Άντε, λοιπόν, σιγά σιγά να αρχίσω να ξοφλάω τις υποσχέσεις μου του προηγούμενου χρόνου...
Η δεύτερη που φορά που τζαμάραμε ήταν καθαρά αντρική υπόθεση... Επιπλέον, είχε έρθει κι ένας φίλος του Στέλιου που δεν πολυκόλλησε, κανένας δεν ήξερε να παίζει τίποτα, οπότε αυτοσχεδιάζαμε κάνοντας θόρυβο. Κάποια στιγμή ο Ηλίας βγήκε έξω στην αυλή, έκατσε στο βράχο που πάνω του 
ήταν χτισμένη η σκαλίτσα που οδηγούσε στο πίσω μέρος του σπιτιού και κάτι έγραφε... Ίσως να μην ήταν αυτή η φορά, τώρα που το σκέφτομαι αλλά λίγο πιο μετά... και τι πειράζει όμως... Κάποια στιγμή, ήρθε πάλι μέσα και είδαμε ότι είχε γράψει κάτι μισοτελειωμένο, δυο στροφές, η μια προοριζόταν να γίνει ρεφρέν και μιλούσε για μια γιορτή στην οποία ο αφηγητής ξέρει ότι αδυνατεί όσο κι αν θέλει να παρευρεθεί, και η άλλη, που θα ήταν η εναρκτήρια, μιλούσε για μια κοπέλα που ο αφηγητής γνώριζε παλιά ... Τέλος πάντων, κάποια στιγμή έφυγαν τα παιδιά κι εγώ, νομίζοντας ότι ο Ηλίας το είχε παρατήσει, έπιασα να συμπληρώσω το στίχο, πατώντας πάνω στην φράση "Τhe one who does the talking". Παίζοντας με μια σειρά άστοχων ερωτημάτων και τις προσωπικές αντωνυμίες, αφού πρώτα σχολιάζω ότι η κοπελιά που λέγαμε, ένας φίλος του αφηγητή και ο ίδιος ο αφηγητής δεν είναι "the one who does the talking", αποφαίνομαι τελικά ότι η νύχτα είναι. Κι ήμουν χαρούμενος... Κι όλος χαρά, έκατσα και έκανα ένα ροκοειδές τραγουδάκι με τίτλο "The one who does the
talking" (που για αρχειακούς λόγους κι επειδή διασώζει το ρεφραίν των
στίχων το του Ηλία θα παραθέσω στο τέλος της ανάρτησης). Πλην κι ο Ηλίας είχε συνεχίσει το στίχου στο σπίτι του και την άλλη φορά το έφερε κι ήταν ένα άψογο διαμαντάκι με τίτλο "Sadless" που εκκινούσε από ένα κοενικό σύμπαν κι εξελισσόταν σε κάτι εντελώς διαφορετικό και φρέσκο, ένα στιχουργικό σύμπαν του Ηλία (Και κρίμα που έγραψε στίχους μόνο για τρία τραγουδάκια...). Εν πάση περιπτώσει, βρεθήκαμε με δυο τραγούδια που μοιράζονταν δυο στροφές, γιατί δεν μπορούσα να τις αλλάξω, καθώς πάνω τους είχα βασίσει όλη τη συνέχεια... Έπειτά, πάλεψα να μελοποιήσω τους ολοκληρωμένους στίχους του Ηλία με τα τρία ακκόρντα που ήξερα (τελικά χρειάστηκε να μάθω και μπαρέδες, γιατί μου βγήκε μια Φα Ματζόρε στη μελωδία). με πρόθεσεη να βρω μια μακρόσυρτη κι αργή μελοποίηση που να νανουρίζει την ήμερη θλίψη που απέπνεαν οι στίχοι, προσπαθώντας, με τα λίγα που ήξερα, για να δώσω μια άλφα ποικιλία, να αλλάζω ρυθμό. Και κάτι κατάφερα... Δεν κατόρθωσα όμως να εντάξω τη στροφή που προορίζονταν για ρεφραίν, λίγο γιατί
απλά δεν τα κατάφερα, λίγο γιατί θα επηρέαζε την αφηγηματικότητα του τραγουδιού. Κι έτσι φτιάξαμε το "Sadless". Αμφότερα αυτά τα τραγουδάκια περιέχονταν στην πρώτη μας συλλογή, με τίτλο "The Ατάλαντοι".
ήταν χτισμένη η σκαλίτσα που οδηγούσε στο πίσω μέρος του σπιτιού και κάτι έγραφε... Ίσως να μην ήταν αυτή η φορά, τώρα που το σκέφτομαι αλλά λίγο πιο μετά... και τι πειράζει όμως... Κάποια στιγμή, ήρθε πάλι μέσα και είδαμε ότι είχε γράψει κάτι μισοτελειωμένο, δυο στροφές, η μια προοριζόταν να γίνει ρεφρέν και μιλούσε για μια γιορτή στην οποία ο αφηγητής ξέρει ότι αδυνατεί όσο κι αν θέλει να παρευρεθεί, και η άλλη, που θα ήταν η εναρκτήρια, μιλούσε για μια κοπέλα που ο αφηγητής γνώριζε παλιά ... Τέλος πάντων, κάποια στιγμή έφυγαν τα παιδιά κι εγώ, νομίζοντας ότι ο Ηλίας το είχε παρατήσει, έπιασα να συμπληρώσω το στίχο, πατώντας πάνω στην φράση "Τhe one who does the talking". Παίζοντας με μια σειρά άστοχων ερωτημάτων και τις προσωπικές αντωνυμίες, αφού πρώτα σχολιάζω ότι η κοπελιά που λέγαμε, ένας φίλος του αφηγητή και ο ίδιος ο αφηγητής δεν είναι "the one who does the talking", αποφαίνομαι τελικά ότι η νύχτα είναι. Κι ήμουν χαρούμενος... Κι όλος χαρά, έκατσα και έκανα ένα ροκοειδές τραγουδάκι με τίτλο "The one who does the
talking" (που για αρχειακούς λόγους κι επειδή διασώζει το ρεφραίν των
στίχων το του Ηλία θα παραθέσω στο τέλος της ανάρτησης). Πλην κι ο Ηλίας είχε συνεχίσει το στίχου στο σπίτι του και την άλλη φορά το έφερε κι ήταν ένα άψογο διαμαντάκι με τίτλο "Sadless" που εκκινούσε από ένα κοενικό σύμπαν κι εξελισσόταν σε κάτι εντελώς διαφορετικό και φρέσκο, ένα στιχουργικό σύμπαν του Ηλία (Και κρίμα που έγραψε στίχους μόνο για τρία τραγουδάκια...). Εν πάση περιπτώσει, βρεθήκαμε με δυο τραγούδια που μοιράζονταν δυο στροφές, γιατί δεν μπορούσα να τις αλλάξω, καθώς πάνω τους είχα βασίσει όλη τη συνέχεια... Έπειτά, πάλεψα να μελοποιήσω τους ολοκληρωμένους στίχους του Ηλία με τα τρία ακκόρντα που ήξερα (τελικά χρειάστηκε να μάθω και μπαρέδες, γιατί μου βγήκε μια Φα Ματζόρε στη μελωδία). με πρόθεσεη να βρω μια μακρόσυρτη κι αργή μελοποίηση που να νανουρίζει την ήμερη θλίψη που απέπνεαν οι στίχοι, προσπαθώντας, με τα λίγα που ήξερα, για να δώσω μια άλφα ποικιλία, να αλλάζω ρυθμό. Και κάτι κατάφερα... Δεν κατόρθωσα όμως να εντάξω τη στροφή που προορίζονταν για ρεφραίν, λίγο γιατί
απλά δεν τα κατάφερα, λίγο γιατί θα επηρέαζε την αφηγηματικότητα του τραγουδιού. Κι έτσι φτιάξαμε το "Sadless". Αμφότερα αυτά τα τραγουδάκια περιέχονταν στην πρώτη μας συλλογή, με τίτλο "The Ατάλαντοι".
Χρόνια μετά, που είχα διαγράψει την ιδέα να ...κάνω διεθνή καριέρα και περνούσα τη φάση "όλο μεταφράζω στίχους από τα τραγούδια μου τα Αμερικάνικα...", σκέφτηκα να ασχοληθώ πάλι με το "Sadless" (με το άλλο δεν ξανά ασχολήθηκα ποτέ...). Έκατσα λοιπόν και μετέφρασα ή απέδωσα στα ελληνικά τους στίχους του Ηλία, προσπαθώντας να μην προδώσω την ατμόσφαιρα τους. Για αυτό και δεν προσπάθησα να πετύχω την εσωτερική ομοιοκαταληξία. Κι έτσι έγινε το "Χωρίς λύπη".
Το άλλο κοινό σημείο που έχουν τα δυο τραγούδια είναι ότι δεν προορίζονταν να είναι οι εκτελέσεις που θα ακούσετε, αυτές που θα ακούσετε... Το "Sadless" ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι, από όσα επρόκειτο να τραγουδήσω εγώ σε κείνη την πρώτη ηχογράφηση... Έκατσα μάλιστα, το ψώνιο, και, πριν το τραγουδήσω, ήπια τσάι με μπόλικο μέλι, για να μαλακώσει η φωνή μου... Λίγο όμως που από το άγχος το είπα χάλια, λίγο από την άθλια ηχογράφηση η εκδοχή εκείνη δεν ακούγεται. Προτίμησα, λοιπόν, να ανεβάσω μια πρόβα στην οποία τραγουδάει ο Ηλίας κι εγώ προσπαθώ να βρω τη φωνή μου, ας πούμε του κάνω φωνητικά, κι ας είναι σε πρωτόλεια φάση του τραγουδιού... Τουλάχιστον, διατηρεί το συναίσθημα των ημερών... Και βέβαια, για να βάλουμε και μια ντοκιμενταρίστικη εσάνς στο χαρμάνι, έχει επίσης το χαρακτηριστικό σε αρκετές πρόβες "γαμώτο", που εκστόμιζα κάθε φορά που έχανα τη συγχορδία, δηλαδή συχνά, και την χαρακτηριστική μου ερώτηση "Τι λέει μετά;". Τι να κάνω; Ποτέ δε θυμόμουνα τους στίχους... Ούτε καν τους δικούς μου/μας...
Όσον αφορά το "Χωρίς Λύπη", αυτό που θα ανεβάσω επρόκειτο να είναι η βάση. Από πάνω σκόπευα να ηχογραφήσω διάφορα γεμίσματα και ριφάκια... Πλήν ανεπιτυχώς... Άλλοτε γραφόταν πολύ δυνατά τα γεμίσματα και "πνίγαν " το τραγούδι, κι άλλοτε δεν ακούγονταν παρά ελάχιστα.. Είδα κι αποείδα κι εγώ και ιδού: Το τραγούδι γυμνό....
|
| |||
I met a
girl some time before, one day she looked me in the eyes.
She said
”Good looking, life gives more but sometimes is easier to die”.
I know
it’s funny but it works when you 're tired from the walking.
Between
the music and the smokes, to be the one...
Ιs she the one?
She 's mot the one who does the talking.
Time is moving fast the days are longer now,
somethin' familiar smells around.
But this promised feast feels king of heavier
for i' m just unable to fit in.
One of my closest friend passed off, i think it was the other night.
He closed his eyes sullenly and just gave up the fight.
I think
it’s funny but it works when you tired from the walking.
Between
the music and the smokes, to be the one...
Ιs he the one?
He 's not the one who does the talking.
I used to dream but know i can't, my mind is drunκ from wine and sorrow
and something pushes me to the road to steal a car and then to go.
I think
it’s funny but it works when you 're tired from the walking.
Between
the music and the smokes, to be the one...
Am i the one?
I 'm not the one who does the talking.
Time is moving fast the days are longer now,
somethin' familiar smells around.
But this promised feast feels king of heavier
for i' m just not welcome to fit in.
The day fades out and night comes in all dressed to kill in neon lights
It 's bringing poisoned darts and 's leading us in place beyond the wrong and right.
I think
it’s funny and if it works is 'cause you 're tired from the walking.
Night brings the music and the smokes, so night 's the one...
Yes, night 's the one?
Night 's the only one who does the talking. 
