  ό,τι.... Επειδη όμως πάντα το πρώτο είναι, αν όχι το καλύτερο, το αυθεντικότερο κι επειδή αγγίζουν προσωπικά θέματα κάποιες νεότερες εκδοχές,  εγώ θα παρουσιάσω εδώ την αρχική ηχογράφηση.

   Στην επόμενη συνάντηση μας (πού τα θυμάμαι όλα αυτά;) ήμασταν boys band , μαζί κι ένας φίλος του Στέλιου, ο Γιώργος. Δεν μας βγήκε τίποτα.  Προστέθηκαν μόνο στην εξίσωση οι απαγγελίες από τον Ηλία, έκανε μετά μια, θα την ανεβάσω αργότερα. 

   Την επόμενη φορά ήμασταν και οι πέντε εκεί. Και ήταν η φορά που αποφασίσαμε να γράψουμε δικά μας τραγούδια. Αρχικά, διασκευάσαμε χιουμοριστικά κάποια παλιά τραγουδάκια κι μετά από αυτό, ο Στέλιος μάλλον πρότεινε να κάνουμε δικά μας.  Στην αρχή, ψευτοέγραψε  ο Στέλιος ένα ποιηματάκι για τα Ίμια, που ήταν στην επικαιρότητα τότε, για να σατιρίσει την Τσιλέρ που "έκανα εισβολή μ' είπανε τρελή σε μια βραχονησίδα ελεύθερο ταξι και με μαλλί μελί μοναχη της την είδα". Κι όπως προσπαθούσαμε να το μελοποιήσουμε, πειράζοντας το Στέλιο για το ενθικοπατριωτικό του θέμα, πήρα την κιθάρα κι αυτοσχεδίασα (με λίγη διάθεση καννιβαλισμού, το παραδέχομαι) ένα "νησιώτικο" με παροιμιώδη επιτυχία όπως θα ακούσετε στο τέλος της ηχογράφησης, ακόμα με δουλεύουν δηλαδή.  Δηλαδή όχι ακόμα,  αλλά θα ξαναρχίσουν τα παλιόπαιδα , τώρα που θα το ξαναθυμηθούν...

   Μετά από αυτό το αφήσαμε, φαντάζομαι όχι εξαιτίας αυτού, αλλά δεν θυμάμαι γιατί. Και εγράφη η "Χάλκινη Σιωπή" (την πραγματικότητα, το τραγούδι είναι αβάφτιστο και ανεπίσημος τίτλο ήταν ο πρώτος στίχος,  "Στάχτη στο τασάκι..")ως ακολούθως. . Η Πέπη, που ήταν και η πιο σχετική, έκατσε και έφτιαξε μια μελωδιούλα, ένα  απλό μινοράκι, για να μπορώ κι εγώ, που κατάφερνα  να παίζω τότε μόνο την Λα μινορε, την Ρε Μινόρε και την Μι εβδόμης, να συμμετέχω. Αποφασίσαμε  την ώρα που θα παίζει με αρπίσματα η Πέπη και θα τραγουδάει τη μελωδία με λαλαλά,  εγώ να παίζω γεμίσματα, αυτοσχεδιάζοντας στις πρίμες χορδές προσπαθώντας  κατά το δυνατό (εννοείται να μένω στην κλίμακα αλλά και) να παίζω  νότες από την εκάστοτε συγχορδία. Και το ηχογραφήσαμε να δούμε πως πάει.

  Μας άρεσε και είπαμε να  του βάλουμε στίχους. Οπότε, κάτσαμε και προσπαθήσαμε να γράψουμε στίχους εκείνη την ώρα., όλοι μαζί.. Πράγματα το οποίο σημαίνει ότι κάναμε κυρίως πλάκα. Τελικά καταφέραμε να γράψουμε στίχους μόνο για το πρώτο κουπλέ και το ρεφραίν και ναι,  το ηχογραφήσαμε να δούμε πως πάει...

   Η επόμενη συνάντηση ήταν η φορά του "Sadless", η μεθεπόμενη  η φορά της "Χειμερίας Νάρκης" και μετά φύγαμε για Πάσχα. Κι εγώ που δεν μου αρέσουν τα μισά πράγματα, έκατσα και συμπλήρωσα τους στίχους στο δεύτερο κουπλέ, κι από κει και ο τίτλος του τραγουδιού. Αφού έφαγα τα λυσσακά μου να βρω τρισύλλαβη λέξη για να προσδιορίσω  τη "σιωπή", την έκανα στο τέλος- για να ξεμπερδεύω- "Χάλκινη" και, για να με σαρκάσω κιόλας λίγο, το έκανα τίτλο. Την τελευταία μέρα του ακαδημαϊκού έτους κι ενώ τελικά η εξεταστική λόγω απεργιών είχε ανακοινωθεί ότι αναβάλλεται και θα φεύγαμε, είπαμε να κάτσουμε να κάνουμε μια ηχογράφηση σε ότι έχουμε ετοιμάσει. Η Πέπη όμως έλειπε από την Αθήνα, είχε ήδη φύγει. Κι έτσι η Χαρούλα πήρε το ρόλο της Πέπης στη φωνή  κι εγώ εγώ το ρόλο της Πέπης στην κιθάρα. Μόνο που, επειδή δεν ήξερα να παίζω αρπίσματα  ακόμα,  full chords.

Την επόμενη φορά που κάποιος ασχολήθηκε με αυτό ήταν τώρα, που έκανα τα βίντεο...

And the rest is history... , Ή, μάλλον, ιστολόγιο...

Σου τηλεφωνώ / Yes i do

Ακόμα τούτη η άνοιξη ....
 και μετά...

Ο νιος με τ΄αρματα - Σωκράτης Βενιζελέας ("Σοφός")

 Ένα τραγούδι από τον πατέρα μου σήμερα. Λέγεται "Ο νιος με τ' άρματα" και δεν ξέρω από που προέρχεται, δεν το έχω ακούσει πουθενά αλλού... Έψαξα και στο διαδίκτυο, ρώτησα σε κάτι φόρουμ... Τίποτα.  Ούτε ο πατέρας μου  θυμόταν. Αφηγείται την ιστορία ενός τύπου που κοιμήθηκε ζωσμένος τ' άρματα του, είδε στον ύπνο ό,τι η νεκρή του αγαπημένη τον αρνήθηκε κι έμπηξε το μαχαίρι του στήθος του από απελπισία...  Αυτό, αν κατάλαβα καλά, προκαλεί με κάποιο μαγικό τρόπο την ανάσταση της κοπέλας και ο νιος ξεψυχώντας την προτρέπει να ζήσει, Εκείνη πάλι που δεν τοn θυμάται, τον ρωτάει  αδιάφορα, ποιος είναι... Ήταν από τα αγαπημένα τραγούδια του πατέρα μου και το έπαιζε συχνά σόλο στην  κιθάρα. Δεδομένου ότι το έπαιζε όπως το θυμόταν, η διάρκεια ποίκιλε καθώς,  ανάλογα με τα κέφια  και τα μεράκια του, άλλες φορές έπαιζε μόνο τα βασικά κι άλλες φορές αυτοσχεδιάζε ανάμεσα στις στροφές, προς το τέλος μάλιστα είχε προσθέσει και μια εισαγωγή δικής του επινόησης για την οποία ήταν πολύ περήφανος... Είναι καιρός τώρα που ήθελα να  του κάνω ένα αφιέρωμα, καθότι υπήρξε πολυτάλαντη και καλλιτεχνική φύση, και με τρέναρε το ότι δεν ήξερα ποια από τις τρεις εκδοχές που έχω ηχογραφήσει - εν αγνοία του- να χρησιμοποιήσω. Αποφάσισα λοιπόν να αυτονομηθεί το τραγούδι από το υπόλοιπο υλικό που διαθέτω και να γίνει δική του ανάρτηση ώστε να βάλω όλες τις παραλλαγές... Πέρα από το προφανές, την απότιση φόρου τιμής (και όχι μνήμης, δεν τον έχω ξεχάσει) με ιντριγκάρει ιδιαίτερα το γεγονός αυτό της άγνωστης προέλευσης του τραγουδιού. Σαν να γεννιέται ένα δημοτικό τραγούδι... Κάπως έτσι δεν θα δημιουργούταν και τότε τα τραγούδια;

Θα ξεκινήσω με την πιο "πλήρη"παραλλαγή του κομματιού πού έχω, για την οποία έφτιαξα κι ένα βιντεάκι στα γρήγορα...

 Ο νιος με τ' άρματα στον ύπνο γέρνει
κι ο ύπνος όνειρο κακού του φέρνει.

Η κόρη, η όμορφη , νεκρή ' πο χρόνια
τους όρκους πρόδωσε με καταφρόνια.

Κι νιος στα στήθη του μαχαίρι μπήγει
κι η κόρη ,η άψυχη ,τα μάτια ανοίγει.

"Πεθαίνω άπιστη, πεθαίνω, ζήσε!
κι εκείνη αδιάφορη ρωτάει: "Ποιος είσαι;"

Εκτός από την παραπάνω  παραλλαγή, υπάρχει και αυτή εδώ, η πιο σύντομη, με καλύτερο ήχο:

Τέλος, η αγαπημένη μου είναι η επόμενη. Το κακό είναι ότι δεν τραγουδάει... Αυτό όμως σημαίνει ότι ακούγεται καθαρότερα η κιθάρα και η δική του προσθήκη στην μελωδία αλλά και ότι,  επειδή δεν έχει στο νου του το τραγούδι, είναι συγκεντρωμένος στην κιθάρα μόνο και  το παίξιμο του είναι καλύτερο... 

Επειδή ο πατέρας μου ήταν πολυτάλαντος άνθρωπος, θα επανέρθουμε

Another brick in the wall 2 - Ροζ Φλάντζα

Είμαι απαράδεκτος που τόσο καιρό δεν έχω αποτίσει φόρο τιμής στο μεγαλύτερο ελληνικό συγκρότημα όλων των εποχών... Τους "Ροζ Φλάτζα", "Pink Floydja" βαρβαριστί... Δημιουργήθηκαν, ως γνωστόν, στο Ζεφύρι με μπροστάρη τον πολυτάλαντο Ρότζη Γουοτερόπουλο από την Αμαλιάδα. Με τη μουσική τους προσπάθησαν να εκφράσουν το υπαρξιακό άγχος και την  μεταφυσική αγωνία του σύγχρονου σκυλά...
Τους ακούμε σε ένα απόσπασμα από το εμβληματικό τους άλμπουμ του 1979 "Το ντουβάρ' "
(ή  Τ' αρμάκι", δεν θυμάμαι καλά)...

Φαν των "Ροζ Φλάντζα" στη συναυλία για τη πτώση του "Ντουβαριού" (σκυλάδικό σ την Αχαρνών που γκρεμίστηκε)

Υ.Γ.: Δεν πιστεύω να είχε νομίσει κανείς τόσο καιρό ότι είμαι σοβαρός άνθρωπος;

Αράχνη- Μια ανάρτηση με αφορμή μια παλιά φωτογραφία

Μια μπλούζι διασκευούλα που έκανα κάποτε, δεν ενθυμούμαι πότε. Σόρρυ για το μονοφωνικό του ήχου... Αυτήν έχω...

Δεν την ανεβάζω για αυτή καθ' αυτή αλλά ως πρόσχημα/όχημα για να κάνω  κάτι με την παλιά φωτογραφία που τη συνοδεύει, την οποία έχω ονομάσει, εμπνεόμενος από το τραγούδι , "Ερωτευμένη γυναίκα". Είναι πουλί; Όχι! Είναι αεροπλάνο; Όχι. Ούτε ο Σούπερμαν είναι...

"Ερωτευμένη γυναίκα"

Η μικρή αραχνούλα φαίνεται να ίπταται καθώς δεν διακρίνεται ο -εντυπωσιακός κατά τ' άλλα  κι εκτεινόμενος από την μια στέγη στην άλλη- ιστός της... Τώρα που ξαναείδα τη φωτογραφία μετά από τόσα χρόνια κι ενώ το μοντέλο λογικά - δεν ξέρω πόσο ζούν οι αράχνες- θα είναι μακαρίτισσα, δεν ξέρω τι με έπιασε και προσπάθησα να δω την ιστορία από τη δική της οπτική γωνία... Να είδε άραγε κάτω χαμηλά  εκείνο το ογκωδες  ον να στρέφει το περίεργο μεταλλικό αντικείμενο  προς εκείνη;Να την τρόμαξε η λάμψη του φλας; Τι σκέφτηκε; Πως θυμόταν το περιστατικό μετά; Πώς το εξήγησε;  Και για να κάνω μια γενίκευση, ποια είναι όλα εκείνα που γίνονται ερήμην μας; Τι υπάρχει πέρα  από την αντίληψη μας; Ποια μυστήρια λογική ακολουθεί; Πάλι με πιάσανε τα υπαρξιακά μου...

"Track No 4: The gates of fire". Του Νάσου

Καιρό έχω να ανεβάσω κομμάτι του Νάσου, ας ανεβάσω ένα τώρα που μου ήρθε η ιδέα για ένα βιντεάκι... Πρόκειται για το  τέταρτο στη σειρά κομμάτι από το cd που έχει διασωθει, ένα hardcore μουσικό θέμα που  το "ονόμασα"  εκ του βίντεο "Gates of fire"...

[Το βίντεο προέρχεται από την Ντόρσαβα, ένα χωριό του Τουρκμενιστάν, μέσα στην έρημο του Καρακούμ. To 1971 σοβιετικοί γεωλόγοι έκαναν έρευνες για φυσικό αέριο.Κατά τη διάρκεια των γεωτρήσεων και σε βάθος 14 χιλιομέτρων, το τρυπάνι συνάντησε μια υπόγεια σπηλιά γεμάτη αέριο αλλά το έδαφος καταβυθίστηκε και δημιουργήθηκε ένα τεράστιος κρατήρας, ενώ το μεθάνιο  άρχισε να διαφεύγει στην ατμόσφαιρα . Φοβούμενοι την έκλυση  των δηλητηριωδών αερίων και το περιβαλλοντολογικό πρόβλημα που θα δημιουργούταν, οι επιστήμονες προτίμησαν να βάλουν φωτιά στο κρατήρα, ώστε να καεί το αέριο, υπολογίζοντας ότι θα καιγόταν για μερικές μέρες ή βδομάδες. Έχουν περάσει 42 χρόνια και η φωτιά καίει ακόμα, κι έχω μια αίσθηση ότι έχει γίνει ένα είδος  τουριστικής ατραξιόν. Η περιοχή έχει αποκτήσει  την ονομασία "Πύλη του Άδη" ή "Πύλη της κόλασης" (Παρεμπιπτόντως, Ντάρσαβα στο τουρκομανικά σημαίνει "πύλη") ]