"Wish you were here" - Nick Cave and the Bad Seeds (Α "What if..." cover)

  Μια παγκόσμια αποκλειστικότητα στην "Ταπεινή Τέχνη"!!!!!!!!!!! Δείτε το πραγματικό  εξώφυλλο του δίσκου "Henry's dream"  των Nick Cave and The Bad Seeds

Nick Cave and The Bad Seeds: "Henry's Dream" (including "Wish you were here")

 και ακούστε  το δέκατο, κρυφό τραγούδι του δίσκου, το "Wish you  were here"...
    Τι είπατε? Δεν είναι αυτό το εξωφυλλο, ο δίσκος έχει εννιά τραγούδια και το "Wish you were here" είναι των  Pink Floyd ? Σε ποιον κόσμο? Α, στον δικό μας, ε? Σ' έναν παράλληλο όμως;
   Για προσέξτε!

    Η λεγόμενη "Υποτακτική Iστορία" εξετάζει εναλλακτικά σενάρια, το "What if...".  Tι θα μπορούσε να συμβεί, πώς θα ήταν ο κόσμος, εάν ένα ιστορικό γεγονός δεν συνέβαινε. Αν π.χ. ο Χίτλερ σκοτωνόταν στον Α΄Παγκόσμιο πόλεμο ή αν η ζωγραφική του είχε απήχηση...  Είναι, δηλαδή, για την Ιστορία κάτι ανάλογο με  αυτό που είναι η Παραλογοτεχνία για την Λογοτεχνία...  Λιγάκι στο

Τα παιδία παίζει

περιθώριο, αλλά ανανεωτικό... Η ένατη τέχνη (γιατί τα κόμιξ ως γνωστόν απεγδύθησαν της κατηγορίας της παραλογοτεχνίας και αναδείχθηκαν σε μορφή τέχνης) χρησιμοποιεί πλατιά τελευταία τις τεχνικές της υποτακτικής ιστορίας, καθώς κύκλοφορούν διάφορα "What if..."  Τι θα γινόταν αν ο Κόναν ο Βαρβαρος βρισκόταν στο σημερινό Μανχάταν; Ή τι θα γινόταν αν ο Μπάτμαν έκανε τόπι στο ξύλο τον Σούπερμαν; Και ούτω καθεξής...
  Μια μέρα, λοιπόν, εγώ και ο Στέλιος  τζαμάραμε και για χαβαλέ είπαμε να κάνουμε το δικό μας "What if...", να δούμε πώς θα ήταν το "Wish you were here" όχι αλά τούρκα (και κρίμα, τώρα που το σκέφτομαι ), αλλά αλά Καίηβ... Αν δεν ήταν δηλαδή τραγούδι των Pink Floyd,  αλλά των Bad Seeds... Και μας άρεσε το σκηνικό και το επαναλάβαμε και με το ίδιο και με άλλα τραγούδια. Τιμής ένεκεν παρουσιάζω εδώ την πρώτη αυτή εκδοχή...

701 Θεσπιείς.

    Από μικρό παιδί μου είχαν κάνει εντύπωση οι 700 Θεσπιείς.  Φαντάζομαι για τον ίδιο λόγο που κόλλησε ο Σεφέρης με την Ασίνη. Μόνο μια λέξη στην Ιλιάδα κι εκείνη αβέβαιη. Έτσι κι οι Θεσπιείς. Μια υποσημείωση, αχρείαστη και αποσιωπημένη συχνά στο αναντίρρητα σημαντικό έπος του Λεωνίδα. Ήταν μάλλον αυτό το ημίφως της ιστορίας που μου τους έκανε θελκτικούς. Από μικρός φαινόμουνα ότι θα κολλαγα με τον Καβάφη...

700 Θεσπιείς

     Όμως, αν για την Ασίνη μπορούμε να δεχτούμε τον αφανισμό της μνήμης της, για τους 700 Θεσπιείς άρχισε ολοένα και συχνότερα να με στεναχωρεί, στα όρια της αγανάκτησης, η υποτίμηση και η αποσιώπηση της συνεισφοράς και της θυσίας τους. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί ήταν εκείνοι που έμειναν να πολεμήσουν για την πατρίδα τους - οι Θεσπιές είναι  κοντά στις Θερμοπύλες -κι όχι για λόγους τακτικής. Κι ενώ οι Σπαρτιάτες ήταν πολεμικές μηχανές προορισμένες να μάχονται σώμα με σώμα από γεννησιμιού τους, οι Θεσπιείς ήταν ευκαιριακοί στρατιώτες, αγρότες ως επί το πλείστον, στρατεύσιμοι εποχιακά  μόνο για τις περιορισμένες ανάγκες  της πόλης – κράτος τους, άρα λιγότερο εξοικειωμένοι με την ιδέα και τον τρόμο του πολέμου και του θανάτου.  Κι ακόμα περισσότερο, καμιά φήμη δεν  θα κηλίδωναν, αν επέλεγαν να φύγουν, και δεν τους υποχρέωνε, στο τέλος- τέλος,  κανένας πάτριος νόμος, κανένα "ταν ή επι τας" , όπως τους Σπαρτιάτες. Μόνοι τους επέλεξαν να μείνουν και να πολεμήσουν και θα ήταν και αδιάφοροι μπροστά στον προβληματισμό μου. Δεν το έκαναν για τη δόξα, δεν το έκαναν για την τιμή, δεν το έκαναν από καμιά υποχρέωση. Ως άνθρωποι με ελεύθεροι βούληση, απάντησαν το μεγάλο "Ναι" στο αίτημα της εποχής τους ακολουθώντας  τις επιταγές της ιστορίας με τον ίδιο τρόπο που παίρνανε τα αλέτρια να τους να πάνε να οργώσουν. Τόσο απλά.  Πολέμησαν, σκοτώθηκαν, ξεχάστηκαν. Και κάπως έτσι έγιναν για μένα διαχρονικό σύμβολο της αδικαίωτης, μα όχι λιγότερο μεγαλόπρεπης θυσίας. Της αμετακίνητης και ανιδιοτελούς σταθερότητας στην υποστήριξη μιας ιδέας,  πέρα από το εφήμερο και το επιφανειακό. Της ακατάπαυστης κι συνεχούς επαγρύπνησης, χωρίς όμως τουπέ και φανφαρονισμούς, σ' ένα σύμπαν όπου η ματαιοδοξία είναι άγνωστη έννοια.   Πραγματικοί και καβαφικοί θερμοπυλομάχοι ταυτόχρονα!!!!

+ ένας...

  Και κάπως τάχθηκα υπερασπιστής  της μνήμης τους. Προσπάθησα, όσο κι όπως μπορούσα, να απαλύνω την αδικία της ιστορίας, να γνωστοποιώ την πράξη τους, τα κίνητρα τους, να εξάρω  τη συνεισφορά τους. Τους έγραψα κι ένα επίγραμμα  και τους αφιέρωσα και μια ανάρτηση στο άλλο μας ιστολόγιο. Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που ταυτίστηκα μαζί τους στο πιο αυτοβιογραφικό τραγούδι που έγραψα, τους «701 Θεσπιείς», για κείνη τη φορά που αντιλήφθηκα τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων, το πώς δηλαδή μπορείς αλλάζοντας να μην αλλάζεις μες την αλλαγή. Πως (και πώς) χωρίς να προδίδεις τον εαυτό σου να είσαι ανοιχτός σε κάθε ευκαιρία εμπειρίας, γνώσης, πειραματισμού. Σαν να ανεβαίνεις τη ράχη του βουνού, για να δεις τι έχει πίσω.

Το βίντεο του τραγουδιού μού έκανε την τιμή να μου το φτιάξει (ακόμα μια φορά μετά την «Υστεροφημία») η gia_des. Σ’ ευχαριστώ… 

701       ΘΕΣΠΙΕΙΣ     

                                                                                  Δεκέμβριος 1996 

Αλλάζω

όψη συχνά και με τρομάζω.

Ξυπνάει ο άλλος μου εαυτός ,

                                                ρωτάει ποιος είναι αληθινός,

αυτός ή εγώ;

Κουρέλια,

κενές ματιές, πνιχτές κραυγές και γέλια!

Το μυαλό μου σκοτεινιάζει

και η σκέψη μου αδειάζει

και νομίζω θα εκραγώ.

Όλα γύρω μου κομμάτια από κάποιο ανόητο κολάζ!

 Στη ζωή μου είμαι κομπάρσος σε σκηνές που κόπηκαν στο μοντάζ.

Θυμίζω

μνημείο κατάρρευσης μα συνεχίζω

να ψαλιδίζω τα όνειρα μου ,

να στριμώχνω τα όρια μου

σε παγιδευμένες διαδρομές.

Να κλάψω ,

 Θεέ μου , να μπόραγα να κλάψω!

Όμως, τα μάτια μου είναι άδεια

κι ας με τρώνε τα σημάδια 
απ’ τις  γκρεμισμένες μου άμυνες.

                                                                               Μα η μέρα,

με τη σπασμένη της φλογέρα,

 μου λέει :  « Μάγκα μη φοβάσαι

στην ίδια ομάδα πάντα θα  ’σαι

με τους 700 Θεσπιείς.»  

  




Κι αλλάζω

μα τώρα πια δε με τρομάζω !

Ο πανικός και η χαρά μου,

ο φόβος και η σιγουριά μου ,

όλα είναι σύμβολα της σκηνής.

Όλα είναι σύνεργα της σκηνής

Κι αλλάζω. Αλλάζω! Αλλάζω...

Πώς να σωπάσω μέσα μου - Νίκος Ξυλούρης

   Καιρό σκεφτόμουνα να κάνω βίντεο για το "Πώς να σωπάσω" του Νίκου Ξυλούρη, το εμβληματικό τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου πάνω σε στίχους Κώστα Κινδύνη... Ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που πρωτοξεκίνησα να φτιάχνω το συγκεκριμένο βίντεο ξεχωρίζοντας τις πρώτες φωτογραφίες, με σκοπό να εξοικειωθώ με ένα πρόγραμμα επεξεργασίας βίντεο... Το καλοκαίρι τελείωσε, πέρασε κι ο χειμώνας και ήταν τελικά γραφτό να το φτιάξω στο τέλος αυτού του Αυγούστου... Αλλά μάλλον δεν πείραξε η καθυστέρηση, καθώς έτσι μπόρεσα να χρησιμοποιήσω φρέσκιες φωτογραφίες, αλλά και να σκανάρω και να συμπεριλάβω και κάποιες παλιότερες που δεν είχα μαζί μου στη Ρόδο... Είπα Ρόδο και μ' έπιασε μια νοσταλγία και θα μου επιτρέψετε να κάνω μια παρέκβαση, για να το ξεχασω, και να ξεκινήσω με το τι είδα το πρώτο μου βράδυ εδώ...

Μεθενίτικο (ή μεθανιώτικό?) φεγγάρι

Εν πάση περιπτώσει, το πρότζεκτ ήταν να οπτικοποιήσω το τραγούδι με φωτογραφίες, δικές μου και της gia_des/ Picrodafni, τοπίων από τα ταξίδια μας στην Ελλάδα... Λόγω εντοπιότητας καταλαβαίνετε ότι η Μάνη (Τσέρια, Καρδαμύλη, Σελίνιτσα, Ταΰγετος, Καστάνια, Στούπα) και η Ρόδος (πόλη της Ρόδου, Ιαλυσός, Κάμειρος, Κάμειρος Σκάλα, Χαράκι, Λίνδος, Αρχάγγελος, Αφάντου, Μονόλιθος, Πεύκοι, Παραδείσι ) είχαν την τιμητική τους... Δεν αφήσαμε όμως στο παράπονο την Καλαμάτα, την Κω, την Άρτα, την Κέρκυρα, τα Τρίκαλα, την Καλαμπάκα, τα Μετέωρα, τα Χανιά, το Λασήθι (εγώ προτιμώ αυτήν τη γραφή...), τα Ζαγοροχώρια, τα αγαπημένα Γιάννενα και το εσχάτως επισκεφθέν Ναύπλιο... Ορμώμενος από την αρχική φράση του τραγουδιού, κύριος σκοπός μου ήταν να αποδοθεί η ομορφιά του ελληνικού τοπίου, καθώς μάλλον με "έχουν πλάνεψει ακρογιαλιές δειλινά", όπως λέει και το τραγούδι... Σε δεύτερο βαθμό ωστόσο, έγινε και μια μικρή προσπάθεια απόδοσης του νοήματος και, κάτα κάποιο τρόπο, ερμηνείας του τραγουδιού... Δείτε το και ελπίζω να σας αρέσει...

Παραθέτω παρακάτω κάποιες από τις φωτογραφίες του βίντεο, κάποιες τις έχετε ήδη δει εδώ ή στο βίντεο για την Καρδαμύλη.

Απόγευμα στην Κω (Άγιος Θεολόγος)

Ροδος.

Ρόδος

Αεροπλάνο "κρύβεται" στον ροδιακό ουρανό

"Θαλασσογραφία" από το Καταφύγιο (Κοψολεμέικα) Τσερίων

Μονόλιθος. Ρόδος

Δύση στην Ψαροπούλα, Ρόδος

Πεύκοι, Ρόδος

Τα Γιάννενα και το νησάκι της Παμβώτιδας από τις Λυγκιάδες

Καλαμάτα. Δυτική Παραλία.

Δύση φεγγαριού στο Καταφύγιο (Κοψολεμέικα) Τσερίων Μεσσηνίας

"Ηλιοσκαλοπάτια" στη Σελίνιτσα (Άγιος Νικόλαος) Μεσσηνίας

Άρτα. Το περιώνυμο γιοφύρι

Τα Κάτω Τσέρια (Κοψολεμέικα, Κοτσιμαρέικα) από την Αγια-Μαντρώνα

Τα Κοψολεμέικα (Καταφύγιο) Τσερίων μες την ομίχλη

Καρδαμύλη

Απόγευμα στο Ναύπλιο

Ναύπλιο. Το Μπούρτζι

Ανατολή στο Σαρωνικό

Καταφύγγια. Οι απηλιές που έδωσαν το όνομα στο οικισμό Κοψολεμέικα (Καταφύγιο) Τσερίων

Χανιά

Ρόδος. Μέσ' από μια πολεμίστρα του κάστρου

Καλή Συνέχεια στα όρια

Αυτή η ανάρτηση είναι για όσους φεύγουν χωρίς να φεύγουν πραγματικά και για όσους, κι ας μην είναι παρόντες, είναι εδώ. Το βιντεάκι φτιάχτηκε σα δώρο αποχωρισμού και σα δώρο καλωσορίσματος μαζί. Οξύμωρο μεν, πέρα για πέρα αληθινό δε. 

Καμιά φορά, οι άνθρωποι κι οι στιγμές πρέπει να φεύγουν από την καθημερινότητά σου για να μπορέσεις να τους συναντήσεις αργότερα και να ενσωματωθούν πάλι στη ζωή σου λες και δεν έλειψαν ποτέ. Για να καταλάβεις καλύτερα τι σημαίνει 'πληρότητα'. Γι' αυτό διάλεξα να ασχοληθώ με το "Συνέχεια στα όρια" - γιατί το "αντίο" του ενός ή του άλλου στο τραγούδι αυτό είναι ουσιαστικά μια υπόσχεση της συνέχειας... 

Και μου θύμισε καναδυό ανθρώπους που η συνέχεια μαζί τους είναι αυτονόητη. Για τους άλλους, τους οριστικούς αποχωρισμούς, θα κάνω κάποια άλλη στιγμή βίντεο: είναι που τελευταία με διακατέχει μια αίσθηση αισιοδοξίας και τα δυσάρεστα προτιμώ να τα εκλαμβάνω ως ολιγόλεπτες παύσεις. Σαν να τελείωσε το φιλμ (... έστω, βρε αδερφέ, η μπαταρία) στη μηχανή και περιμένεις να το αλλάξεις για να ξαναρχίσεις να ποζάρεις χαμογελώντας. Μόνο που τα χαμόγελα δεν είναι για τη μηχανή αλλά για τους ανθρώπους δίπλα σου.

Κάποιος μένει πάντα στο βυθό... Μόνο που αναδυόμαστε πάλι στον αφρό. Μαζί. 

"Όταν χαράζει" - Γιάννης Αγγελάκας (Μέθανα 14/09/12)

Η επαγγελματική μου ζωή, ας μην την πούμε καριέρα, ματιασμένη θα είναι. Είναι γεμάτη από σωστές επιλογές και αποφάσεις που πήγανε στραβα...

Ανατολή στα Μέθανα

Την πρώτη φορά που έγραψα Πανελλήνιες είχα γράψει καλά στην Έκθεση, αλλά παρ' όλα αυτά ρίσκαρα, ξανάδωσα το μάθημα, έγραψα καλύτερα και πέρασα στο Φιλολογικό. Αν δεν το είχα κάνει, θα πέρνούσα στη Παιδαγωγική Ακαδημία και θα έλυνα το παζλ των επαγγελματικών μου πολύ ευκολότερα... (Αλλά τέλος καλό, όλα καλά...)
Στη σχολή, εφόσον υπήρχε η επετηρίδα ασχολήθηκα κυρίως με τον να την τελειώσω νωρίτερα (έτσι θα έμπαινα νωρίτερα και θα διοριζόμουνα νωρίτερα), και όχι με τον βαθμό πτυχίου. Αν το είχα κάνει, θα είχα υψηλότερο βαθμό και, καθώς αυτός προσμετρούταν, θα ήμουν διοριστέος κι όχι απλά επιτυχόντας σε ένα διαγωνισμό ΑΣΕΠ που, αν και κοπίασα, έμεινα στο τσάκ απέξω.... (Αλλά τέλος καλό, όλα καλά)...
Όταν διορίστηκα, έσπευσα να πάρω μετάθεση, αν και κατά βάθος ήθελα να μείνω στη Ρόδο, φοβούμενος ότι θα κλείσουν οι μεταθέσεις, όπως κι έγινε, και θα εγκλωβιστώ. Αν δεν το είχα κάνει θα ήταν η προσωπική ζωή μου θα ήταν τώρα που μιλάμε πολύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ καλύτερη...
Για αυτό κι εγώ στις χαραυγές ξεχνιέμαι....
Άλλωστε, μόνο "αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει".
Κι εγώ δεν είμαι...
Κι ακόμα τα καράβια ταξιδεύουν κατά το Νότο...
Άρα, τέλος καλό, όλα καλά!_

(Περισσότερα στην αμέσως επόμενη ανάρτηση του ιστολογίου...)

Track 02 (Into the black hole)- Του Νάσου

   Χωρίς πολλά σχόλια, γιατί ακόμα είμαι τσαντισμένος... Να πω μόνο ότι τα κομμάτια του Νάσου δεν είχαν τίτλο. Τα ονομάζω με βάση τη σειρά που είχαν στο σιντάκι που έχει διασωθεί... Ο τίτλος στην παρένθεση προέρχεται από τις εικόνες που διάλεξα για να φτιάξω το βίντεο. Το ήρεμο μέρος της σύνθεσης είναι ένα ταξίδι στα άστρα που καταλήγει μέσα σε μιά μάυρη τρύπα, όταν αρχίζει το κομμάτι να είναι γρηγορότερο, και επενδύεται με άγρια κύματα...

Σπασμένα καράβια. (Τους ναυτικούς τους γέρους συλλογίζομαι- Κώστας Ουράνης)

Την εικόνα που βλέπετε στην φωτογραφία, δεν την αντίκρυσα κατεβαίνοντας από το καράβι στο Πειραία. Κανείς δεν μπορεί πια . Η "Ρομίλντα", η "Ροδάνθη", η "Δημητρούλα" και τ' καράβια των άλλων γραμμών της παλιάς "G.A. Ferries" έχουν κάνει ήδη το τελευταίο τους ταξιδι, αυτό που θα τα μετατρέψει σε παλιοσίδερα, και, μάλιστα, το "Νisos Lissos" (άλλο παροπλισμένο καράβι) πρόσφερε και μια τελευταία υπηρεσία, ανταποκρινόμενο επιτυχώς σε ένα σήμα κινδύνου και σωζοντας κάποιους ναυαγούς... Βρέθηκαν στα νερά μας τις αρχές της δεκαετίας του '90 κι αποτέλεσαν μεγάλη βελτίωση σε σχέση με κάτι "Νήσος Λέρος" ή "Ιαλυσός" που υπήρχαν (είχα κάποτε ταξιδέψει με το "Νήσος Λέρος"... Σε τρεις βδομάδες πρέπει να φτάνουμε στον Πειραιά...) Αργότερα, απαξιώθηκαν, πλήρωσαν την ελλιπή συντήρηση και τα συνεχή ταξίδια, την άφιξη καινούριων, γρηγορότερων και ασφαλέστερων, καραβιών, μετακινήθηκαν κάποια σε ευκολότερα δρομολόγια, η "Δημητρούλα" ειδικά έγινε διάσημη (πρέπει να έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες. Έχει χάλασει σε κάθε λιμάνι που έχεις πιάσει. Ένα ταξίδι με το "Δημητρούλα" ήταν απόδειξη του Σρέντιγκερ... Μέχρι να φτάσεις ήσουν ταυτόχρονα και ζωντανός και νεκρός... ), έπειτα δέσανε στο Πειραιά μετά το κανόνι του Αυγουδήμου και περίμεναν το μοιράιο που τελικά έφτασε...
Σπασμένα καράβια, λοιπόν, κι ένα σπασμένο τραγούδι για αυτά. Γι' αυτό όχι το "Σπασμένο καράβι" . Το δικό μου το τραγούδι είναι αληθινά σπασμένο. Γράφτηκε αρχικά με ξένο στίχο και τίτλο "She's gone" πάνω στα ακκόρντα του "Helpless¨, του Νηλ Γιάνγκ, και αφηγούταν μια ερωτική ιστορία με τον τρόπό και το ερμηνευτικό στίλ του Νικόλαου Σπηλιά, γνωστού καθ' ήμας ως Νικ Κέηβ. Τα φτωχά αγγλικά μου με ώθησαν, όταν με είχε πιάσει η φάση "όλο μεταφράζω στίχους από τα τραγούδια μου τ' αμερικάνικα " να δοκιμάζω διάφορους στίχους κυρίως από ποιήματα κι ένα από αυτά (που βρήκα στο παλιό, το "δικό" μου, αναγνωστικό της Στ' Δημοτικού) ήταν μια εκδοχή(η τελική και  αναγνωρισμένη από το συγγραφέα της εκδοχή εδώ) από το ποιήμα "Τα φορτηγά καράβια "του Κώστα Ουράνη (μια καθόλα έντεχνη μελοποίηση εδώ) στο οποίο η ποιητική φωνή ταυτίζεται με τους γερους ναυτικούς που αποσύρθηκαν κι όλο το μυαλό τους είναι στην θάλασσα και (στην άλλη, την κανονική (;) εκδοχή, αυτή που είχα στο νου μου για την ανάρτηση μα τελικά δεν ταιριάζει- όλα σπασμένα είπαμε) τα σπασμένα φορτηγα που εγκατελειμένα περιμένουν την διάβρωση.... Έχασκε όμως ο στίχος. Φανταστείτε ότι το "She's gone " (δυο μιση συλλάβες) αντιστοιχούσε σε ένα 11συλλαβο-12συλλάβο στίχο. Και το παράτησα. Κι ήρθε κι έδεσε σ' αυτήν την ανάρτηση. Σπασένα τα καράβια, σπασμένος κι ο στίχος, σπασμένο και το τραγούδι...

[Τους ναυτικούς τους γέρους (ήτοι "Τα φορτηγά καράβια")]

Στίχοι: Κώστας Ουράνης

Τους ναυτικούς τους γέρους συλλογίζομαι,
που πια να ταξιδεύουν δεν μπορούνε
κι άραξαν στο νησί τους – και τις μέρες τους
ανώφελοι και άνεργοι περνούνε,

που είναι σαν ξένοι στη ζωή τη γύρω τους
και στο νησί τους σαν φυλακισμένοι,
που σέρνονται σκυφτοί και λιγομίλητοι
κι ο νους τους στα ταξίδια τους πηγαίνει,

που πάντα τη φανέλα με την κόκκινη
την άγκυρα στο στήθος τους φοράνε
και που, όταν περπατάν, σκαμπανεβάζουνε
σαν μέσα σε καράβι ακόμα να’ ναι,

που, στεριανοί, δεν παύουνε να γνοιάζονται
για τον καιρό στη θάλασσα που κάνει,
που κι ούτε μιαν ημέρα δεν αφήνουνε
χωρίς να κατεβούνε στο λιμάνι,

και που, όταν ο χειμώνας μες στα σπίτια τους
τους κλείνει, μπρος στο τζάκι τους, τα βράδια,
μ’ υπομονή κι αγάπη – για τ’ αγγόνια τους
είτε γι’ αυτούς – μικρά φτιάνουν καράβια.


Υ.Γ. :Αυτό θα δείτε, αν πάτε τώρα στον Πειραιά...

The passion of lovers (is for death) - Low bap από τις Κουκουβάουνες.

Previously in "Ταπεινή Τέχνη": Ο Κακός Λύκος αναθυμάται εμπειρίες του από το στρατό και πιο συγκεκριμένα τη γνωριμία του με το Θωμά, τον νοσοκόμο, τον ερωτευμένο απέλπιδα με τη μικρή ενζενύ, που αμφιβάλλω αν έμαθε ποτέ για τον έντονο έρωτα που προκάλεσαν τα τσακίρικα της μάτια, και τα μελαγχολικά στιχάκια του. 

  .... Μέσα, λοιπόν, στον πάκο με τους στίχους του Θωμά, που μου έμειναν αμανάτι όταν πήραμε κι οι δυο μετάθεση κι έχασα το τηλέφωνο του,  ήταν και ένα ελληνόφωνο ποιηματάκι, μετάφραση από τον ίδιο δικών του αγγλικών στίχων,  με τίτλο "Passion of lovers (is for death)".  Ήταν επηρεασμένο, το ποιηματάκι, από το ομώνυμο τραγούδι των "Bauhaus". Αφηγείται την ιστορία ενός βαθύτατα ερωτευμένου ανθρώπου που σχεδόν παραλογίζεται από την ένταση του χωρίς ανταπόκριση έρωτά του και προκαλεί ανησυχία  στην γειτονιά, ενώ  εκείνος,  καθαγιασμένος και παραληρώντας από τα αισθήματα του, τους οικτίρει, με τη σειρά του, που δεν έζησαν κι αυτοί έναν τέτοιο μεγάλο  και φλεγόμενο έρωτα και για αυτό και δεν τον νοιώθουν.  Ήταν το  εκείνο είδος του στίχου που για κάποιο λόγο, ενώ στα αγγλικά φαντάζει τραγικά μελοδραματικό και ρομαντικά βαθύ, στα ελληνικά ακούγεται  αμήχανο σαν φτωχός συγγενής, θλιβερό σαν κακοβαμμένη τραβεστί, σιωπηλό και φοβισμένο σαν προσφυγόπουλο, εν ολίγοις εκτός κλίματος  Και σκέφτηκα κι εγώ έτσι να το  προσεγγίσω, εκτός του συνηθισμένου μου κλίματος... Κι έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου ραπ,  αυτός ο low bab -κατά κάποιον τρόπο-  μουσικός πειραματισμός που θα ακούσετε...

   Και γιατί λέω πειραματισμός?  Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν το μυαλό μου έκπαγλη γιορτή κι αυτό σήμαινε ότι  μου ερχότανε συχνά ιδέες, έμπνευση το λένε, και δεν έχει σημασία αν η ιδέα είναι καλή, κακή, ολοκληρωμένη, ημιτελής, αν ολοκληρώθηκε ή εάν έμεινε μισή... Κυριαρχούσε επάνω μου (ο όρος ως "αγγλισμός"), δεν είχα στο νου τίποτα άλλο παρά αυτή και έπρεπε άμεσα, ανεξαρτήτως συνθηκών, να ασχοληθώ μαζί της... 

  Η ιδέα ήταν να το κάνω ραπ και να χρησιμοποιήσω ως λούπα  κομμάτια  από το αρχικό τραγούδι των Bauhαus. Κι όρμησα να την πραγματοποιήσω, να μην την ξεχάσω, να κάνω ένα προσχέδιο τουλάχιστον. Υπό τη συνοδεία του  drum machine  του αρμονίου, ηχογράφησα ένα βιαστικό και γρήγορο ραπάρισμα των στίχων  με την πρόθεση αργότερα φτιάξω ένα πιο προσεγμένο. Έπειτα  έβαλα την ηχογράφηση στο κασσετόφωνο να παίζει κι την έγραψα μαζί με  μια ρυθμική κιθάρα σε μιαν άλλη κασέτα. Πήρα την τελευταία κασέτα, την έβαλα να παίζει  κι έπαιξα  ένα ριφάκι στο αρμόνιο και γραφήκανε μαζί σε μια άλλη κασέτα. Μετά, προσπάθησα να βάλω αποσπάσματα από το τραγούδι των  Βauhause. Έβαλα το τραγούδι να παίζει κι αντέγραφα σε μια άλλη κασέτα τα μέρη που τραγουδούσε "The passion of lovers is for death". Έπειτα την πήρα, έβαλα  το δικό μου τραγούδι να παίζει από μια κασέτα  και στο τέλος κάθε στροφής πατούσα από μια άλλη κασέτα  τους Bauhaus και  γραφότανε όλο μαζί "μονταρισμένο" σε μια τρίτη κασέτα, σε ένα άλλο κασετόφωνο. Το αρχικό πλάνο ήταν να δημιουργήσω  κλιμακωτά ένα είδος σασπένς. Σε κάθε στροφή να ακούγεται μόνο το "the passion of lovers is for" ως προοικονομία  και μόνο μετά την τελευταία στροφή να ακούγεται ολοκληρωμένη η φράση ως προσήμανση: "The passion of lovers is for death" >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Μόνο που κάτι δε μέτρησα σωστά κι ακούστηκε λίγο νωρίτερα... Κι έμεινε, όπως και το κακό ραπάρισμα, γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα... αυτό ήταν, τέλειωσε το καντήλι της ιδέας, κατασιγάστηκε η επιθυμία κι η ιδέα μοιραία αφοπλίστηκε από κάθε δημιουργική ορμή... Και για αυτό λέω  "πειραματισμός"...

Ο ψευδοπροφήτης/ After All. Ένα τραγούδι ντουμπλ-φας

Απο κάθε φάση της ζωής μου μου έχει μείνει τουλάχιστον ένας φίλος. Απο το χωριό, από το σχολείο, από τη σχολή, από τις δουλειές... Εκτός από τον στρατό. Κρατούσα όλα μου τα τηλέφωνα σε ένα φύλlο χαρτί και πλύθηκαν με την παραλλαγή και χάθηκαν. Τηλέφωνο δεν είχα να δώσω εγώ κι έτσι δεν μπορούσε κανέις να με βρει, δεν μπορούσα κανένα να βρω... Από όλους αυτούς με το Θώμα το Νικολαίδη θα μπορούσα να είμαι ακόμα φίλος... Τον πανύψηλο και λίγο ογκώδη ήρεμο και ντροπαλό γίγαντα. Γνωριστήκαμε στο Κ.Ε.Β.ΟΠ., δηλαδή όχι ακριβώς γνωριστήκαμε... Μου 'κανε μια ένεση τότε που είχαν χαλάσει τα σουτζουκάκια και το μισό στρατόπεδο περπατούσε και χεζότανε κι είχα βρεθεί στο αναρρωτήριο με υψηλό πυρετό. Ήταν νοσοκόμος-ολμιστής. Αργότερα, στο τάγμα στην Κω κάναμε παρέα μαζί με τους άλλους "υπερήλικες" ( όσοι ήμασταν εκεί στα 24- 25... ). Μου έκανε την τιμή να μου δείξει τους στίχους που έγραφε, ήταν ερωτευμένος βαθιά και μάλλον χωρίς ανταπόκριση με μια πιτσιρικα φέρελπι ηθοποιό της οποίας δεν έμαθα ή δεν θυμάμαι το όνομα... Πιο μετά, εγώ πήγα σε ένα φυλάκιο κι αυτός έμεινε στο τάγμα στο ιατρείο και δεν βρισκόμασταν συχνά, μέχρι που για κανα μήνα με κράτησαν στο τάγμα και ξαναρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Είχα πάρει την κιθάρα μου μαζί και καμιά φορά πήγαινα στο Ιατρείο και παίζαμε... Ήταν αριστερόχειρας θυμάμαι (κι εγώ είμαι αλλά στην κιθάρα είμαι δεξιόχειρας ) και για να παίξει έπαιρνε την κίθάρα, την έβαζε ανάποδα, κάτω τα μπάσα, πάνω τα καντίνια, κι έπαιζε τα ακκόρντα απο κάτω προς τα πάνω... Μια μέρα ντροπαλά μου έδειξε τους στίχους που είχε γράψει για την κοπέλα... Του είπα να φτιάξουμε κανα τραγούδι και του άρεσε η ιδέα. Κάτσαμε και σκαλίσαμε ένα ποίημα του με τίτλο "Ομορφιά" και τον εντυπωσίασε το γεγονός ότι ήξερα τι σήμαιναν οι λέξεις "ξουθιά" και "βορά" που χρησιμοποιούσε. Μάλλον του άρεσε που γίναν οι στίχοι του τραγούδι, γίατι, φεύγοντας εγώ για να ξαναγυρίσω στο φυλάκιο, μου έδωσε ένα φυλλάδιακι στο οποίο ήταν δαχτυλογραφημένοι όμορφα κι ωραία κάποιοι στίχοι του - "Έχω αντίγραφα", με καθησύχασε- για να φτιάξω κι άλλα ... Έίχα κάποιες ιδέες στο φυλάκιο, αλλά δεν έτυχε ποτέ να ξαναβρεθούμε έχοντας κασσετόφωνο για να τις ακούσει, μετά πήραμε μετάθεση, έχασα το τήλέφωνο, πάει... Προσπάθησα και μετά, αλλά ήταν λιγάκι δύσκολο να τα μελοποιήσω! Λίγο που ήταν κυρίως στα αγγλικά και τα αγγλικά του ήταν καλύτερα από τα δικά μου και για να καταλάβω τι λέει ήθελα μεταφραστή, λίγο που δυσκολεύομαι να δουλέψω πάνω σε ξένο στίχο (του Ηλία και του Στέλιου δεν είναι ξένοι, εννοείται ), λίγο που ο στίχοι του μετρικά ήταν λίγο άνισοι, δεν έμενα ευχαριστήμένος από την μελοποίηση...

Aυτό που θα ακούσουμε σήμερα με τίτλο "After all", εντάσσεται σε αυτή την κατηγορία αλλά και εξαιρείται. Η ηχογράφηση που θα ακούσετε είναι η πρώτη - πρώτη. Το έγραψα κάνα χρόνο αφού απολύθηκα. Έγραψα τη μουσική πάνω στο πρώτο "κουπλέ" (δεν είναι χωρισμένος σε στροφές ο στίχος, εγώ το χώρισα, εγώ όρισα και τι θα είναι ρεφραίν). Μετά έκανα μια πρόχειρη ηχογράφηση για να δώ πώς ακούγεται... Στα υπόλοιπα κουπλέ ο στίχος είτε περισσευε είτε δεν έφτανε και για να μου βγεί "αυτοσχεδίαζα" λιγάκι κάθε φορά που το έπαιζα... Ποτέ δεν κατάφερα να του δώσω μια σταθερή μορφή και πάντα δεν ήμουν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα... Έτσι, το παράτησα.

Κάνα χρόνο μετά, περνούσα την φάση Όλο-μεταφράζω-στίχους-από-τα-τραγούδια-μου-τα-αμερικάνικα. Ήθελα να γράψω κάτι για εντάξω μέσα την φράση "το γελοίο μου φωτοστέφανο προβάρω" και σκέφτηκα να γράψω ένα αποτυχημένο μάντη που δεν κατορθώνει να προβλέψει τίποτα και περιφέρει απόδω και από κει την χρεοκοπία του. Πάνω στην μουσική του "After all" έγραψα τον "Ψευτοπροφήτη". Δεν έμεινα ικανοποιημένος από τους στίχους και το παράτησα... Κι αν το παραθέτω σήμερα είναι γιατί, εκτός των άλλων, αυτό το ιστολόγιο είναι κι ένα μέσο κλεισίματος παλιών λογαριασμών... Χρόνια μετά έτυχε να ακούσω με το Νάσο - κάτι ψάχναμε- μια παλιά κασσέτα που είχα δώσει στον Ηλία. του άρεσε και το πήρε και το άκουγε συχνά. Κάπως έτσι το ξαναάκουσα κι εγώ το "After all" με την ασφαλεια και την απόστασιοποίση του χρόνου που 'χε περάσει και αντιληφθηκα γιατί δεν μπορούσα να το εξελίξω. Χωρίς πρόθεση και χωρίς να το έχω καταλάβει το τραγούδι είχε ολοκληρωθεί με την πρώτη, από μόνο του. Για αυτό και αρνούνταν και μουλάρωνε... Θα μπορούσα να το βάλω σε άλλη μεταγενέστερη καλύτερη ηχογράφηση, τα βρήκαμε με το τραγούδι... Διάλεξα όμως αυτήν την πρώτη, τη γυμνή, την νεογέννητη..

AFTER ALL After all nothing is more important to me than the clothes that yoy wear and that smile on your face the sun's shining throu your hair as you a dance around in grace. After all noting seems more important to me so no misfortune can get me down for as long as you near me. Nobody can cast their misery on me for as long as you 're happy. And now you fade away into a shade and i forget what attracted me to you. Your smiling face hides away your clothes seems out of date the sun don't light your hair as you sit firlmy in chair in the shade. After all nothing is more important to me but the threats of cubid i'm wearing down our bones are loosening getting us free . We seem to have lost track of what's important sinking fast in sea of misery. After all nothing is more important to me but as we drift apart by trempling awards misery call for my company. Sure that i will cling to it for relief as what's important fades away . And so you fade away into a shade and i forget what attracted me to you. Your smiling face hides away your clothes seems out of date the sun don't light your hair as you sit firlmy in chair in the shade. After all nothing is more important to me...

Ο ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΗΣ Σημαδεμένος από τη μοίρα νωρίς Μ΄ένα σήμαδι που 'καιγε το μέτωπο μου. Μάταια σπατάλησα το χαρισμά μου χωρίς Να προφητέψω ούτε το τέλος το δικό μου. Δεν ξέρω αλήθεια τι άλλο να σας πω, Κάθε λέπτό σφίγγει το βρόγχο στο λαιμό. Μη μου ζητάς γιατρικά, Μου τέλειωσαν ξόρκια και μαγικά. Έλα κι εσύ να πιείς Μια γουλιά στη μνήμη του μάγου της φυλής.  Τραβάω μαζί μου δάκτυλα νεκρά Που όλη τη  δύναμή τους  έχουν χάσει Κι έχει κρυμμένη τη βροχή πολύ βαθια Ο Μανιτού μες της κοιλάδας του δάση. Τώρα κοιτάω ένα σημείο στο κενό. Γίνεται οθόνη κι οράματα προβάλλω. Ξεχνάω τα βήματα απ’ τον τελευταίο μου χορό Και το γελοίο μου φωτοστέφανο προβάρω.

Νίκος Λυμπερόπουλος, ένας καβαφικός χαρακτήρας.

  Το γεγονός ότι όταν αναφέρομαι στα ιστολόγια μου σε κάτι που έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, το κάνω για να το συσχετίσω ή επειδή συσχετίζεται με κάτι γενικότερο, παραμένει σε ισχύ και σήμερα κι ας μην είναι αυτό ευδιάκριτο σε πρώτο επίπεδο! Αφορμή της σημερινής ανάρτησης είναι κάτι που εν πολλοίς πέρασε απαρατήρητο αυτό καθαυτό, το γεγονός ότι χθεσινό ματς της Εθνικής ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Νίκου Λυμπερόπουλου. Και μπράβο του του Σάντος που διόρθωσε την αρχική εσφαλμένη πρόθεση του να βάλει τον Φετφατζίδη στο 1-3 και αποκαταστάθηκε εν μέρει μια ιστορική αδικία, αν και ο Λυμπερόπουλος, πιστεύω, εχθές, απόντος του Καραγκούνη, άξιζε μια θέση στην ομάδα -αν όχι από την αρχή, τουλάχιστον στη από την αρχή του δεύτερου ημιχρόνου- με βάση και μόνο τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες, φάνηκε άλλωστε αυτό και για όσο διάστημα έπαιξε, που συμμάζεψε λίγο τ' ασυμμάζευτα...
   Ωστόσο ο Λυμπερόπουλος δεν γίνεται θέμα σ΄αυτό το ιστολόγιο για τις ικανότητες του αυτές, τις ποδοσφαιρικές. Γίνεται για τον τρόπου που τις διαχειρίστηκε στην καριέρα του και τον εν γένει βίο

Κι όχι μόνο σαν παίχτης διαμάντι

και πολιτεία του, όπως προκύπτουν από την καριέρα αυτή... Όντας ασιμάκι μου και ξεκινώντας την καριέρα του από την ομάδα της πατρίδας μου, την "Καλαμάτα", είχα την τύχει να τον παρακολουθήσω και να μαθαίνω πράγματα για κείνον οφ δι ρέκοντ από νωρίς...

Η καριέρα του δεν συνοδεύτηκε από πρωταθλήματα και άλλους τίτλους πολλούς, μόνο το Κύπελλο του 2011, αν δεν απατώμαι. Η τύχη το φερε κάτι να γίνεται πάντα όταν πλησίαζε στην επιτυχία... Ο φοβερός Παναθηναϊκός του Κυράστα στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, έμεινε βασιλιάς χωρίς στέμμα ελέω της παράγκας του Κόκκαλη, το ανέλπιστο πρωτάθλημα της Α.Ε.Κ. το 2008 χάθηκε στα χαρτιά από την ίδια παράγκα, ακόμα και το 2004 ήταν απών από το κατακτηθέν Euro, τη μοναδική χρονιά που δεν μετείχε στην Εθνική...

Δεν πήρε ποτέ πρωταθλήματα ίσως στους ποδοσφαιρικά στάδια, αλλά κέρδισε σε όλα τα άλλα -και σημαντικότερα- της ανθρώπινης ζωής καθώς ήταν πάντα και παρέμεινε παρέμεινε άνθρωπος, κάτι που λίγοι άλλοι Έλληνες ποδοσφαιριστές μπορούν να καυχηθούν, ο Σαλπιγγίδης και ο Άντζας είναι άλλα παράδειγμα που μου έρχονται πρόχειρα... Και το γεγονός πως, ακόμα κι όταν ήξερε πως οι πιθανότητες ήταν εναντίον του, δεν έπαψε ποτέ να δίνει όλες τις δυνάμεις του είναι κάτι που του προσδίδει μια αίγλη που τον καθιστά τραγικό πρόσωπο. Πραγματικό καβαφικό Θερμοπυλομάχο.

  Αυτή η ακαταπόνητη και ακατάβλητη προσπάθεια του να υπερκεράσει τις κάθε φορά δυσκολίες είναι, άλλωστε, βασικό χαρακτηριστικό του. Άντεξε την απαξίωση που γνώρισε τα πρώτα του χρόνια στον Παναθηναϊκό, καθώς η ποδοσφαιρική του ευφυΐα βραχυκύκλωνε τον αλήστου μνήμης προπονητή Βασίλη Δανιήλ, τον ίδιο που δέκα χρόνια πριν "έκαψε" έναν άλλο παιχταρά, τον Πάρι Γεωργακόπουλο. Όταν ο Τζίγκερ τον χρησιμοποίησε - μαζί με τους υπόλοιπους της τότε ομάδας που ο Κυράστας έχτισε και διέπρεπε στην |Ευρώπη - ως αποδιοπομπαίο τράγο για να καλύψει την δική του διοικητική ανυπαρξία που οδήγησε στα γεγονότα της Ριζούπολης, ο Λυμπερόπουλος ενδύθηκε το ρόλο του καβαφικού "Βασιλιά Δημήτριου" κι ήσυχα - ήσυχα και αθόρυβα έχτισε ξανά την καριέρα του στην Α.Ε.Κ. χωρίς να αφήσει να φανεί οποιαδήποτε πικρία και σεβόμενος τους οπαδούς της παλιάς του ομάδας, σε αντίθεση με τις όποιον πάρει ο χάρος κομπλέξικές και "οπαδικές" τσιρίδες του Νικοπολίδη, ας πούμε. Κι έτσι εξηγείται το παράξενο της καθολικής εκτίμησης και σεβασμού, που έχαιρε από όλους τους οπαδούς (και ναι, δεν μιλάω για φιλάθλους ), πράγμα παράξενο σε ένα κόσμο που η ο 'καγκουρισμός"του είναι το μέτρο και οι χθεσινοί ήρωες οι αυριανοί προδότες. Κι έτσι και το ακόμα πιο παράξενο γίνεται λογικό. Το ότι δεν λατρεύεται δηλαδή μόνο - ταυτόχρονα, να τονίσω, τα τελευταία χρόνια- από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού και της Α.Ε.Κ. , των ομάδων που αγωνίστηκε, αλλά απολαμβάνει το θαυμασμό και τον σεβασμό και από Ολυμπιακούς, Παοκτζήδες και λοιπούς οπαδούς... Όταν, τέλος και για να κλείσω με την παροιμιώδη αντοχή του, η Α.Ε.Κ. τον θεώρησε ξοφλημένο το 2008, ο Λυμπερόπουλος εξίσου αθόρυβα κατευθύνθηκε ως νέα Κρατησίκλεια "προς το διδώ", εκπλήρωσε έστω και καθυστερημένα το παλιό του όνειρο να παίξει στο εξωτερικό, έδωσε κι εκεί, στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης, τα ποδοσφαιρικά του διαπιστευτηρια και χωρίς μνησικακίες επέστρεψε, όταν η Α.Ε.Κ. αποδεχόμενη ουσιαστικά το λάθος της, ξαναζήτησε τις ποδοσφαιρικές του υπηρεσίες, αγωνιζόμενος με το ίδιο ήθος ως πρόσφατα. Το τελευταίο του ματς σε επίπεδο συλλόγων ήταν εναντίον του Παναθηναϊκού, ένα περίεργο τερτίπι της μοίρας, που του επέτρεψε όμως να αποθεωθεί από όλο το γήπεδο.

  Το οποίο ήθος φαίνεται με σαφήνεια  ότι τον συνόδευε καθ' όλο το διάστημα της ποδοσφαιρικής του ζωής. Σε αντίθεση με κάτι Σεϊταρίδηδες που καυχιούνται πως έτρεξαν με τη Λαμποργκίνι τους με 350, ο Λυμπερόπουλος εμφάνισε τα απαραίτητα αντισώματα που του επέτρεψαν να κρατήσει το χαρακτήρα του αναλλοίωτο από τα γρήγορα λεφτά και την εύκολη δόξα. Δεν πούλησε ποτέ οπαδιλίκι, όπως προείπα, αλλά σεβάστηκε κάθε οπαδό κι όχι μόνο της ομάδας του. Δεν το έπαιξε ποτέ βεντέτα και δεν προσπάθησε να ελέγξει τα αποδυτήρια, ώστε να εξασφαλίσει τη θέση του στην ενδεκάδα, όπως κάτι Ανατολάκηδες, Γεωργάτοι, Κατσουράνηδες, ούτε προσπάθησε να κερδίσει καινούρια συμβόλαια γλείφοντας και ρουφιανεύοντας όπως ο Γκούμας. Πρόκρινε πάντα το καλό της ομάδας για αυτό αγόγγυστα κι αδιαμαρτύρητα έπαιζε όπου τον έβαζε ο προπονητής του, ακόμα κι αν αυτό ενείχε κινδύνους για την ατομική του καριέρα, ακόμα κι αν δεν είχε τη δυνατότητα να δείξει την καταπληκτική του τεχνική κατάρτιση ή την ικανότητα του στο γκόλ. Και, να τ' ακούει ο Καραγκούνης, πάντα η ευγένεια του χαρακτήρα του τον οδηγούσε να μην αφήνει το πάθος του για την νίκη να παρεκτραπεί.

     Φαίνεται, λοιπόν, πως μια καβάφική "Πόλιν" περιέφερε ο Λυμπερόπουλος στην δημόσια, ποδοσφαιρική ζωή του. Μόνο που "η πόλις" του ήταν από καλή πάστα κι άντεχε... Για αυτό λοιπόν, τον ποδοσφαιριστή που αποσύρεται αποχαιρετούμε. Ο άνθρωπος παραμένει...

Υ.Γ.: Καλό πάντως είναι να μην το ρίξει στο τραγούδι!Έχει κι αυτό το καλαματιανό αξάν...

Με τον ποδόσφαιρο ΔΕΝ έχει να κάνει. Με το μνημόνιο έχει...

Ο συντάκτης της ανάρτησης είναι λιγάκι διχασμένος σήμερα... (Το 'κανα το ταρατατζούμ, κόβω το γ΄πρόσωπο ). Γιατί το θυμικό μου από τη μια προφανώς κι επιθυμεί όχι απλά και μόνο να περάσει η Ελλάδα στα ημιτελικά, αλλά όλες οι ομάδες των χωρών που ειρωνικά αποκαλούνε P.I.G.S. (Portugal, Italy, Greece, Spain) οι οικονομικοί μεγαλοκαρχαρίες και για να το λέω αυτό εγώ, που σιχαίνομαι ποδοσφαιρικά την Ιταλία, καταλαβαίνετε... Έτσι σαν οιωνό... Σαν μια έμμεση αποκατάσταση της Ιστορίας... (το κανε άλλη μια φορά, όταν μας νίκησε η Εθνική Αλβανίας) Η λογική μου φοβάται όμως λίγο... Φοβάται, από την μια, γιατί μια ενδεχόμενη επιτυχία θα εκληφθεί ακριβώς έτσι. Θα αισθανθεί το μέρος του λαού που έχει μάθει να είναι πλήθος και μάζα (κι είναι το ίδιο που ψήφισε τη Νέα Δημοκρατία και τις ουρές της, άραγε απόψε αυτοί ποιον θα υποστηρίζουν? Κάνει να κακοκαρδιστούν οι δανειστές μας ? Ή ακόμα ακόμα, δεν φοβούνται μήπως κακοκαρδιστούν? Γιατί κάπως έτσι ψηφίσανε... Μ' αυτά τα κριτήρια...) θα αισθανθεί να παίρνει το αίμα του πίσω και ψυχολογικά θα ισορροπήσει, θα κατευνασθεί η οργή του ή θα εφησυχασθεί. Μόνο που, μεγάλε, η εξίσωση "μου χουν γαμήσει τη ζωή, αλλά εντάξει τους νίκησα στο ποδόσφαιρο"δεν νομίζεις ότι είναι λιγάκι εις βάρος σου? Στο κάτω-κάτω για ποδόσφαιρο μιλάμε, Η ζωή μας είναι σημαντικότερη και η πλαστή ευφορία ενδεχόμενου νικηφόρου αποτελέσματος δεν πρόκειται να κατευνάσει την ...εφορία, για να κάνω ένα χαζό- αλλά επίκαιρο, σε λίγο που θα σου ρθει το εκκαθαριστικό θα καταλάβεις- λογοπαίγνιο. Κι εντάξει, καλές οι συμβολικές νίκες, καλύτερες οι πραγματικές κι οι ουσιώδεις...

Κι από την άλλη, φοβάμαι αυτή την εθνικιστική διάσταση που έχει πάρει το θέμα. Δεν υπάρχουν καλοί Έλληνες και κακοί Γερμανοί. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε έχουν ταξικό υπόβαθρο και όχι εθνικό. Έχεις πολλά περισσότερα κοινά στοιχεία με το Γερμανό μέσο οπαδό της Μπάγερν Μονάχου, της Σάλκε ή όποιας άλλης... (εγώ υποστηρίζω την Σανκτ Πάουλι) από ότι με τους Σαμαράδες (και δεν μιλάω για τον Γιώργο ή το Τρύφωνα...) και του Βενιζέλους αυτού του κόσμου. Τουλάχιστον κι εσύ κι αυτοί είσαστε το θύμα παρόμοιας παραπληροφόρησης και προπαγάνδας. Εσύ πως με το μνημόνιο είναι για να σε σώσει κι εκείνος πως εσύ που είσαι τεμπέλης φταις για τη μίζερη ζωή του. Θυμήσου τον Πέτρο, το Γιόχαν και τον Φραντς και παραδειγματίσου. Σιχαίνομαι τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε όχι γιατί είναι Γερμανοί, αλλά για αυτά που εκπροσωπούν και κείνους που υποστηρίζουν... Μην ξεχνάς τον Μπαρόζο... Πορτογάλος είναι...

Υποστηρίζουμε προφανώς τη χώρα μας, αλλά τοποθετούμε τα πράγματα και στην πραγματική τους διάσταση...Γιατί η απάντηση στο δικό σου ψευτοκαμαρωτό, ποδοσφαιρικό "έτσι γαμάνε αυτοί, που σας χρωστάνε" είναι αυτό που θα σου πούνε μετά κυνικά για όλα τα ουσιώδη (όχι οι Γερμανοί, αλλά οι τράπεζες και τα τσιράκια τους, ανεξαρτήτως εθνικότητας), "χάσουμε κερδίσουμε εμείς θα σε γαμήσουμε" δηλαδή...

Και για να κλείσω και λίγο χιουμοριστικά... Ακολουθούν αποδείξεις πως οι Έλληνες, όπως κι όλα τα άλλα βέβαια, ανακάλυψαν το γκολ κι ο Σωκράτης (κι όχι ο...Σόκρατες) βάζει τα γυαλιά στο Μέσι... (Μας ευνόησε πάντως, ο Κομφούκιος. Ο Σωκράτης είναι καθαρά οφσάιντ)

" 'Εβλεπα τώρα πόσα κρυμμενά τιμαλφη έπρεπε να σώσω, πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μες τις φλόγες"

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και η αρχή έγινε... Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί μερίδα του κόσμου που υποστήριξε την Αριστερά αισθάνεται παγωμένη από το αποτέλεσμα... Μολονότι σε μένα προσωπικά φαίνεται αδιανόητη η έμμεση "αθώωση" της εξίσου υπεύθυνη με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι κάτι παράλογο η αύξηση των ποσοστών της, καθώς έπαιξε με το θυμικό των "νοικοκυραίων" ψηφοφόρων της και σπεκουλάρισε πάνω σε φήμες που η ίδια και τα αφεντικά της καλλιέργησαν, απεθυνόμενοι σ' αυτούς... Τώρα θα πρέπει να τα λουστεί αυτή. Πώς ο Κωστάκης, που την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια το '09, την γλύτωσε προσωρινά ? Καμιά σχέση. Θα σχηματίσει τελικά κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, το ίδιο κόμμα είναι άλλωστε, και θα κληθούν αυτοί να βγάλουν από τη φωτιά τα κάστανα τα οποία έβαλαν... Μόνο που τούτη τη φορά θα ξέρουν, κι αυτοί και όλοι, πόσο απίδια βάζει ο σάκος. Με την προηγούμενη βουλή κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου εμφάνιζαν συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία η οποία προφανώς, όπως αποδείχτηκε, δεν αντιστοιχούσε σε αντίστοιχη λαϊκή πλειοψηφία. Εδώ σε θέλω κάβουρα, τώρα...

Η διατήρηση των ποσοστών τη Χρυσής Αυγής εννοείται ότι δεν είναι κάτι ευχάριστο. Από την άλλη όμως είναι ένας διακριτός δείκτης της παθογένειας της ελληνικής κοινωνίας. Πλέον κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Κι έτσι όλοι είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους. Οι ψηφοφόροι της για την ψήφο τους κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι (από τους δημοκρατικών φρονημάτων δεξιούς μέχρι τους αναρχικούς) για ό,τι (δεν) κάνουμε για να τους σταματήσουμε. Και μη γελιέστε. Δεν είναι τυχαίο που αναφέρομαι στους φασίστες μετά την μνημονιακή Νέα Δημοκρατία. Παρά την "αντιμνημονική" ρητορική της η Χρυσή Αυγή προαλείφεται και προετοιμάζεται ως παρακρατική ορδή από εκείνα τα συμφέροντα ακριβώς που έχουν σκοπό μέσω του μνημονίου να υποδουλώσουν τη χώρα. Οι μετανάστες- παράνομοι ή νόμιμοι δεν έχει σημασία- είναι μόνο η αρχή... Ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου, φίλε αναγνώστη... Μην πεις πώς δεν το ξέρεις...

Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., τι να πω? Δεν υπάρχει ΠΑ.ΣΟ.Κ.... Μας πρόσφερε μια τελευταία ηδονή, το Βενιζέλο να καταφέρεται εναντίον του δικομματισμού, και αναμένεται να συγχωνευθεί με τη Νέα Δημοκρατία μέσα σε εκκωφαντικούς πομφόλυγες για το μέλλον και τη σωτηρία της χώρα και διάφορα τέτοια σε κάποια κατασκευασμένα δύσκολή στιγμή...

Οι ΑΝ.ΕΛ και η ΔΗ.ΜΑΡ βρίσκονται σε ένα ιδιότυπο καθαρτήριο, αν δούμε αναλογικά ως Κόλαση τους μνημονιακούς και Παράδεισο τους αντιμνημονιακούς. Δεν με στεναχωρεί ιδιαίτερα η μείωση των ποσοστών του ακραίου εθνικιστή Καμμένου,ο οποίος ας μην ξεχνάμε ότι υπήρξε εκ των ιδρυτών των Κενταύρων και των Ρέηντζερ, ομάδων κρούσης της ΟΝΝΕΔ οι οποίες, πέρα από άλλα ευθύνονται, για το θάνατο του Τεμπονέρα. Ούτως ή άλλως, πάντα πίστευα ότι στην πραγματικότητα είναι ένα είδος δούρειου ίππου, ώστε να διοχετευθούν σε οικείο πολιτικά χώρο οι δυσαρεστημένοι δεξιοί ψηφοφόροι. Και την κρίσιμη στιγμή, τσουπ!!!! "Αι ανάγκαι του έθνους κτλ", η σωτηρία του τόπου κτλ".

(Για τον Καρατζαφέρη και το Τζήμερο δεν θα μιλήσω. Ο πρώτος είναι περιττός. Τι να τον κάνεις τον φασίστα τραβεστί, όταν έχεις τους γνήσιους? Κι ο δεύτερος κάηκε σα χρυσαλίδα στο φως της δημοσιότητας. )

Η ΔΗΜ.ΑΡ, τώρα. Θα μου επιτρέψετε να μιλήσω για την αριστερά συνολικά, πέρα από κόμματα, άλλωστε πάντα πίστευα ότι η Αριστερά είναι ενιαία... Και θα μου επιτρέψετε, παρά τις παλινωδίες του Κουβέλη, να θεωρώ μέχρι αποδείξεως του εναντίου αριστερό κόμμα τη ΔΗΜ.ΑΡ. Αυτές οι εκλογές ήταν προνομιακές για την Αριστερά. Δεν μπορούσε να ηττηθεί. Αν έβγαινε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α πρώτο κόμμα και σχηματιζόταν αριστερή κυβέρνηση, ποιος μπορεί να πει ότι δεν θα ήταν το καλύτερο για το τόπο. Ακόμα και άσχημα να ήτανε τα πράγματα, εγώ θα αισθανόμουνα πιο άνετα και πιο ήσυχος εάν αριστερό στέλεχος κρατάει τα ηνία του υπουργείου Εθνικής Αμύνης ή του Δημοσίας Τάξης, για να πιάσω το πιο ακραίο σενάριο. Κι αν η αριστερή ελληνική κυβέρνηση βάλλονταν από παντού, θα ήταν χρυσή ευκαιρία να συσπειρωθεί πίσω της η ελληνική και ακολούθως η ευρωπαϊκή κοινωνία.

Με την Αριστερά ως αξιωματική αντιπολίτευση τα κέρδη είναι εξίσου μεγάλα. Αρχικά, δεν κινδυνεύει από τη φθορά και διατηρείται στη συνείδηση του ελληνικού λαού ως η μόνη εναλλακτική λύση μετά την κατάρρευση της νέας κυβέρνησης (Ο καραδεξιός αλλά ευφυής πολιτικά Αδριανόπουλος διάβασα σε ένα άρθρο ότι ήλπιζε να σχηματιστεί τώρα αριστερή κυβέρνηση,΄ωστε να καεί, και ο νεοφιλελευθερισμός να υπερισχύσει σε βάθος χρόνου ). Δεύτερον, δίνεται επαρκής χρόνος ώστε να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα με σκοπό τη σύμπηξη του ενιαίου αριστερού μετώπου... Η ΔΗΜ.ΑΡ θα κριθεί από τις πράξεις της τώρα. Είτε θα διατηρήσει μια συνεπή αριστερή τάση, είτε θα επιχειρήσει να μετατραπεί σε ένα μικρό ΠΑ.ΣΟ.Κ., οπότε θα ξεχωρίσει η ήρα από σιτάρι και θα ξέρουμε ποιος είναι με ποιον, το ίδιο και οι ψηφοφόροι της. Οι μεν θα επιστρέψουν στην Αριστερά στην οποία ανήκουν, οι δε ποτέ δεν ήταν. Το Κ.Κ.Ε.- από την πλευρά του- ελπίζω να αξιολογήσει σωστά και έγκαιρα το νέο χαστούκι... Πώς λέει ο Γκίντερ Γκρας ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της Ευρώπης? 'Ετσι είναι και το Κ.Κ.Ε για την Αριστερά στην Ελλάδα. Δεν νοείται αριστερό μέτωπο χωρίς το Κ.Κ.Ε. Αυτό τα άρχισε όλα. Ένα Κ.Κ.Ε. όμως απαλλαγμένο από τους τωρινούς στείρους δογματισμούς και αγκυλώσεις. Αλέκα, τώρα είναι η ώρα! Μήπως να αναρωτηθείς μήπως δεν φταίνε οι άλλοι που δεν σε ψηφίζουν? Κι όσο για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α, χαρακτηριστικό είναι το εξής. Σχολίασα σε άρθρο επιφανούς στελέχους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., να προσέξουν λίγο γιατί μου θυμίζουν το ΠΑ.ΣΟΚ το '81, εννοώντας προφανώς ότι μερικοί έχουν πάρει ψηλά τον αμανέ. Δεν το κατάλαβε!!!! Ο επιπλέον χρόνος, λοιπόν, αναμένεται, χρησιμοποιούμενος σωστά. να διώξει την ζαλάδα των υψηλών ποσοστών και την γέννηση νέων Τσοχατζόπουλων. Στη γωνία περιμένουν τέτοια σταβοπατήματα οι "απολιτίκ" αντιδραστικοί με τον καλό λόγο έτοιμο. "Έλα μωρέ! Αφού όλοι ίδιοι είναι!!!". Τρίτο και εξίσου σημαντικό. Ο Βενιζέλος (όχι ο Μπένι, ο αληθινός), εάν ασκούσε τώρα εξωτερική πολιτική, θα εκμεταλλευόταν μαεστρικά την ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Με το Σαμαρά η αλήθεια είναι ότι τέτοιες ελπίδες δεν έχουμε, διότι το πολιτικό του ανάστημα είναι αμελητέο. Ωστόσο, πλέον η Ευρωπαική Τραπεζική Ένωση ίσως να αμβλύνει αυτά που απαιτεί, γνωρίζοντας πλέον ότι δεν είμαστε όλοι πρόβατα. Τέταρτο και σημαντικότερο. Προφανώς και δεν είναι όλοι οι νέοι ψηφοφόροι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αριστεροί, εντάξει?. Μεγάλο μέρος τους αποτελείται από πασοκτζήδες (ιδεολόγους δηλαδή ψηφοφόρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -ναι, υπήρχαν και τέτοιοι- που αήδιασαν επιτέλους με το κόμμα τους) και πασόκους (τσοχατζοπουλικά λαμόγια, κυρίως "συνδικαλιστές", που αισθάνθηκαν να βουλιάζει το άλλο καράβι κι έσπευσαν σα ποντίκια να πιάσουν καλές θέσεις στο καινούριο ). Είναι η χρυσή ευκαιρία, λοιπόν, να ξεκαθαριστούν οι δεύτεροι και οι πρώτοι ερχόμενοι σε επαφή με την Αριστερά (και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα μετακινηθεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να τους στεγάσει) να ριζοσπαστικοποιηθούν, ριζοσπαστικοποιώντας, τελικά και επιτέλους, την κοινωνία...

Για αυτό, λοιπόν, παίδες και κορασίδες, (κι επειδή απομακρύνει το ενδεχόμενο να με δείρουν "αριστερά" ΜΑΤ που εγώ θα έχω ψηφίσει ) το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι ούτε παράξενο ούτε άσχημο. Εξ άλλου, ποιος σας είπε ότι θα είναι εύκολο? Συνεχίζουμε... Θα σας δω στους δρόμους.

Θερμοπύλες (Ο Λεωνίδας ψηφίζει Αριστερά...)

Σε συνέχεια της σχετικής χθεσινής ανάρτησης, Έλληνα, σ έχω ακούσει πολλές φορές και σε κάθε ευκαρία να δηλώνεις και να αισθάνεσαι εσύ περήφανος για όσα οι Περικλήδες, οι Σωκράτηδες, οι Φειδίες και οι λοιποί σου πρόγονοι προσέφεραν στην ανθρωπότητα. Σήμερα ήρθε ο καιρός με την ψήφο σου να εμφανιστείς και συ -για μια φορά- εφάμμιλος εκείνων, υπερασπιζόμενος τις αρχές του πολιτισμού τις οποίες καυχιέσαι που εκείνοι προσέφεραν, γενόμενος ακόμα μια φορά πρόμαχος (η λέξη "πρό" και με χρονική και με τοπική σημασία ) της αληθινής Ευρώπης , της οποίας ένας εκ των πυλώνων στήριξης είναι ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός... Τα μνημόνια, και οι Μέρκελ, και οι Τράπεζες είναι οι Πέρσες του σήμερα, οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι είναι οι μηδισμένοι Θηβαίοι κι οι φασίστες της Χρυσής Αυγής ο κρυφός Εφιάλτης ... Το διακύβευμα του αγώνα (και) τούτη τη φορά είναι οι αρχές του ανθρωπισμού, της δικαιοσύνης και της (όχι κατ' όνομα ) δημοκρατίας . Άμα θες, λοιπόν, να γίνεις Λεωνίδας κι εσύ και καθώς οι Μήδοι και ο Εφιάλτης δεν πρέπει να διαβούν, η Αριστερά του πολιτικού φιλελευθερισμού, της αξιοπρέπειας, της ισότητας και της δικαιοσύνης είναι οι Θερμοπύλες του παρόντος και του μέλλοντος. Υπερασπίσου τες...
(This is not just Sparta... This is the whole world!)
Υ.Γ.: Όχι, ρε παπάρα! Επειδή το είπε ο Πρεντεντέρης , δεν σημαίνει ότι είχανε υπόψη τους τον Τσίπρα οι Μάγιας...

Θερμοπύλες
Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Hasta la victoria siempre