Ένα τραγούδι των Sister Double Hapines που με ταλαιπώρησε

   Όταν ήμουν φοιτητής συνήθιζα να ηχογραφώ με ένα παλιοκασετόφωνο που είχα τραγούδια που μου άρεσαν και δεν ήξερα τον τίτλο, ώστε να τα θυμάμαι και να βρω κάποια στιγμή ποιος το λέει και πώς το λένε κάθε τραγοούδι. Γιατί είμαι ψιλοεμμονοληπτικός με αυτό το θέμα.

Τα κύματα του Κηφισού / Από "Χειρόγραφα του Φθινοπώρου"

Ο  πολύ-το-παλεύω-να-γίνω-καλλιτέχνης-αλλά-είμαι-ατάλαντος ήρωας που υποδύεται ο Τζον Κιούζακ αφηγείται σε μια από τις πιο αγαπημένες που σκηνές της ταινίας του Γουντι Άλλεν  "Σφαίρες πάνω απ' το Μπροντγουέι" πώς/πως ένα ταλαντούχος φίλος του τον έκανε κάποτε να ανατριχιάσει με τον τρόπο

που έπαιζε μια και μοναδική νότα στο ακορντεόν... Αλήθεια είναι, το έχω δει... Βρέθηκε κάποτε ένα ακορντεόν στα χέρια μου, το σκάλισα λίγο, εξ αρχής έγινε φανερό ότι δεν θα μακροημέρευε η σχέση μας και έμεινε εκεί μέχρι που μια μέρα  πέρασαν από το σπίτι ο Ηλίας και ο Νάσος. Ο Νάσος το πήρε στα χέρια του κι άρχισε να το ψάχνει... Κάθως σιγά - σιγά εξοικειωνόταν μαζί του, άρχισαν αυτά που έπαιζε να έχουν κάποια δομή. και εγώ λάθρα πάτησα το κουμπί του κασσετοφώνου. Κάποια στιγμή τον συνόδευσε ο Ηλίας στην κιθάρα κι εγώ (κακώς κατά την γνώμη μου) κοπανώντας ένα τουμπελέκι... Μου άρεσε πολύ αυτό το κομμάτι και χαριτολογώντας το ονόμασα  "Σούίτα  για κιθάρα, ακκορντεόν και τουμπελέκι "ή "Τα κύματα του Κηφισού"...

Αργότερα την ίδια μέρα, βρήκα πρόχειρο ένα αντίτυπο της ποιητικής συλλογής του Τάσου Λειβαδίτη και υπό  την υπόκρουση του παραπάνω θέματος άρχισα να απαγγέλλω σκόρπιους στίχους απο δώ κι απο κεί φυλλολογώντας τη συλλογή, ενώ ο Νάσος μου έκανε ηχητικά εφέ. με τη φωνή του... Δοθέντος ότι δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο κι έλεγα ότι έβρισκα, στην κυριολεξία, κάποια στιγμή που αντιλήφθηκα ότι τελείωνε το κομμάτι, αγχώθηκα να βρω κάτι που να ταίριαζε για κλείσιμο και τυχαία βρήκα... Γεγονός που εντυπωσίασε τον Νάσο ο οποίος το σχολίασε με την μνημειώδη φράση:
 "Ωραίο τέλος, μαλάκα!"

Το γράμμα

 Ένα τραγούδι, σήμερα, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ιστορική πηγή με κάποιο τρόπο, καθώς όταν λέει πως μιλάει μόνο με τηλεκάρτες το εννοεί. Δεν υπήρχαν κινητά. 

 Τα μουσικά γράμματα  είναι ιδιαίτερα διαδεδομένα. Από τα pop των Boxtops μέχρι τα hardcorοτρυφερά των Panx Romana κι από τα τρυφερουπαρκιακά του Σωκράτη Μάλαμα μέχρι τα γλυκερά της Δήμητρας Γαλάνη.  Λογικό δεν είναι να γράψει ένα τέτοιο τραγούδι ένας φαντάρος και μάλιστα στη σκοπιά;
Ακούστε αυτό πρώτα να μπείτε σε κλίμα... 
Το τραγούδι το χτενισα αργότερα και το ηχογράφησα,  κι ο Στέλιος έκατσε κι έκανε ένα σκιτσάκι, βασισμένος στις αφηγήσεις μου, το τραγούδι και ίσως και μια φωτογραφία- την οποία πάντως δεν θα δείτε γιατί δεν ξέρω που είναι ...  …

Το γράμμα

Κι αν σου μιλώ μόνο με τηλεκάρτες

την μυρωδιά σου κι αν μαντέυω στο χαρτί
δεν τελειώνουν οι μεγάλες οι αγάπες
στο πα μια τέτοια αγάπη είμαστε κι εμείς.

Κράτάω στην αγκαλιά μου την κιθάρα
ας πόσο θα' θελα μέσα να σουν εσύ
μα αντί για σένα όλη μου η λαχτάρα
κάνει και πάλλεται κάθε χορδή.

Τα "σ' αγαπάω" μου στα γράμματα που γράφω
Τα γράφω μ' ανεξίτηλο στυλό.
Κι όταν θα βγάλω τη στολη για σε θα υπάρχω
Κι όμοια ανεξίτηλα θα σ' αγαπώ.

Για αυτό, κουκλίτσα μου, μην μου λυπάσαι.
Εμείς και χώρια, πάλι είμαστε μαζί.
Τα τελευταία ήσυχά βράδια σου κοιμάσαι.
Θα σε ταλαιπωρώ μωρό μου μια ζωή.

"Ο Κακός Λύκος στο στρατό"- By S-Perfect, 1999 (ή 2000, ή 2001, ή 2002)

"Μικρή" - Τραγουδάκι

Ανανγνωστούλη μου, νόμιζες ότι είχες ξεμπερδέψει μαζί μου; Κουτούλικο! Είναι αλήθεια ότι φέτος το χω παρατημένο λίγο τούτο το μπλογκ με τούτα και με κείνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα έφαγε τα ψωμιά του... Γυρνάω σήμερα, με τραγουδάκι... Και τι τραγουδάκι!!!!  Έχω ανεβάσει τραγούδι (σόρρυ, βαριέμαι να βάλω λίνκ, ψάξτο, από τα πρώτα είναι )για τότε που ερωτεύτηκα κάποια και το κατάλαβα αργά και την έχασα, έχω ανεβάσει τραγούδι (ομοίως)για κάποτε που είχα ερωτευτεί δυο μαζί, δεν μπορούσα να αποφασίσω ποια θέλω και τις έχασα και τις δυο- κάτι πρέπει να κάνω για την υστεροφημία μου.Ιδού λοιπόνΜε το σημερινό τραγούδι έκανα ερωτική εξομολόγηση σε μια κοπέλα που  μου άρεσε...

Μικρή 

Ξέρω, μωρό μου, δεν υπάρχει λόγος να ζεις εσύ αλλού κι αλλού εγώ

κι ότι τα πιο μεγάλα εμπόδια μόνος μου εγώ τα προκαλώ. 

Αλλά δεν ξέρω τι με πιάνει και παριστάνω το χαζό

και δε σου λέω όσα θέλω να σου πώ. 

'Εχω, φοβάμαι, 

ταλέντο να μπερδεύω το απλό.

Όμως θυμάμαι

τα μάτια σου χωρίς να στήσω σκηνικό γι'αυτό. 

Μα μου τελειώσανε οι μπλόφες θα παίξω τώρα μ' ανοιχτά χαρτιά.

Αχρήστεψα τα μπαλαντέρ μου, μου τέλειωσαν τα διπλωματικά. 

Δεν έχει νόημα να κρύβω ό,τι σε σένα με τραβά 

Ελπίζω μόνο να μην είναι αργά. 

Πού να γυρνάς, πού να βρίσκεσαι, μικρή; 

Θα σε βρώ;

Υ.Γ.: Eννοείται ότι την έριξα....

Υ.Γ2: Εννοείται επίσης ότι το τραγούδι αποδείχτηκε ασύφταστη (τουτέτσιν "άφταστη" στα μανιάτικα) γκομενοπαγίδα, καθότι έπιασε  και με όλες τις υπόλοιπες.

Υ.Γ.3: Εννοείται, τέλος, ότι όλα αυτά είναι παραμύθια... Σιγά μην βγάλω φόρα παρτίδα στο ίντερνετ την ερωτική μου ζωή...

Σωκράτης Βενιζελέας (Σοφός): Αμάραντος και νερατζούλα

Κανονικά το βιντεάκι αυτό το ετοίμαζα για ένα πλήρες αφιέρωμα στην καλλιτεχνική πλευρά του πατέρα μου, πλην βλακωδώς ανακάλυψα ότι δεν έχω μαζί μου όλο το υλικό που χρειάζομαι... οπότε θα ανέβει σήμερα, την επέτειο της μέρας που έφυγε... Χωρίς λόγο. Γιατί τοο ξέρει εκεί που είναι πως τον θυμόμαστε... (Κι ο Νάσος το ξέρει... Γι' αυτό και δεν έχει τίποτα για αυτόν... )

  Κι αυτό, για τις βόλτες που με πήγαινες μικρό (κι ας με κούραζε που κολλούσες σε κάθε χωριό κι έπιανες κουβέντα)

Θυμάσαι τον "Σούπερ βράχο";

Η ηχογράφηση λαθραία από τον αδερφό μου στις αρχές της δεκαετίας του 80 με ένα παλιοκασσετόφωνο

Γιατί αγαπάμε τον "αρχηγό"...

Εξαίφνης ενθυμήθην το άλλο μου το ιστολόγιο, το "ταπεινό"... Καλά που είναι ταπεινό και δεν γκρινιάζει, το καημένο...
Και μια και ¨παίζω" και πρέπει να κάνω ένα thinglink, πως στα διάλα το λένε είπα να είναι για τον "αρχηγό" (ένας είναι ο αρχηγός).

Ποιο είναι το μυστικό της Ερμιόνης (όχι της φιλενάδας του Χάρρυ Πότερ);

Η Ερμιόνη είναι πόλη της Αργολίδας,
γνωστή από την αρχαιότητα,
έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα που ανταγωνίζεται την Καλαμάτα στην Γ' Εθνική,

κι είναι η τελευταία πόλη που είδα μόνος μου...

Το επετειακό και επίμονο τραγούδι της ημέρας.

Ένα τραγούδι, κυριολεκτικά "επετειακό" γιατί είναι αφιερωμένο σε μια επέτειο γάμου και κυριολεκτικά "επίμονο" γιατί αναφέρεται στο συστατικό που κράτησε τον γάμο τους ζωντανό, αγαπημένο και διαρκώς καινούριο επί 28 συναπτά έτη: την επιμονή τους να είναι ΜΑΖΙ.

Κουβέντα με τον Κίλλερ

Δεν είναι ούτε ότι δεν έχω υλικό, ούτε που ο είμαι-πιο-κακός-απο-την-Διαμαντοπούλου-και-πιο-άσχετος-από-τον-Σπηλιωτόπουλο Υπουργούλης Α-Παιδείας μου φόρτωσε 2+2 ώρες στο κεφάλι, ούτε που ασχολούμαι - αλήθεια- με άλλα πράγμα, που έχω ξεχάσει το καημένο το ιστολόγιο τούτο, προκαλώντας συμπτώματα στέρησης στα εκκατομύρια των αναγνωστών μου...
Είναι που πάσχω από μια σπάνια ασθένεια που λεγεται βαριεμαιναφτιαχνωβιντεοΐτιδα...
Μέχρι να μου περάσει ένα βιντεάκι που τράβηξε μια από τις ανιψιές μου την ώρα που συνομιλεί με τον Κίλλερ (ο οποίος ο καημένος τώρα έχει γίνει Killed....)

Τι λέω ο μαλάκας - The Ατάλαντοι

Έλα ντε! Δεν θυμάμαι τίποτα για το συγκεκριμένο τραγούδι...
Θα προβώ σε εικασίες λοιπόν!
Εικάζω ότι το τραγούδι είναι ανάπτυξη μιας ακολουθίας συγχορδιών που έπαιζα προκειμένου να εξασκούμαι στην αλλαγή των πιασιμάτων
Εικάζω ότι οι στίχοι προϋπήρχαν και μου ήταν αδιάφοροι , και τους συγκόλλησα στη μελωδία προσθέτοντας μια φράση για ρεφραίν έτσι ώστε να τους σχολιάζει...
 Εικάζω ότι το τραγούδι δεν το είχα περι πολλού γιατί αφενος δεν θυμάμαι τίποτα κι αφετέρου είναι το πρώτο στην δεύτερη συλλογή μας με τίτλος "Το δις εξαμαρτείν". Άρα το θυσιάσα.... Πάντα έπαιζα πρώτο κάτι που δεν με ένοιαζε να το καταστρέψω, ούτως ώστε να ζεσταθώ λίγο.  Γιατί πάσχω από ένα είδος scene anxiety κι αγχώνομαι άμα ξέρω ότι ηχογραφούμαι....
 Εικάζω τέλος ότι ο Στέλιος πρέπει να τα είχε πάρει για τη λέξη μαλάκας που χρησιμοποιώ πολλάκις γιατί δεν του άρεσε να βρίζω...

 Κοίταζα το σκοτάδι απ' το παράθυρο

κι είχα μια επιθυμία να πεθάνω.
Σ' ένα μισό τσιγάρο κάπνιζα το άπειρο,
συλλογιζόνουνα τι μού 'μενε να κάνω.

Κι ύστερα σκέφτηκα: "Τι λέω, ο μαλάκας;"

Για μένα η ζωή κάτι θα σκέφτηκε
και σίγουρα θα βρω κάτι να κάνω.
Κι αν όλα πάν στραβά κάτι θα μπλέχτηκε,
Γιατί λοιπόν, να θέλω να πεθάνω;

Κι ύστερα σκέφτηκα: "Τι λέω, ο μαλάκας;"

Συνέχεια σκέφτομαι τι λέω, ο μαλάκας
Μέσα στο ίδιο λούκι μπαινοβγαίνω
και τίποτ' άλλο πια δεν περιμένω

Αυτά. Τόσα χρόνια μετά, τι λέω, ο μαλάκας, ε?

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά: Για την Μαρία Χαράνη (crimes)

Δεν ξέρω αν έπρεπε να γράψω αυτήν την ανάρτηση γιατί εγώ την Μαρία  Χαράνη δεν την ήξερα. Διάβασα  για την αυτοκτονία της το Σεπτέμβρη και με άγγιξε το γεγονός όσο η αυτοκτονία του Δημήτρη Χρηστού6λα ή όποια άλλη αυτοκτονία, θύματων του μνημονίου ή μή...
Εγώ ήξερα την crimes, κι ας μην είχαμε συναντηθεί ποτέ. Την φίλη και συμφορουμίτισσα-συναγωνίστρια  στο φόρουμ ιστορικού σάιτ διαμοιρασμού αρχείων, όταν τα φασιστάκια άρχιζαν δειλά να βγαίνουν από τις φωλιές τους, με την οποία είχαμε μιλήσει μερικές φορές στον messenger και μου είχε πει ότι την λένε Μαρία κι είχε ένα αρτοποιείο. Αργότερα, διάβαζα συχνά στο ιστολόγιο της, το Sotto Voce, τα κείμενα της γεμάτο αγωνιστικό πάθος, στέρεα επιχειρηματολογία και βαθύ ανθρωπισμό, κειμένα που υπερασπίζονταν  τα δικαιωμάτα κάθε διωκόμενου, κι όχι μόνο των ομοφυλόφιλων, και κυρίως το δικαίωμα στην ελευθερία και την διαφορετικότητα. Ανακάλυψα μάλιστα από ένα σχόλιο σε κείμενο της παλιούς γνωστούς μου, ομοίως αναγνώστες της.
Συνδύασα την Μαριά Χαράνη με την crimes, όταν πριν λίγο αξιώθηκα,  μετά από καιρό ,να βγω μια βόλτα στις δημοσιεύσεις των ιστολογίων που είμαι  μέλος κι είδα- όλος χαρά-  πως ο καλός μου φίλος, ο uhuru, είχε δημοσιεύσει μετά από καιρό. Ήταν ένα σκιτσάκι που την αποχαιρετούσε... Mπορεί να μην την συνάντησα ποτέ, ωστόσο νοιώθω την απώλεια ενός δικού μου ανθρώπου.
Δεν ξέρω τι είναι αυτή η ανάρτηση, η όψιμη, η καθυστερημένη...
Ένα συγγνώμη, ένα αντίο, ένα Hasta siempre
Θα περιοριστώ να αντιγράψω τους στίχους μιας άλλης crimes, 20 χρόνια πίσω

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.

Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου…

Πίσω απ' τις μάσκες (Επίγραμμα). Ή πως παλιό υπαρξιακό αγχίδιο μετατρέπεται σε τωρινό πολιτικό σχόλιο

Ακόμα δεν έχω συνέλθει από το τελευταίο φορμάτ, το οποίο σημαίνει ότι βαριέμαι αφάνταστα να εγκαταστήσω τα προγράμματα επεξεργασίας βίντεο, για αυτό και την έχετε γλυτώσει τώρα κανα μήνα από τραγουδάκια... Έφαγα πριν λίγο μια φλασιά και θυμήθηκα κάτι παλιά στιχάκια, αγνώστο γιατί γραμμένα και πότε, και μέχρι να αξιωθώ να κουνήσω τον κώλο μου και να φτιάξω κανα βίντεο, λέω να σας ταλαιπωρήσω μ΄αυτά....

Σε μια τέλεια κοινωνία θα έβαζα αυτο

Πίσω απ' τις μάσκες
  (Επίγραμμα) 

Απόψε
φόρεσαν τα πράγματα
τη λαμπερή τους όψη. 

Μιλάνε
για τους όμορφους καιρούς
που θά 'ρθουνε για μένα. 

Αλλά εγώ βλέπω πίσω απ' τις μάσκες



.Σύντομο, απλό λιτό, καθώς ταιριάζει. 
Επίγραμμα μεγάλου διδασκάλου
Του  λείπει μόνο πρέζα μνημονιου
κι οι παρακολουθήσεις του Παγκάλου. 


Παρεπιμπόντως, τα λίνκια είναι δυο... 

Μέθανα. Σαν ηφαίστειο που ξυπνά...

Τα Μέθανα είναι το βασίλειο των αντιφάσεων... 
Ενώ ας πούμε είναι γεωγραφικά στην Πελοπόννησο, ανήκει διοικητικά (αναίτια κατά την γνώμη μου) στον Πειραιά.

Το καραβάκι κι ο Πετροκάραβος

Είναι ένα μέρος τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα. 70 χιλιόμετρα από το Ναύπλιο και την Κόρινθο και δυόμιση ώρες από τον Πειραιά. Όμως  οι δρόμοι είναι άθλιοι και καράβι πια σχεδον δεν έχει...
Ενώνεται με την στεριά μέσω ενός ιδιαίτερα στενού ισθμού κι όμως έχει νησιωτική ατμόσφαιρα και μοιάζει κιόλας με νησί όταν το βλέπεις από μακριά και η ομίχλη σκεπάζει το ισθμό που λέγαμε...

Δεν είναι νησί...

Είναι παραθαλάσσιο και ορεινό μαζί καθώς οι πλαγιές των λόφων ξεκινάνε ήδη σχεδόν από την θάλασσα...
Είδα τις ομορφότερες ανατολές της ζωής μου, αλλά μου λείψανε πολύ οι δύσεις...

'Οταν χαράζει...

Σε υποδέχεται μπαίνοντας στην λουτρόπολη η μπόχα από την λίμνη που της έδωσε το πρώτο όνομα (Βρωμόλιμνη), μετά όμως έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα σπάνιας ομορφιάς τοπίο στο οποίο κυριαρχεί η αντίθεση μεταξύ του πράσινου της τυπικής ελληνικής χλωρίδας και του κόκκινου των ηφαιστειακών πετρωμάτων. Όλα αυτά με τη συνοδεία  του γαλάζιου της πανταχού παρούσας θάλασσας...

Στις αρχές του 20 αιώνα ήταν η Μύκονος της εποχής... Σήμερα μονάχα ηλικιωμένοι σουλατσάρουν πριν πάρουν τα ιαματικά λουτρά τους...
Όμως δεν  έχω ξαναδεί  - εννοείται πλην του Αρχαγγέλου- άλλους ανθρώπους, και δη νέους,να αγαπούν τόσο πολύ τον τόπο τους...

Κι έχει και μερικά από τα καλύτερα παιδιά που γνώρισα ποτέ.
Για αυτό κι ο τίτλος "Σαν ηφαίστειο που ξυπνά", κι όχι για το σχετικό ηφαίστειο.

Μέσα στο ηφαίστειο

Ούτε βέβαια- αν ήταν έτσι θα προτιμούσα "το πατέρα μου , τον Μπάτη"- από την Μεθανίτισσα Λίνα Νικολακοπούλου,  στιχουργό του τραγουδιού που συνοδεύει το βίντεο που έκανα με φωτογραφίες από τα Μέθανα ως φόρο τιμής, δώρο αποχαιρετισμού κι ευχαριστώ για τον όμορφο χρόνο που πέρασα...

Η μπαλάντα του ξυραφιού - Ένα σπλάτερ, μελοδραματικό, δήθεν τραγουδάκι

Συνηθίζω κάθε χρόνο το  Σεπτέμβρη να εγακινιάζω τις αναρτήσεις μου με διάφορα περίπλοκα και πολυποίκιλα που έχω κάνει το καλοκαίρι... Αυτό το καλοκαίρι όμως δεν είχε τέτοια, καθότι παντρευόμουνα, οπότε η αρχή δεν θα είναι εντυπωσιακή, ένα τραγουδάκι -κατά τα γνωστά - θα ανεβάσω - απόπειρα τραγουδακίου, καλύτερα-  κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού εφόσον έχει  τίτλο η "Μπαλάντα του ξυραφιού"...

  Το τραγούδι αυτό
είναι το αποτέλεσμα ενός - ας το πούμε- στοιχήματος με το Νάσο, την εποχή που με φιλοξενούσαν αυτός και ο Ηλίας, κι ήταν ένα είδος ενδιαφέροντος πειράματος για μένα γιατί δοκίμασα τεχνικές που δεν είχα χρησιμοποιήσει άλλη φορά - και στο στίχο, και στη μουσική, και στο τραγούδι-  κι ούτε θα ξαναχρησιμοποιούσα- άλλο που δεν πέτυχαν... Το έγραψα μιμούμενος το μελοδραματικό στυλ του τραγουδιού των Motorpsycho "Stalemate" - το οποίο, μετά την διαφήμιση του Str8 στο οποίο ήταν μουσική επένδυση, είχε ξαναγίνει ακόμα μια φορά επιτυχία επειδή είχε συμπεριληφθεί σε μια συλλογή του Παπασπυρόπουλου- μπολιασμένο με στοιχεία από το ύφος της  crooner  εκδοχής του Νικ Κέηβ και την σπαρακτικότητα των "Διάφανων Κρίνων".. Το τραγούδι ήταν μια δοκιμασία για τις περιορισμένες και εντελώς αυτοδίδακτες φωνητικές μου χορδές με τις αυξομειώσεις στην ένταση της φωνής και το υβρίδιο  αφήγησης- τραγουδιού που προσπάθησα να πετύχω, κι ας πούμε ότι δεν ήτανε έξυπνη ιδέα ή μάλλον δεν βγήκε τον να ξεκινάω από μινόρε και να τελειώνω σε ματζόρε στην ίδια τονικότητα,  Νομίζω ότι κάπου υπάρχουν πιο πετυχημένες εκτελεστικά ηχογραφήσεις, αλλά ποιος κάθεται τώρα να ψάχνει σε παλιές κασσέτες... Επιπλέον, κάποια στιγμή οι στίχοι είναι αλλού νταλλού. Οι "σωστοί" είναι αυτοί που γράφω απο κάτω...

Η μπαλάντα του ξυραφιού

Χάθηκες, δεν άντεξες...

Πήγαν αλλού τα βήματά σου,

μακριά απ'τις μέρες που θα 'ρχοτανε.

Χάθηκες... Χάθηκες!

Λύωσανε, τελειώσανε

οι ώρες που μυρίζανε αγάπη

κι είν' τα σεντόνια τώρα καθαρά. 

Χάθηκες! Έφυγες...

Έφυγες, δεν έμεινες,

με τις βαλίτσες ματωμένες

απ' τα κομμάτια που είχα γίνει.

              Έφυγες, Θεέ μου, έφυγες. 

Έμεινε, παρέμεινε

ενα κενό ακονισμένο 

από την φυγή σου κουρδισμένο:

"Μη σταματάς... Μη σταματάς!"

Τώρα γυρνώ στο άδειο σπίτι

μ' ένα κρασί κι ένα ξυράφι

και με φαντάσματα μιλώ 

για σένα. Για σένα... 

Μα δεν μ' ακούν κι αυτά κι εσύ.

Και το σκοτάδι ψιθυρίζει

σαν το ξυράφι αντικρύζει: 

"Κόψε βαθιά! Κοψ' τον βαθιά!"

Χάθηκες, χάθηκες...

Πήγαν αλλού τα βήματά σου,

μακριά απ'τις μέρες που θα 'ρχοτανε.

Χάθηκες, Θεέ μου,  χάθηκες!

Από τον Άγιο Σουλά στον Άγιο Σουλα...

Υ.Γ.: το μωρό που κλαίει είναι η Ρεβεκκα, η μικρή, Δεν είναι υπαινιγμός, αλλά μελοδραματική σκηνοθετική επιλογή... Υ.Γ.2: Thanks, Χρύσα...

Χαίρε, βάθος... μετρημένο

"Πραλίνα". "Λιοντάρι". "Κολοσσός". "Προβατίνα". Όχι δεν αναφέρομαι ούτε στη ζαχαροπλαστική, ούτε στη Ρόδο, ούτε στη Ζωολογία...
"Χάσμα του Έπους, 1 και 2". Όχι δεν μιλώ για το ομηρικό ζήτημα...
"Γουργούθακας", "Ταφκούρα", "Διπλοτάφκι". Όχι ,δεν έπαθα εκεφαλικό, ούτε γράφω κάποιο ξόρκι για ξεμάτιασμα...
"Τρύπα της Καλογριάς". Όχι, δεν γύρισε καινούρια ταινία ο Κολλάτος...
Εδώ και κάποιες μέρες, με αφορμή νομίζω τον πνιγμό του σπηλαιοδύτη Γιώργου Τερζάκη (αν θυμάμαι καλά το όνομα) κατά την εξερεύνηση μια καταβόθρας βάθους ως τώρα 153 μέτρων στην Αρκαδία, ταξιδεύω στα έγκατα της Γης. Μ' έπιασε μια μανία για τη Σπηλαιολογία... Διαβάζω ότι υπάρχει και δεν υπάρχει για τα σπήλαια στο Διαδίκτυο... Γέμισε το μυαλό μου με εκείνες τις γλυκές, "άχρηστες" γνώσεις που σου γεννούν την  ένοχη (εφόσον είναι "άχρηστες" και σε ζούμε στην εποχή της ωφελιμιστικής πληροφορίας) εκείνη απόλαυση του να μαθαίνει για να μαθαίνεις...
Έμαθα όρους που δεν είχα ξανασυναντήσει και δεν θα μου χρειαστούν πουθενα: Αρμάτωμα, ξαρμάτωμα, γκούρ...
Μοιράστηκα τη στεναχώρια των σπηλαιολόγων  για το μπάζωμα του βαράθρου "Στοιχειωμένη"  στον Ελικώνα και συμμερίστηκα την οργή τους για τον Ελληνάρα λατοματζή που το έκανε και τους καθ' ύλην αρμοδίους που κωφεύουν...
Φρίκαρα μαθαίνοντας ότι στον Έμφύλιο οι Χίτες τα χρησιμοποιούσαν για να εκτελούν αντάρτες ή άμαχους (ιδιαίτερα στα μέρη μας... )
Έμαθα πέρα από τα γνωστά σπήλαια (της Αλιστράτης, του Διρού, του Περάματος, του Αγγίτη) υπάρχουν πολλά ακόμα σπήλαια, οριζόντια ή βάραθρα, στην Ελλάδα...
Έμαθα για τη Λίμνη της Βουλιαγμένης, άπατη μέχρι αποδείξεως του εναντίου, και το " Πηγάδι του Διαβόλου"  στο λιμανάκι της, με τα περίεργα ρεύματα-παγίδες θανάτου.  
Έμαθα για ένα βάραθρο στην Αμπχαζία που πάει  πάνω από δυο χιλιόμετρα βάθος και τον "Γουργούθακα" στα Λευκά όρη που φτάνει τα 1200 κάτω από τη Γη...  (Ανακάλυψα ότι έχω μια προτίμηση στα βάραθρα... Για τις άλλες σπηλιές βαριόμουν να διαβάσω...)
Έμαθα ότι ο Λαβύρινθος υπάρχει, είναι ένα αρχαίο ορυχείο στην Κρήτη που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί για αποθήκη πυρομαχικών και φεύγοντας τα ανατίναξαν κατστρέφοντας κι ένα μέρος του "σπηλαίου"...
Διάβασα για το σπήλαιο της Τραχήλας, το Καταφύγι της Σελίνιτσας που συναντάει τον "Δράκο" ένα υπόγειο ποταμό, το βάραθρο "Λυκούργος"των Δολών (μόνο για το "Βυθό" στις Γαϊτσές δεν βρήκα τίποτα- "δολίνη", αν κατάλαβα καλά, είναι το επιστημονικό όνομα του φαινομένου)...
Και συγκινήθηκα πάρα πολύ όταν ξαφνικά έπεσα πάνω σ' ένα βάραθρο του Ταυγέτου που λέγεται "Μαυροπούλια" ( 60 μέτρων εξερευνημένου βάθους, τα πρώτα 50 μέτρα συνεχόμενα ), εξαιτίας του οποίου παραλίγο να μην είχα γεννηθεί ποτέ... Θυμάμαι (και τα αδέρφια μου φαντάζομαι) που γλαφυρά και έμπλεος αφηγηματικού πάθους (κι ίσως για αυτό να βγήκα κλειστοφοβικός και υψοφοβικός) μου διηγούνταν ο πατέρας μου τότε που ,παιδάκι ακόμα στον Ταύγετο, με τις μεγάλες πείνες, πήγαινε με τους φίλους του  κι έμπαινε μέσα στο βάραθρο χαμηλά (εκείνος που δεν φοβότανε) κι άναβε φωτιές κάτω από τις φωλιές των μαύρων πουλιών που κατοικούσαν εκεί για να βγούν και να τα πιάσουν οι άλλοι από πάνω...
Πολύ χάρηκα που τώρα αυτές οι διηγήσεις απέκτησαν εικόνα... Και στεναχωρήθηκα που βρήκα τώρα τις φωτογραφίες εκείνες που τράβηξαν οι σπηλαιολόγοι μέσα από το βάραθρο, και δεν μπορώ να του τις δείξω...

Η είσοδος του μεγάλου βαράθρου

Κατεβαίνοντας στο βάραθρο

Μέσα στο βάραθρο

Κατεβαίνοντας στο μικρό βάραθρο

(Διαβάστε περισσότερα εδώ για το μεγάλο βάραθρο κι εδώ για το γειτονικό,  βάθους 16 μέτρων.)
Κρίμα που δεν βρήκα τίποτα για "Τ' αγριοπερίστερα", ένα άλλο βάραθρο που έμπαινε ο πατέρας μου!

Υ.Γ. Προσέξτε από που βγαίνει η κοπέλα... Μπρρ!!!! (Η τρυπούλα που βλέπετε στο βίντεο είναι η είσοδος του βαράθρου "Τρύπα του Βοριά" στους πρόποδες του Πάρνωνα, βάθους 132 μέτρων , αν κατάλαβα σωστά...)

Το φίλημα (= Μια βοσκοπούλα αγάπησα) - Σωκράτης Βενιζελέας (Σοφός)

Εν αντιθέσει με ότι νομίζουν πολλοί οι στίχοι από το ευρέως διαδεδομένο "Μια βοσκοπούλα αγάπησα" δεν ήταν αδέσποτοι ή ανωνύμου του στιχουργού. Πρόκειται για τις τρεις πρώτες στροφές από το ποίημα "Το φίλημα" του Γιώργου Ζαλόκωστα, εκείνου, αν θυμάστε που μας... πάγωνε το αίμα με εκείνο το "Ο Βοριάς που το αρνάκια παγώνει", αλλά δεν έφταιγε ο καημένος (άνω τελεία βάλε εδώ, βαριέμαι να ψάχνω να τη βρώ) 7 στα 9 παιδιά έχασε από τους κρύους χειμώνες της μετεπαναστατικής Ελλάδας... Εν πάση περιπτώσει, αργότερα, στα μέσα του 19ου αιώνα,  οι στίχοι του Ζαλόκωστα προσαρμόστηκαν σε μια σεφραδίτικη (κατ' άλλους ιταλική) μελωδία και το τραγούδι δημοτικοποιήθηκε [sic] εξαιτίας της πλατιάς διάδοσης και δημοφιλίας του (πάνω κάτω όπως με τον "Ερωτόκριτο"), οι οποίες αμφότερες έγιναν μεγαλύτερες μετά την εμβληματική ηχογράφηση του Δημήτρη Ζάχου. Ήταν ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του πατέρα μου και μια μέρα λαθραίως τον ηχογράφησα να το παίζει (να το διασκευάζει θα ήταν σωστότερο) και το ανεβάζω εδώ για να εκπληρώσω την υπόσχεση που έδωσα στην αδερφή μου, την Ολυμπία, εξ αφορμής αυτής της ανάρτησης...

Στο παρακάτω,  ευρύτερο αφιέρωμα στις καλλιτεχνικές πλευρές του πατέρα μου...

Track 07 (Simple facts of life) - Του Νάσου

Μια ατμοσφαιρική, μακρόσυρτη,ταξιδιάρικη, υπνωτιστική μελωδία από ένα φίλο που ακόμα ζει στη μνήμη μας...
Μια γάτα που νίβεται...
Ο αέρας που περνάει μέσα από τις παπαρούνες ...
Η ομίχλη που ανεβαίνει το ηλιοβασίλεμα απ' τη θάλασσα...
Μια γάτα που νίβει το γατάκι της...
Τα χαλασμένα παντζούρια του μισογκρεμισμένου σπιτιού που ζωντανεύουν στον άνεμο...
Τα θαλάσσια ρεύματα που φτάνουν στην ακτή...
Το νερό του υαλοκαθαριστήρα που αψηφάει τη βαρύτητα στην Εθνική...
Ένα κωλόχαρτο στο μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου ανατριχιάζει απ΄την θαλασσινή αύρα... (Xo χο...)
Simple facts of life...

Εκλεκτικές συγγένειες

Ο Αντώνης .Σαμαράς πλαισιωμένος από τον κύριο Δένδια (αριστερά) και το κύριο Αρβανιτόπουλο

Από τη συνάντηση του υπουργικού συμβουλίου. Ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Δημοσίας Τάξης και ο Υπουργός Παιδείας. Τι, δεν είναι; Είστε σίγουροι?

Πρωτομαγιά - (Μέρα μαγιού πήρα άδεια....)

Όταν ήμουνα φαντάρος υπηρετούσα σε ένα φυλάκιο, μακριά από το τάγμα. Μια χαρά, γιατί αρχιφύλακας ήταν ένας έφεδρος και δεν μας πολυζάλιζε τα αρχίδια... Σαν να είμαστε φαροφύλακες

Μην ξεχνιόμαστε

ένα πράγμα. Ξεχασμένοι από τα στρατά, τα ελληνικά... Οπότε τα προβλεπόμενα (ξύρισμα, γυάλισμα, σκοπιές με πλήρη εξάρτηση και τα λοιπά) κομμένα. Το φυλάκιο ήταν ψηλά σε ένα λόφο, ερχότανε μόνο ένας δρόμος. Δεν βλέπαμε ποιος ερχόταν, αλλά επειδή οι πετρελαιοκινητήρες έχουν  χαρακτηριστικό ήχο, είχαμε μάθει να τους ξεχωρίζουμε, κι αν ερχότανε κάνα τζιπ ή κάνα ΡΕΟ, το άκουγε από μακριά ο σκοπός που έβλεπε τηλεόραση,  τρέχαμε και προλαβαίναμε να προετοιμαστούμε... (Εννοείται τη νύχτα, άμα έβγαινε καμιά έφοδος, χτυπούσαν σύρμα οι διαβιβαστές...)  Ένας λοχαγός, μάλιστα, το είχε ψυλλιαστεί ότι τα ξύναμε, αλλά δεν μπορούσε να μας πιάσει επ' αυτοφώρω  και μια μέρα πήγε να μας κάνει καταδρομική. Άφησε χαμηλά στο δρόμο το τζιπ κι άρχισε να ανεβαίνει από ένα μονοπάτι που χρησιμοποιούσαμε για να κατεβαίνουμε να πάρουμε το  λεωφορείο για Κω, όταν ήμασταν εξοδούχοι. Έτυχε όμως κείνη τη μέρα να βγαίνει με άδεια (πως το έλεγαν γαμώτο εκείνο το σημείωμα που ήταν σαν άδεια εξόδου χωρίς να είσαι εξοδούχος ή σε μη ώρες εξόδου;) για κάτι δουλειές του. Τον είδε από ψηλά να σκαρφαλώνει, γύρισε, μας ειδοποίησε και

μέχρι να ανέβει, ήμασταν όλοι φρεσκοξυρισμένοι, ο σκοπός στην πύλη. ο μάγειρας στο μαγεριό κι οι υπόλοιποι είχαμε λύσει κάτι πολυβόλα και τα "καθαρίζαμε"... Τώρα που το σκέφτομαι, βρέξει -χιονίσει ήταν ένα  λυμένο, just in case... Τέλος πάντων το θέμα ήταν ότι είχαμε συνεχώς το νου μας μην ακούσουμε κάτι...

Κάποια στιγμή, μετά από πολύ καιρό, πήρα άδεια, ήταν πρωτομαγιά. Τράνζιτ για το σπίτι μου, έμεινα ένα βράδυ σε ένα φίλο  στην Αθήνα, που έμενε  ένα στενάκι στο βάθος, αδιέξοδο ήτανε, χωρίς πολύ κίνηση...Οπότε, εκεί που κοιμάμαι περνάει ένα ταξί, το ακούω εγώ στον ύπνο μου και πετάγομαι έντρομος φωνάζοντας: "Τζιπ! Τζιπ! Τζιπ!"

΄Σπάστηκα όταν κατάλαβα τι έγινε που κουβαλούσα τη μαλακία μαζί μου στην πραγματική ζωή μου και για ξε-σπαστώ οραματίστηκα μια άλλη πρωτομαγιά στο μέλλον στην οποία το μόνο πράγμα που θα με ξυπνάει θα είναι μια ζεστή γυναικεία ανάσα στο λαιμό... Και το έκανα τραγούδι!

Και τώρα που μιλάμε - διαβάζετε δηλαδή- πραγματικότητα... 

 Πρωτομαγιά

Πρώτη Μαΐου σκοπιές, στρατώνες και αγγαρείες μοιάζουν μακριά.
Κι η μέρα μοιάζει γιορτή θριάμβου μια και ξυπνάω στην δικιά σου αγκαλιά. 

Δεν έχω πλάι μου το κρύο όπλο,
στη μυρωδιά σου βαθιά βουτώ.
Κι οι ώρες έχουνε κάποιο σκοπό
γιατί είναι η ανάσα σου ζεστό όπλο στο λαιμό.

Σαν μια φωλίτσα η αγκαλιά σου, κοντά σου νοιώθω μικρό παιδί.
Ό,τι κι αν γίνει εσύ θυμήσου η Ιθάκη μας πως είναι να 'μαστε πάντα μαζί.

Πρώτη Μαΐου, μας περιμένουν χίλιες ακόμα και μια Πρωτομαγιές.