Περίεργες φωτό νούμερο 234 (λέμε τώρα): Ο Μαγκάιβερ, το μπαλόνι

Μαγκάιβερ ονομάζω τη μόνη τρίχα που επιμένει να έχει απομείνει στην αρχή του μετώπου μου. Δικαιωματικά ωστόσο πρέπει πια να μοιραστεί τον τίτλο με το μπαλόνι της φωτογραφίας. 

Ο μεγάλος κόκκινος γάτος με την μεγάλη πράσινη ουρά. (Παραμύθι, ας πούμε)

[Να διαβαστεί με την φωνή του Λέμονι Σνίκετ]

Ο λύκος που ήθελε να φάει τα αστεράκια. (Παραμύθι)

Κι εδώ μιλάμε για ένα μεγάλο και πυκνό δάσος. Κι έναν λύκο. Αλλά δεν ήταν σαν τους άλλους. Ούτε το δάσος· ούτε κι ο λύκος... 

Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Μ81

Πρέπει να έχω δυο τρία χρόνια να φτιάξω βίντεο που να μην σχετίζεται με σχολική ανάρτηση...

"La casa de papel"; Σιγά να μην είναι και το "la casa d' Irene "

  Όπως γίνεται συνήθως με ότι αποκτά πελώρια φήμη καθώς διαδίδεται στόμα με στόμα (το ονομάζω "σύνδρομο των καινούριων ρούχων του αυτοκράτορα"), η ισπανική σειρά " La casa de papel"  είναι προφανώς υπερεκτιμημένη.

Εισαγωγικομανία και υπερβάλλοντας ζήλος

   Συνήθως δε θίγω γλωσσικά ζητήματα στο ιστολόγιο,  κυρίως επειδή χειρίζομαι τη γλώσσα με την ρευστότητα και την ανεμελιά που μου επιτρέπει το γεγονός ότι είμαι φυσικός ομιλητής της και  την αντιμετωπίζω όχι ως ένα άγριο θηρίο που πρέπει να κλειδώσω στο κελί-γραμματική, αλλά ως ένα παιχνιδιάρικο σκανταλιάρικο πνεύμα που θέλει να παίξει κυνηγητό. Δηλαδή το... μη γνωστό, καθώς είναι δικής μου επινόησης,  δόγμα "μίλα κι άσε τους άλλους να μιλήσουν". Επίσης, σπανίως μπλογκάρω στις διακοπές, οι διακοπές είναι ιερές.

Μια μέρα δεν θα γράψει η Ιστορία

   "Μια μέρα θα το γράψει η Ιστορία" λέει η  διασκευή από τον Νίκο Γκάτσο στους στίχους  του παραδοσιακού τραγουδιού  "Ο Μακεδών" που από βενιζελική σκοπιά περιγράφει τα γεγονότα που έγιναν γνωστά ως Εθνικός Διχασμός.

Για την πρώτη εβδομάδα της Ρ.

Τέτοια ώρα ακριβώς πριν μια εβδομάδα, ήρθε στη ζωή μας η Ρ.
Το τραγούδι της το λέει ο πατέρας της εδώ και μήνες. Το βίντεο το ξεκίνησα κάτι μέρες πριν τη γνωρίσω. Αλλά το τελείωσα με εκείνη στην αγκαλιά μου.
Εδώ και μια βδομάδα την έχω στην αγκαλιά μου. Και για τα επόμενα πολλά-πολλά χρόνια ακόμη.

Άλλη μια μέρα που κόβει τον καιρό στα δυο

Ξανά

Για τα "Μαλαματένια Λόγια" (Μικρό δοκίμιο περί τέχνης)

Ή, έστω, αφορισμός...

Θεολογική ανάλυσις της "Συννεφούλας". Προς αποκατάστασιν της αληθείας.

    Πλανηθέντες ο Μακαριώτατος και τα σεβάσμια μέλη  της ΔΙΣ, έρριψαν άδικα βέλη εναντίον του αγαπητού εν Χριστώ αδελφού Διονυσίου του Σαββόπουλου και του  φέροντος τον τίτλο "Συννεφούλα" στιχουργήματός του.

Φτάνει που κλαίμε #not

Ένα βίντεο φτιαγμένο για την αγαπημένη μου Χ. Είναι ένα μικρό οδοιπορικό στα φοιτητικά μας χρόνια, σε όσα ζήσαμε κι όσα αγαπάμε.
Για τα 30 χρόνια που κλείνεις σήμερα. Για τα 12 χρόνια που έχω την τύχη να σε γνωρίζω. Για το μεγάλο ξεκίνημα που είσαι έτοιμη να κάνεις. Για όλες τις μέρες που θα μοιραστούμε από 'δω και πέρα. Σ' αγαπάω πάντα. Χρόνια πολλά, καρδιά μου!

Η αληθινή αλήθεια γύρω απ΄ το Βόγιατζερ

Δείτε τι θα μας ανακοίνωνε η Χίλαρι Κλίντον για τους εξωγήινους αν εκλεγόταν... Αποκλειστικό!

Μια θάλασσα πλατιά για την Εύα

Για την Εύα, που κάθε της χαμόγελο φωτίζει την απεραντοσύνη. Για την Εύα, που κάθε της λέξη γεννάει καινούρια σύμπαντα. Για την Εύα, που κάθε της αγκαλιά κλείνει κι από ένα ουράνιο τόξο. Για την Εύα, που κάθε της βλέμμα γλυκαίνει τον αέρα. Για την Εύα, που κάθε βήμα της ανθίζει τη ίδια την Άνοιξη. Για την Εύα, που σήμερα κλείνει τα δύο της χρόνια. Για την Εύα μου.

Out of the fog (Track No3/No9)/ Όλα ξαναγυρίζουνε (Νάσος Τσώκος/ Σωκράτης Βενιζελέας)

  Σαν σήμερα, στις 2: 45 τα ξημερώματα πέθαναν, το 2003, ο φίλος μου ο Νάσος και, το 2007, ο  πατέρας μου.  Έφτιαξα αυτό το βίντεο στη μνήμη τους με βάση ένα μουσικό θέμα του Νάσου και ένα ποίημα το πατέρα μου. 

" Psikasm 1". To a theater near you

 Να πάτε να το δείτε...  Υπερπαραγωγή.

Για την Κ.: ένα τραγούδι κι ένα αντίο

Ξέρω πόσο πολύ σου άρεσε η Γλυκερία. Θυμάμαι ένα απόγευμα που την έδειχνε στην τηλεόραση και την βλέπαμε μαζί. "Αυτές είναι τραγουδίστριες!", είχες πει.
Δεν ξέρω γιατί αλλά το έβρισκα τόσο ασυνήθιστο να σου αρέσει η Γλυκερία. Δεν είχες δίσκους ή κασέτες της. Μόνο να, όποτε την έδειχνε στην τηλεόραση, στο λέγαμε και καθόσουν να τη δεις.

Πίνω πίνω (Αναστασία Μουτσάτσου)- Μια κατά τι λιγότερο υπαινικτική οπτικοποίηση

Το 1ο βραβείο υποκρισίας "Πες του, αγάπη μου, να πάει νανανανά" απονέμεται στους συντελεστές του παρακάτω τραγουδιού (Το είχα προαναγγείλει ότι θα το περιλάβω)

   Το 2ο βραβείο απονέμεται στον δημιουργό του παραπάνω βίντεο που αντί να βάλει μια τσόντα της προκοπής να γουστάρουμε, έβαλε ένα απόσπασμα από μια καμένη καναδική κωμική ταινία περιπλάνησης (road movie τις έλεγαν οι αρχαίοι) Ναι, σιγά μη σας βάλω και τσοντα. Κλέφτες θα γίνουν τα τσοντοσάιτ; (Τα χάλια της τα μαύρα έχει, προτείνετέ την  στον εχθρό σας).
Υ.Γ.: Αν με διαβάζανε πανω από πέντε -δεκα άτομα, θα σας έλεγα να πείτε στα σχόλιο ποιο τραγούδι θέλετε να τρολάρω. Αλλά δεν πειράζει, έτσι θα κάνω όποιο θέλω εγώ

"Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορα"

Παραλλαγές σ' ένα Παντούμ (Αυτό του Σεφέρη)

   Υπήρξε μια εποχή, από το Μάη του '95 μέχρι τον Γενάρη του '96 που δεν ξέρω πως και γιατί έκλανα μελωδίες και ο Φοίβος (όχι ο Δεληβοριάς, ο άλλος, ο ...ολιγογράφος) με μισούσε για τους ρυθμούς παραγωγής μου...

Meet Zebraman (Ιδιαίτερη φωτογραφία 6)

Τον Μπάτμαν, τον Σούπερμαν, τον Σπάιντερμαν άντε και τον Άκουαμαν τους ξέρετε.