" 'Εβλεπα τώρα πόσα κρυμμενά τιμαλφη έπρεπε να σώσω, πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μες τις φλόγες"

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και η αρχή έγινε... Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί μερίδα του κόσμου που υποστήριξε την Αριστερά αισθάνεται παγωμένη από το αποτέλεσμα... Μολονότι σε μένα προσωπικά φαίνεται αδιανόητη η έμμεση "αθώωση" της εξίσου υπεύθυνη με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι κάτι παράλογο η αύξηση των ποσοστών της, καθώς έπαιξε με το θυμικό των "νοικοκυραίων" ψηφοφόρων της και σπεκουλάρισε πάνω σε φήμες που η ίδια και τα αφεντικά της καλλιέργησαν, απεθυνόμενοι σ' αυτούς... Τώρα θα πρέπει να τα λουστεί αυτή. Πώς ο Κωστάκης, που την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια το '09, την γλύτωσε προσωρινά ? Καμιά σχέση. Θα σχηματίσει τελικά κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, το ίδιο κόμμα είναι άλλωστε, και θα κληθούν αυτοί να βγάλουν από τη φωτιά τα κάστανα τα οποία έβαλαν... Μόνο που τούτη τη φορά θα ξέρουν, κι αυτοί και όλοι, πόσο απίδια βάζει ο σάκος. Με την προηγούμενη βουλή κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου εμφάνιζαν συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία η οποία προφανώς, όπως αποδείχτηκε, δεν αντιστοιχούσε σε αντίστοιχη λαϊκή πλειοψηφία. Εδώ σε θέλω κάβουρα, τώρα...

Η διατήρηση των ποσοστών τη Χρυσής Αυγής εννοείται ότι δεν είναι κάτι ευχάριστο. Από την άλλη όμως είναι ένας διακριτός δείκτης της παθογένειας της ελληνικής κοινωνίας. Πλέον κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Κι έτσι όλοι είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους. Οι ψηφοφόροι της για την ψήφο τους κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι (από τους δημοκρατικών φρονημάτων δεξιούς μέχρι τους αναρχικούς) για ό,τι (δεν) κάνουμε για να τους σταματήσουμε. Και μη γελιέστε. Δεν είναι τυχαίο που αναφέρομαι στους φασίστες μετά την μνημονιακή Νέα Δημοκρατία. Παρά την "αντιμνημονική" ρητορική της η Χρυσή Αυγή προαλείφεται και προετοιμάζεται ως παρακρατική ορδή από εκείνα τα συμφέροντα ακριβώς που έχουν σκοπό μέσω του μνημονίου να υποδουλώσουν τη χώρα. Οι μετανάστες- παράνομοι ή νόμιμοι δεν έχει σημασία- είναι μόνο η αρχή... Ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου, φίλε αναγνώστη... Μην πεις πώς δεν το ξέρεις...

Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., τι να πω? Δεν υπάρχει ΠΑ.ΣΟ.Κ.... Μας πρόσφερε μια τελευταία ηδονή, το Βενιζέλο να καταφέρεται εναντίον του δικομματισμού, και αναμένεται να συγχωνευθεί με τη Νέα Δημοκρατία μέσα σε εκκωφαντικούς πομφόλυγες για το μέλλον και τη σωτηρία της χώρα και διάφορα τέτοια σε κάποια κατασκευασμένα δύσκολή στιγμή...

Οι ΑΝ.ΕΛ και η ΔΗ.ΜΑΡ βρίσκονται σε ένα ιδιότυπο καθαρτήριο, αν δούμε αναλογικά ως Κόλαση τους μνημονιακούς και Παράδεισο τους αντιμνημονιακούς. Δεν με στεναχωρεί ιδιαίτερα η μείωση των ποσοστών του ακραίου εθνικιστή Καμμένου,ο οποίος ας μην ξεχνάμε ότι υπήρξε εκ των ιδρυτών των Κενταύρων και των Ρέηντζερ, ομάδων κρούσης της ΟΝΝΕΔ οι οποίες, πέρα από άλλα ευθύνονται, για το θάνατο του Τεμπονέρα. Ούτως ή άλλως, πάντα πίστευα ότι στην πραγματικότητα είναι ένα είδος δούρειου ίππου, ώστε να διοχετευθούν σε οικείο πολιτικά χώρο οι δυσαρεστημένοι δεξιοί ψηφοφόροι. Και την κρίσιμη στιγμή, τσουπ!!!! "Αι ανάγκαι του έθνους κτλ", η σωτηρία του τόπου κτλ".

(Για τον Καρατζαφέρη και το Τζήμερο δεν θα μιλήσω. Ο πρώτος είναι περιττός. Τι να τον κάνεις τον φασίστα τραβεστί, όταν έχεις τους γνήσιους? Κι ο δεύτερος κάηκε σα χρυσαλίδα στο φως της δημοσιότητας. )

Η ΔΗΜ.ΑΡ, τώρα. Θα μου επιτρέψετε να μιλήσω για την αριστερά συνολικά, πέρα από κόμματα, άλλωστε πάντα πίστευα ότι η Αριστερά είναι ενιαία... Και θα μου επιτρέψετε, παρά τις παλινωδίες του Κουβέλη, να θεωρώ μέχρι αποδείξεως του εναντίου αριστερό κόμμα τη ΔΗΜ.ΑΡ. Αυτές οι εκλογές ήταν προνομιακές για την Αριστερά. Δεν μπορούσε να ηττηθεί. Αν έβγαινε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α πρώτο κόμμα και σχηματιζόταν αριστερή κυβέρνηση, ποιος μπορεί να πει ότι δεν θα ήταν το καλύτερο για το τόπο. Ακόμα και άσχημα να ήτανε τα πράγματα, εγώ θα αισθανόμουνα πιο άνετα και πιο ήσυχος εάν αριστερό στέλεχος κρατάει τα ηνία του υπουργείου Εθνικής Αμύνης ή του Δημοσίας Τάξης, για να πιάσω το πιο ακραίο σενάριο. Κι αν η αριστερή ελληνική κυβέρνηση βάλλονταν από παντού, θα ήταν χρυσή ευκαιρία να συσπειρωθεί πίσω της η ελληνική και ακολούθως η ευρωπαϊκή κοινωνία.

Με την Αριστερά ως αξιωματική αντιπολίτευση τα κέρδη είναι εξίσου μεγάλα. Αρχικά, δεν κινδυνεύει από τη φθορά και διατηρείται στη συνείδηση του ελληνικού λαού ως η μόνη εναλλακτική λύση μετά την κατάρρευση της νέας κυβέρνησης (Ο καραδεξιός αλλά ευφυής πολιτικά Αδριανόπουλος διάβασα σε ένα άρθρο ότι ήλπιζε να σχηματιστεί τώρα αριστερή κυβέρνηση,΄ωστε να καεί, και ο νεοφιλελευθερισμός να υπερισχύσει σε βάθος χρόνου ). Δεύτερον, δίνεται επαρκής χρόνος ώστε να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα με σκοπό τη σύμπηξη του ενιαίου αριστερού μετώπου... Η ΔΗΜ.ΑΡ θα κριθεί από τις πράξεις της τώρα. Είτε θα διατηρήσει μια συνεπή αριστερή τάση, είτε θα επιχειρήσει να μετατραπεί σε ένα μικρό ΠΑ.ΣΟ.Κ., οπότε θα ξεχωρίσει η ήρα από σιτάρι και θα ξέρουμε ποιος είναι με ποιον, το ίδιο και οι ψηφοφόροι της. Οι μεν θα επιστρέψουν στην Αριστερά στην οποία ανήκουν, οι δε ποτέ δεν ήταν. Το Κ.Κ.Ε.- από την πλευρά του- ελπίζω να αξιολογήσει σωστά και έγκαιρα το νέο χαστούκι... Πώς λέει ο Γκίντερ Γκρας ότι η Ελλάδα είναι το λίκνο της Ευρώπης? 'Ετσι είναι και το Κ.Κ.Ε για την Αριστερά στην Ελλάδα. Δεν νοείται αριστερό μέτωπο χωρίς το Κ.Κ.Ε. Αυτό τα άρχισε όλα. Ένα Κ.Κ.Ε. όμως απαλλαγμένο από τους τωρινούς στείρους δογματισμούς και αγκυλώσεις. Αλέκα, τώρα είναι η ώρα! Μήπως να αναρωτηθείς μήπως δεν φταίνε οι άλλοι που δεν σε ψηφίζουν? Κι όσο για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α, χαρακτηριστικό είναι το εξής. Σχολίασα σε άρθρο επιφανούς στελέχους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., να προσέξουν λίγο γιατί μου θυμίζουν το ΠΑ.ΣΟΚ το '81, εννοώντας προφανώς ότι μερικοί έχουν πάρει ψηλά τον αμανέ. Δεν το κατάλαβε!!!! Ο επιπλέον χρόνος, λοιπόν, αναμένεται, χρησιμοποιούμενος σωστά. να διώξει την ζαλάδα των υψηλών ποσοστών και την γέννηση νέων Τσοχατζόπουλων. Στη γωνία περιμένουν τέτοια σταβοπατήματα οι "απολιτίκ" αντιδραστικοί με τον καλό λόγο έτοιμο. "Έλα μωρέ! Αφού όλοι ίδιοι είναι!!!". Τρίτο και εξίσου σημαντικό. Ο Βενιζέλος (όχι ο Μπένι, ο αληθινός), εάν ασκούσε τώρα εξωτερική πολιτική, θα εκμεταλλευόταν μαεστρικά την ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Με το Σαμαρά η αλήθεια είναι ότι τέτοιες ελπίδες δεν έχουμε, διότι το πολιτικό του ανάστημα είναι αμελητέο. Ωστόσο, πλέον η Ευρωπαική Τραπεζική Ένωση ίσως να αμβλύνει αυτά που απαιτεί, γνωρίζοντας πλέον ότι δεν είμαστε όλοι πρόβατα. Τέταρτο και σημαντικότερο. Προφανώς και δεν είναι όλοι οι νέοι ψηφοφόροι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αριστεροί, εντάξει?. Μεγάλο μέρος τους αποτελείται από πασοκτζήδες (ιδεολόγους δηλαδή ψηφοφόρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -ναι, υπήρχαν και τέτοιοι- που αήδιασαν επιτέλους με το κόμμα τους) και πασόκους (τσοχατζοπουλικά λαμόγια, κυρίως "συνδικαλιστές", που αισθάνθηκαν να βουλιάζει το άλλο καράβι κι έσπευσαν σα ποντίκια να πιάσουν καλές θέσεις στο καινούριο ). Είναι η χρυσή ευκαιρία, λοιπόν, να ξεκαθαριστούν οι δεύτεροι και οι πρώτοι ερχόμενοι σε επαφή με την Αριστερά (και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα μετακινηθεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να τους στεγάσει) να ριζοσπαστικοποιηθούν, ριζοσπαστικοποιώντας, τελικά και επιτέλους, την κοινωνία...

Για αυτό, λοιπόν, παίδες και κορασίδες, (κι επειδή απομακρύνει το ενδεχόμενο να με δείρουν "αριστερά" ΜΑΤ που εγώ θα έχω ψηφίσει ) το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι ούτε παράξενο ούτε άσχημο. Εξ άλλου, ποιος σας είπε ότι θα είναι εύκολο? Συνεχίζουμε... Θα σας δω στους δρόμους.

Θερμοπύλες (Ο Λεωνίδας ψηφίζει Αριστερά...)

Σε συνέχεια της σχετικής χθεσινής ανάρτησης, Έλληνα, σ έχω ακούσει πολλές φορές και σε κάθε ευκαρία να δηλώνεις και να αισθάνεσαι εσύ περήφανος για όσα οι Περικλήδες, οι Σωκράτηδες, οι Φειδίες και οι λοιποί σου πρόγονοι προσέφεραν στην ανθρωπότητα. Σήμερα ήρθε ο καιρός με την ψήφο σου να εμφανιστείς και συ -για μια φορά- εφάμμιλος εκείνων, υπερασπιζόμενος τις αρχές του πολιτισμού τις οποίες καυχιέσαι που εκείνοι προσέφεραν, γενόμενος ακόμα μια φορά πρόμαχος (η λέξη "πρό" και με χρονική και με τοπική σημασία ) της αληθινής Ευρώπης , της οποίας ένας εκ των πυλώνων στήριξης είναι ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός... Τα μνημόνια, και οι Μέρκελ, και οι Τράπεζες είναι οι Πέρσες του σήμερα, οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι είναι οι μηδισμένοι Θηβαίοι κι οι φασίστες της Χρυσής Αυγής ο κρυφός Εφιάλτης ... Το διακύβευμα του αγώνα (και) τούτη τη φορά είναι οι αρχές του ανθρωπισμού, της δικαιοσύνης και της (όχι κατ' όνομα ) δημοκρατίας . Άμα θες, λοιπόν, να γίνεις Λεωνίδας κι εσύ και καθώς οι Μήδοι και ο Εφιάλτης δεν πρέπει να διαβούν, η Αριστερά του πολιτικού φιλελευθερισμού, της αξιοπρέπειας, της ισότητας και της δικαιοσύνης είναι οι Θερμοπύλες του παρόντος και του μέλλοντος. Υπερασπίσου τες...
(This is not just Sparta... This is the whole world!)
Υ.Γ.: Όχι, ρε παπάρα! Επειδή το είπε ο Πρεντεντέρης , δεν σημαίνει ότι είχανε υπόψη τους τον Τσίπρα οι Μάγιας...

Θερμοπύλες
Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Hasta la victoria siempre

Μίλα, ρε! Για σένα χτυπάει η καμπάνα!!!!!

Η διαλυμένη Ευρώπη του Μεσοπολέμου αναμετρήθηκε με τον εφιάλτη του φασισμού και ηττήθηκε στην Ισπανία το '36, χτυπημένη όχι μόνο από τις "δυνάμεις του κακού" - τον Φράνκο, τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι - αλλά και από από την ίδια την αμέλεια και την αδιαφορία της. Το αποτέλεσμα ήταν να αιματοκυλιστεί ο κόσμος τη δεκαετία του '40. Σήμερα η Ελλάδα έχει ενδυθεί το ρόλο της Ισπανίας, το πρόσωπο του φασισμού δεν είναι (πάντα) το ίδιο διακριτό όσο τότε, ωστόσο είναι χρέος μας προς το μέλλον να μην αφήσουμε να γίνει το ίδιο... ΄Μακριά λοιπόν, από "μνημόνια" και "χρυσές αυγές"....

Για τις αυριανές εκλογές θα δανειστώ ένα ποίημα του Αζίζ Νεσίν

κι ένα απόσπασμα από τη ταινία "Ο δικτάτορας" του Τσάρλι Τσάπλιν στην οποία ένας φιλήσυχος Εβραίος κουρέας που μοιάζει στο Χίτλερ παίρνει τη θέση του....

Μη ρωτάς που επωάζεται το "αυγό του φιδιού". Επωάζεται στη φωλιά σου.

Μ' αρέσει, Κίτσο μου, που η ελληνική κοινωνία ξαφνικά ανακάλυψε το φασισμό που κρύβει μέσα της, με αφορμή την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Θυμάμαι κάποτε, τη δεκαετία του '80, πόσο εύκολα διακήρυσσαν όλοι τον αποτροπιασμό τους για τα εγκλήματα του απαρτχάιντ στην Νότια Αφρική και πόσο περήφανη αισθανόταν η ελληνική κοινωνία που δεν ένοιωθε καθόλου ρατσιστική. Πράγμα αναμενόμενο, εφόσον η Ελλάδα βρισκόταν ακόμα στην αυταπάτη του πασοκικού "σοσιαλισμού", τα πακέτα Ντελόρ διασπαθίζονταν στα μπουζούκια μη φτάνοντας - ολόκληρα τουλάχιστον- στον προορισμό τους, το Ανατολικό Μπλοκ ήταν φαινομενικά αρραγές και έκρυβε ακόμα καλά την αθλιότητα που προκάλεσε η διαστροφή των θεωριών του Μαρξ, η Ελλάδα κατακτούσε το Ευρωμπάσκετ του '87 κι η Νότια Αφρική απείχε πολλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλά πολλά χιλιόμετρα...

Κάποτε ο Συγγρός (Πριν γίνει Λεωφόρος, Νοσοκομείο και "εθνικός ευεργέτης" επιστρέφοντας, ο "ελεήμονας", ελάχιστο μέρος των χρημάτων που αποκόμισε καταληστεύοντας τον ελληνικό λαό με την αγαστή συνεργασία των τότε κυβερνήσεων του. Αν σε κουράζει - κακώς- η Ιστορία, το πρόσφατο βιβλίο της Ελένης Πριοβόλου με τίτλο "'Οπως ήθελα να ζήσω" είναι εξαιρετικά διδακτικό, όχι μόνο για το ποιόν του συγκεκριμένου αλλά και για το ποιόν των γραικύλων που θα ξαναζητήσουν την ψήφο σου, Κίτσο, θέτοντας σου τα ίδια διλήμματα και φέρνοντας σε αντιμέτωπο με τις ίδιες καταστάσεις που έθεταν και έφερναν οι ελληνικές κυβερνήσεις του 190υ αιώνα τους Έλληνες της εποχής!) πέρασε τον Παπαδιαμάντη για ζητιάνο, ξεγελασμένος - ο γελοίος- από την φτωχική ενδυμασία του. Εκατό τόσα χρόνια μετά, κι ενώ κάθε μελαχροινός λογαριαζόταν  τσιγγάνος κι άρα κλέφτης, η μισή Ελλάδα ρουφιάνευε την άλλη μίση, το να είσαι αριστερός ήταν επί μακρόν λόγος να φυλακιστείς, να βασανιστείς, να εκτελεστείς ή να λάβεις μέρος στο πρόγραμμα εποικισμού της ... άγονης γραμμής,  τα κοριτσάκια το βάζανε τις νύχτες στα πόδια όταν έβλεπαν κανένα μακρυμάλλη (και τις βίαζαν μετά τα "καλά παιδιά" σαν τον Παπαχρόνη), οι γυναίκες θεωρούνταν για μεγάλο μέρος του αιώνα κατώτερα όντα, οι επαρχιώτες θεωρούνταν βλάχοι, οι ορεσίβιοι κι οι αγρότες αγροίκοι, οι ομοφυλόφιλοι ανώμαλοι, η μπάρα που κατέβαινε κάθε δύση ήλιου απέκλειε τους μειονοτικούς της Ξάνθης και της Ροδόπης, εκατό τόσα χρόνια μετά, λοιπόν, κι αφού οι πάσης φύσεως παλιννοστούντες Πόντιοι αντιμετωπίστηκαν συλλήβδην ως Ρώσοι εγκληματίες, η Βόρεια Ήπειρος παρέμεινε "αλύτρωτη πατρίδα" αλλά οι Βορειοηπειρώτες ονομάστηκαν απαξιωτικά Αλβανοί, οι Πακιστανοί, οι Αλβανοί. οι Πολωνοί κι οι άλλοι μετανάστες από τις ανατολικές χώρες έγιναν αντικείμενα προς εκμετάλλευση κ.τ.λ, η ελληνική κοινωνία βρέθηκε τελικά, ως άλλος Ντόριαν Γκρέι, αντιμέτωπη με το πραγματικό της πρόσωπο...

   Δεν είναι ωστόσο η Χρυσή Αυγή αυτή καθαυτή που πρέπει να σε τρομάζει, ρε Κίτσο! Τα ποσοστά της θα μειωθούν ίσως στις επόμενες εκλογές μπροστά στην κοινωνική κατακραυγή που προκάλεσε η εμφάνιση και η συμπεριφορά των καλόπαιδων που την απαρτίζουν κι είναι εν πολλοίς, ενδεικτικές και παραπάνω φανερές από ότι αντέχει ο μέσος όρος της ποιότητας των ίδιων και των ιδεών τους. Τελειώσαμε όμως; Σύμφωνοι! Δεν είναι 440.000 οι νεοναζί και φιλοχουντικοί στην Ελλάδα... Σύμφωνοι! Η ψήφος των εκλογών της 6ης Μαΐου είχε τιμωρητικό χαρακτήρα. Δεν σου φαίνεται όμως παράξενο που επέλεξαν οι συγκεκριμένοι τη συγκεκριμένη παράταξη για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους και να τιμωρήσουν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ; Τόσα άλλα κόμματα υπήρχαν που θα μπορούσαν να ψηφίσουν... Ή, μήπως, βρήκαν ευκαιρία κι αισθάνθηκαν απελευθερωμένοι από τη σήψη και την ασυδοσία που τεχνηέντως καλλιεργούν αυτοί που πρόκειται να μας το παίξουν σωτήρες ("Ο λαός μου". Έτσι μας αποκάλεσε σε μια αποστροφή του λόγου του ο Βενιζέλος σε τηλεοπτική του ομιλία!!!) να εμφανίσουν αυτό που είναι μέσα τους και το έκρυβαν τόσο καιρό ψηφίζοντας τα δυο κόμματα εξουσίας, για να έχουν τα κονέ και τις άκρες τους?

Το ξεμωραμένο (ξεμωραμένο γιατί δεν αντιλαμβάνεται πως αυτοί που της το παίζουν προστάτες τώρα, είναι εκείνοι ή τα τσιράκια εκείνων που έχουν σκοπό, αφού αφήσουν να υποβαθμίστει η γειτονιά της, να την κάνουν να τους πουλήσει το πολύτιμο ακίνητο της για ένα κομμάτι ψωμί, ώστε να το μοσχοπουλήσουν εκείνοι μετά την "αναβάθμιση", όπως έγινε στου Ψυρρή ή στο Μεταξουργείο) γραΐδιο της Κυψέλης, του Αγίου Παντελεήμονα, της Βικτώριας δεν είναι ρατσίστρια επειδή δεν δίστασε να βάλει υποθήκη τα χρόνια των εγγονών της για να διασφαλίσει ότι απέμεινε από τη μίζερη ζωής της και ψήφισε "Χρυσή Αυγή". Επειδή είναι ρατσίστρια, δεν δίστασε!!! Ο Γλέζος έχει συμπληρώσει 70 χρόνια μαχόμενος στην πρώτη γραμμή κι ο Χριστούλας προτίμησε να δώσει τα λίγα χρόνια ζωής που του απέμεναν ως ύψιστη, έστω κι ακραία, μορφή διαμαρτυρίας Αλλά η μεσοαστή γριούλα, που λέγαμε, ακόμα έχει μείνει στην δεκαετία του '60 που το 'παιζε πριγκιπέσσα στην υπηρετριούλα από το χωριό και στη δεκαετία του '80 που παρίστανε την κυρία στην Φιλιπιννέζα οικιακή βοηθό! Ο άνθρωπος που έχει μάθει να χωρίζει τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, αναμενόμενο είναι να κολακεύσει και να επιδαψιλεύεσει όλη του την υποστήριξη σ΄αυτόν που πιστεύει πως θα του διασφαλίσει την υποταγή των ανθρώπων που θεωρεί κατώτερους ή την προστασία από αυτούς...

    Αλλά κι έτσι ακόμα, δεν φταίει τόσο η γριούλα που ψήφισε τη "Χρυσή Αυγή" που της πουλούσε προστασία. Η φύση απεχθάνεται τα κενά... Η Ελληνική Αστυνομία (θεσμός της "Ελληνικής Δημοκρατίας", να υπενθυμίσω. Εσύ την πληρώνεις, για την ασφάλεια σου) όχι μόνο είναι παγερά απούσα από ότι έχει να κάνει με την εγκληματικότητα, αλλά αντίθετα, πατρονάρει την "Χρυσή Αυγή" ώστε να πάρει της θέση της. Πράγμα λογικό, εφόσον η ίδια είναι απασχολημένη να λειτουργεί ως μονάδα καταστολής εναντίον του ελληνικού λαού (που την πληρώνει) προσπαθώντας με κάθε βίαιο ή ύπουλο τρόπο να συντρίψει την άρνηση των πολιτών να αφεθούν να στερηθούν τις ελευθερίες τους και να εξαθλιωθούν. Και βέβαια, στην προσπάθεια της αυτή, δρώντας ως παρακρατική ομάδα, οι νέοι Χίτες και γερμανοτσολιάδες χρυσαυγίτες είναι πολύτιμοι κομάντος, όπως πολύ συχνά -στο Διαδίκτυο και όχι προφανώς στα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας των σπεκουλαδόρων- έχει φανεί... Είτε ως προβοκάτορες είτε ως κομάντο κρούσης, κάνουν ότι μπορούν, ώστε το βράδυ τα κανάλια να μπορούν να σε τρομάξουν για τους "κακούς αναρχικούς'' και να ξεχαστούν όλα τ' άλλα... Κι είναι παντού και με κάθε τρόπο ευδιάκριτη η εύνοια αυτή των κρατικών δυνάμεων καταστολής στις παρακρατικές. Στον αναρχικό Σίμο Σεϊσίδη, ας πούμε, είναι δέκα χρόνια που του φορτώνουνε κατηγορίες από όλο τον ποινικό κώδικα, από τις οποίες αθωώνεται πάντα, ενίοτε και με πρόταση του εισαγγελέα. Συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, βομβιστικές επιθέσεις, ληστείες κατά συρροή, οπλοφορία, οπλοχρησία, απόπειρα δολοφονίας του αστυνομικού που τον πυροβόλησε πισώπλατα και έγινε αιτία να χάσει το πόδι του (ο Σεϊσίδης αναγκάστηκε να φυγοδικήσει για να προστατευτεί και σε μια συνάντηση με αστυνομικούς τράπηκε σε φυγή, πυροβολήθηκε πισώπλατα, ξυλοκοπήθηκε, αφόρμισε η πληγή λόγω πλημμελούς φροντίδας και του έκοψαν το πόδι). Σε αντίθεση, ο τέως υπαρχηγός της "Χρυσής Αυγής" με το ψευδώνυμο "Περίανδρος" (από τον αρχαίο τύραννο της Κορίνθου που αρεσκόταν να αποκεφαλίζει τα "στάχυα" που υπερείχαν) υπήρξε επί μακρόν υποτιθέμενα"καταζητούμενος" για επίθεση και απόπειρα ανθρωποκτονίας εναντίον ενός καταληψία φοιτητή, καθώς η αστυνομία φάνηκε λιγάκι απρόθυμη να τον "εντοπίσει" ...

Διόλου μη αναμενόμενο, εφόσον είχε ένα καλό παράδειγμα, τον (σοσιαλδημοκράτη υποτίθεται) Χρυσοχοΐδη, ο οποίος υπήρξε τα περισσότερα από τα τελευταία χρόνια Υπουργος Προστασίας του Πολίτη (Ευφημισμός. Ο πασοκικοί ευφημισμοί στην ονοματοδοσία των υπουργείων είναι εφάμιλλοι του Γκαίμπελς...) κι είχε δώσει ευθύς εξαρχής δείγματα γραφής, ήδη από την εποχή της ανάκρισης του Σάββα Ξηρού. (Όποια γνώμη κι αν έχεις κανείς για την "17 Νοέμβρη", δεν νοείται οι θεσμοί μιας δημοκρατίας να καταφεύγουν σε βασανισμούς, σωματικούς ή ψυχολογικούς, ακόμα και για να την προστατεύσουν από τους εχθρούς της. Αλλιώς εξαχρειούται, και εκτρέπεται, και εξομοιώνεται με αυτό που την απειλεί Άρα ηττάται . Και τι νόημα έχει για να προασπίσεις το νόμο να τον παραβιάσειςς ) Κι αφού επέτρεψε (με την αγαστή συνεργασία των Βουλγαράκηδων, Παυλόπουλων, Παπουτσήδων που τον διαδέχτηκαν ) καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του (και όχι θητείας του) στην υφιστάμενη του ηγεσία της αστυνομίας - προσωπικών του πραιτοριανών πια- να χρησιμοποιήσει εναντίον των πολιτών ότι ληγμένο δακρυγόνο κυκλοφορούσε, έκλεισε τιμή και δόξα την παρουσία του ενορχηστρώνοντας την επαίσχυντη δημόσια διαπόμπευση των ταλαίπωρων, θυμάτων του traffickin, οροθετικών ιερόδουλων, τάχα για την προστασία της δημόσιας υγείας, των "πελατών τ" και των θυτών του εγκλήματος δηλαδή, στη πραγματικότητα προσδοκώντας πολιτικό όφελος, σπεκουλάρωντας πάνω στην τρομολαγνεία που (και) ο ίδιος έχει καλλιεργήσει..

     Ακόμα κι αν, λοιπόν, η φάτσα κάρτα και φόρα παρτίδα ρατσιστική και φιλοχουντική "Χρυσή Αυγή" φυλλορροήσει εκλογικά σε επερχόμενες εκλογές, το αυγό του φιδιού θα συνεχίζει να επωάζεται και να κρύβεται σε ποικίλα μέρη, υπό τη θάλπη και τη φροντίδα των εκάστοτε γραϊδίων Στα έδρανα της Βουλής ή των δημοτικών ή περιφερειακών συμβουλίων, εμβαπτισμένα σε κοινοβουλευτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ από τη Νέα Δημοκρατία (κι εσχάτως το Λ.Α.Ο.Σ.), όπως παλιότερα ο φασίστας Τσαγκάρης ή ο φιλοβασιλικός Ζαχαράκης, πιο πρόσφατα ο ακροδεξιός λαϊκιστής Ψωμιάδης, τελευταία ο τηλε-βιβλιοπώλης Γεωργιάδης, ο Lord of the Axe's Έλληνας "ξάδερφος"  του Λεπέν Βορίδης, ο γιος-του-μπαμπά-μου-που-γουστάρει-το-Χίτλερ Θ.Πλεύρης και στ ποιος ξέρει στο μέλλον ποιο τωρινό χρυσαύγουλο, ίσως ο "Καιάδας" ή ο "Καραϊσκάκης". Σε υπουργικές αποφάσεις "σοσιαλιστών" υπουργών σαν το Λοβέρδο που απαγόρεψε, λέει, στα νοσοκομεία να περιθάλπουν μετανάστες, απόφαση την οποία τα μέλη του ταλαιπωρημένου και κατασυκοφαντημένου Ε.Σ.Υ. προς τιμήν τους αρνήθηκαν να εφαρμόσουν. Ή, σαν κερασάκι στην τούρτα, διαβάστε την επόμενη παράγραφο...

Την ώρα που εσύ, Κίτσο μου, άφησες την Τασούλα να πάρει ανάσα γιατί τρομάξες με την επικίνδυνη αλλά γραφική "Χρυσή Αυγή" που είδες στη τηλεόραση, αφήνει το ποτήρι της σαμπάνιας στο Γκολφ της Γλυφάδας κι έρχεται ο νέος αγαπημένος των Μέσων Μαζικής Προπαγάνδας, το πουλέν του Παπαδήμου, ο νέος σωτήρας και παράκλητος, αυτός που αναμένεται να ρθει να μας γλυτώσει χρησιμοποιώντας τις διαφημιστικές τεχνικές του ζάπινγκ Λέγεται Τζήμερος και πίσω από τα καλοσιδερωμένα του κουστούμια και τους καλούς του τρόπους, κρύβεται ότι πιο συντηρητικό και απεχθές. Ξενοφοβία και ρατσισμός ("κάθε μετανάστης κλέβει μια δουλειά από έναν Έλληνα ", "να πληρώνονται οι μετανάστες μικρότερα μεροκάματα"), ομοφοβία (Αποκλεισμός του, αντιπαθούς κατά τ' άλλα, Βαλλιανάτου εξαιτίας της σεξουαλικής του κατεύθυνσης ) ισοπέδωση ("το συνεργείο που έχτισε την βίλα του διεφθαρμένου ευθύνεται εξίσου"), δαιμονοποίηση του συνδικαλισμού και των συλλογικών συμβάσεων ("Δεν είμαστε υπέρ των συλλογικών συμβάσεων. Γιατί θεωρούμε ότι και αυτό είναι ισοπέδωση. Καθόλου κατάκτηση δεν είναι. … το ελάχιστο ας το βρεί ο καθένας με τον εργοδότη του…"), απαγόρευση του συναθροίζεσθαι ("Είμαστε κατά των πορειών..."), ... Κι αν, όπως φαίνεται τελευταία, ο Τζήμερος πέσει θύμα της ίδιας του της βουλιμίας και της σπουδής να ανέβει στο βάθρο να τον δοξάσουμε, μην εφησυχασθείς... Πάντοτε βρίσκεται πρόσφορος κανείς τέτοιος

Εν πάση περιπτώσει,Κίτσο, συνέχισε να τραγουδάς το "δεν θα περάσει ο φασισμός", αλλά να ξέρεις ότι δεν είναι κακό να σταματάς καμιά φορά να κουτουπώνεις την Τασούλα και να βάλεις κι εσύ ένα χεράκι ωστε να μην περάσει...

Τα σκίτσα προέρχονται από το ιστολόγιο του ΑΝΤΙ(φασίξ)

Ευρώ ή δραχμή? Ψευδοδιλήμματα...

Φαντάσου ότι γνωρίζεις κι ερωτεύεσαι μια κοπέλα ή ένα αγόρι, ανάλογα με το φύλο και τη σεξουαλική σου κατεύθυνση. Εγώ θα μιλάω για κοπέλα από δω και κάτω. Την ερωτεύεσαι, τη θες και της το δείχνεις, αλλάζεις και λίγο για να τα ταιριάξετε, κάνεις και κάποιους συμβιβασμούς. Εκείνη σιγά- σιγά αρχίζει κι αλλάζει χαρακτήρα, εκμεταλλεύεται που εκείνη τα 'χει από το μπαμπάς της και συ είσαι λαϊκό παιδί και άνεργο και σου δανείζει λεφτά που τα θέλει πίσω και με ψηλό τόκο , σε πιέζει να γίνεις κάτι που δεν είσαι για να είσαι μαζί σου, σε βάζει να την πηγαίνεις στα πιο χάι κλάμπ και να σε δανείζει με επαχθείς όρους για να της πληρώσεις το λογαριασμό, αρχίζει να σε λέει ξεβράκωτο, λιγούρη, σε προσβάλλει με κάθε τρόπο, τα φτιάχνει με άλλους και θέλει να την παίρνεις και μάτι όταν το κάνει μαζί του, στο τέλος σου παίρνει κι ένα σκυλόσπιστο για να σε κάνει και στ' αλήθεια το σκυλάκι της Αν είσαι μαζόχας και το αγαπημένο σου τραγούδι είναι το "πόνεσε με, πληγωσε με και σκληρά βασάνισε με ", πάσο. Αν δεν είσαι μαζόχα όμως κι έχεις το ελάχιστο της τσίπας πάνω σου, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να μείνεις μαζί της, όσο κι αν την αγαπάς?

Δες λίγο αυτό, τώρα:

Υπήρξα πάντα και παραμένω υπέρμαχος της Ευρωπαϊκής ένωσης και της σύγκλισης μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών και της δημιουργικής αλληλεπίδρασης των πολιτισμών τους. Όπως ποτέ μου δεν υπήρξα εθνικιστής, ποτέ μου δεν υπήρξα και ευρωλιγουρης. Μου είναι εξαιρετικά ξεκάθαρη και διακριτή η διάσταση ανάμεσα στην Ενωμένη Ευρώπη που ευαγγελιζόταν οι συμφωνίες της δεκαετίας του '90 και στο νεοφιλελεύθερο, καπιταλιστικό και στα μέτρα των τραπεζών τερατούργημα που με ατμομηχανή την Γερμανική μεγαλοαστική τάξη (η οποία ακόμα μια φορά μετά το Χίτλερ εκμεταλλεύεται την αυξημένη στα όρια της νοσηρότητας αίσθηση της ομάδας που διέπει τον γερμανικό λαό ) επιχειρείται να καλύψει την ήπειρο. Η επιθυμία μου και η θέληση μου είναι να μείνουμε στο ευρώ, αλλά όχι εξευτελιζόμενοι ως κοινωνία, ούτε δημιουργώντας προηγούμενο και δεδικασμένο για την οικονομική υποδούλωση των Πορτογάλων, των Ισπανών και των άλλων ευρωπαϊκών λαών. Κι ας με "καταβάλλει εκείνο το Όχι- το σωστό- εις όλην τη ζωή μου". Μπορώ να ζήσω φτωχός, ξεφτίλας όχι, που λέει και το σχετικό σύνθημα...

"Κάποτε", λέει ο Αίσωπος, "στο μεγάλο δάσος είχε πέσει μεγάλη πείνα. Τα άγρια ζώα - οι αρκούδες, οι λύκοι και οι αλεπούδες δεν έβρισκαν τίποτε να βάλουν στο στόμα τους. Ένας λύκος, αφού γύρισε όλο το δάσος χωρίς να βρει ούτε έναν ποντικό για να ξεγελάσει το στομάχι του, που τον πονούσε από την πείνα, αποφάσισε να βγει στον κάμπο, μήπως σταθεί τυχερός και βρει κανένα μικρό ζώο. Κόντευε να φθάσει σ' ένα μικρό σπίτι, όταν είδε έναν σκύλο να τρέχει συνέχεια, πότε εδώ και πότε εκεί. - Γεια σου ξάδελφε! του είπε ο λύκος γιατί, όπως ξέρετε, οι σκύλοι και οι λύκοι μοιάζουν σαν τα πρώτα εξαδέλφια.

«Πάμε, είπε ο σκύλος στο λύκο. Θα χαρεί πολύ ο κύριος μου να έχει δυο φύλακες...».
- Γειά σου, του απάντησε ο σκύλος και στάθηκε να κουβεντιάσει μαζί του. - Γιατί κάνεις συνέχεια βόλτες; τον ρώτησε ο λύκος. - Α, τις βόλτες τις κάνω μετά το φαγητό, για να χωνέψω, αποκρίθηκε ο σκύλος. Ο λύκος γούρλωσε τα μάτια του από θαυμασμό και ζήλια. - Ώστε... τρως τόσο πολύ; του είπε. - Ναι, τρώγω όσο θέλω. Το αφεντικό μου με ταΐζει καλά, γιατί του φυλάω το σπίτι. Ο λύκος άρχισε να ξερογλείφεται. -Και... τι τρως, αν επιτρέπεται; ρώτησε. - Ό,τι πεθυμήσει η ψυχή μου. Κρέας, κόκαλα, ψωμί, περισσεύματα από φαγητά... - Και... κάθε πότε τρως; - Τρεις φορές την ημέρα. Πρωί, μεσημέρι και βράδυ.
- Μήπως... μήπως περισσεύει και για μένα κανένα πιάτο φαγητό για να φυλάω κι εγώ το σπίτι; - Ου! απάντησε ο σκύλος. Το αφεντικό θα χαρεί πολύ να έχει δυο φύλακες. Από φαγητό μη σε νοιάζει. Θα τρως με την ψυχή σου. Έλα κοντά μου. - Μια στιγμή, θέλω, να σε ρωτήσω κάτι, του είπε ο λύκος. Αυτό που έχεις στο λαιμό σου, τι είναι; - Αυτό; Είναι ένας πέτσινος λαιμοδέτης. - Και... γιατί τον φοράς; - Μου τον φοράει το αφεντικό μου. Από αυτό με δένει με την αλυσίδα. - Σε δένει με... την αλυσίδα; - Ναι. Τις περισσότερες ώρες είμαι δεμένος με μια αλυσίδα. - Α, ξάδερφε! του είπε τότε ο λύκος. Αυτά τα πράγματα δε μου αρέσουν εμένα. Προτιμώ να γυρίζω νηστικός στο δάσος και να 'χω την ελευθερία μου, παρά να είμαι χορτάτος και δεμένος με μια αλυσίδα. Άντε γεια σου. Τρέχω στο όμορφό μου δάσος! Δεν μπορώ εγώ να υποφέρω τη σκλαβιά! "

Ο κόσμος,πάντως, είναι απλός...

Γερμανικό νούμερο

  Η συλλογή με τίτλο "Alone but not lonely: You 're ih the army now" αποτελεί ουσιαστικά ένα ημερολόγιο καταστρώματος, ένα  ημερολόγιο συμβάντων μάλλον, μια αναφορά πεπραγμένων καλύτερα προς τους, στρατιώτες την εποχή εκείνη, υπόλοιπους Ατάλαντους και περιέχει πρόχειρες ηχογραφήσεις αυτών που είχα φτιάξει όταν ήμούν εγώ φαντάρος ή αμέσως μόλις απολύθηκα... Με κάποια από αυτά έτυχε να ασχοληθώ πιο μετά... Το σημερινό τραγούδι δεν είναι  ένα από αυτά... 

  Λέγεται "Γερμανικό νούμερο", είναι ορχηστρικό, είναι το δίκο μου "νύχτα μαγική κι εγώ στο θάλαμο μπροστά κοιτάω τ' άστρα ", καθώς, όπως προδίδει και ο τίτλος του, είναι μια μελωδία που σφύριζα όταν ήμουν   σκοπιά γερμανικό νούμερο (το προτιμούσα γιατί, μέχρι τις 2 που έφευγες, είχες κοιμηθεί λιγάκι και μετά, στις 4 που γυρνούσες, είχε ακόμα δυο ώρες ύπνου, ενώ, αντίθετα, στο 4-6  περνούσες όλη τη μέρα ξύπνιος από τις 4) στη σκοπιά Α κάτι, στο φυλάκιο Καστέλο στην Κω...

Αργότερα, προσπάθησα στην μελωδία να προσαρμόσω κάτι στίχους  με τίτλο "City of screams" που μου είχε δώσει ο φίλος και συστρατιώτης Θωμάς Ν. (θα ξανααναφερθώ σ' αυτόν στο μέλλον) με χαρακτηριστική και εκκωφαντική (Στην κυριολεξία! Δεν ακουγότανε... Μεταφορικά!) αποτυχία, εφόσον, πρώτον, η αγγλική μου προφορά είναι για τα πανηγύρια και θυμηθείτε ότι από κει ξεκίνησε η Θώδη για να τραγουδήσει το "Smoke ih the water", και, δεύτερον, δεν μπορώ να ταυτιστώ με τον αγγλόφωνο στίχο...

 Μετά σκέφτηκα να γράψω στη μελωδία στίχους προερχόμενους από αυτά που σκεφτόμουνα όταν ήμουν σκοπιά, αλλά. πέρα από το ρεφραίν 

["Μην αφήσεις τη νύχτα στο πετσί σου να μπει.

Μην αφήσεις το λάκκο να σου σκάψει ο καιρός. 

Κράτα αγνή τη ψυχή σου, δυνατό το κορμί

    θα σου μάθει η βροχή το τι και το πώς"       :(( 

(Ο ήχος στην αρχή υποτίίθεται πως είναι πυροβολισμός... Ημουν ένας πολύ  τσαντισμένος  φαντάρος,  γιατί -καθώς μέσα μου είμαι στην πραγματικότητα ολικός αρνητής στράτευσης- μου την  έδινε διπλά. Και που ήμουν φαντάρος  και που πήγα φαντάρος... Οι λόγοι δεν είναι της παρούσης. Και για τα δύο. Και γιατί σιχαίνομαι το στρατό, και γιατί τελικά πήγα) δεν μου βγαινε, λέω,  κι έλεγα μαλακίες ... Οπότε το παράτησα... Δεν αξίζει να ασχοληθείτε μ' αυτό κι αν το παραθέτω εδώ, είναι για αρχειακούς λόγους...

"Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης". Μια μίνι δραματοποίηση

Δεν επρόκειτο να παραθέσω εδω πράγματα που έχω φτιάξει για το σχολείο, καθότι το κίνητρο για τη δημιουργία τους είναι ο καθορισμένος σκοπός τον οποίο εξυπηρετούσανε κάθε φορά... Οπότε είναι εξαίρεση το σημερινό βίντεο για την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Tο γεγονός ότι η ανάρτηση ανεβαίνει σήμερα, που είναι η επέτειος της, δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως εθνολιγουρίαση, μεγαλοιδεατικό κατάλοιπο και τέτοια φαιδρά ... Μάλλον ένα έλαφρά σουρεαλιστικό κλείσιμο του ματιού. Άλλωστε, η τελευταία προφητεία (555 χρόνια μετά ο μαρμαρωμένος βασιλιάς θα ζωντανέψει ξανα και... ) έληξε to 2008....

Η ζωγραφιά του Θεόφιλου είναι άσχετη με το θέμα, αλλά μ'αρέσει καλύτερα από την σχετική....

Το βίντεο αυτό το φτιάξαμε από κοινού με την Ελευθερία, πολύ καλή μου φίλη, συνάδελφο και συμπορεύτρια [sic] στη διδακτική νοοτροπία , προκειμένου να το χρησιμοποιήσουμε ως εισαγωγή στη δική του σχολική εορτή για την 25η Μαρτίου ο καθένας, την εποχή που μαθαίναμε ακόμα, αυτοδιδασκόμενοι και πειραματιζόμενοι, να φτιάχνουμε βιντεάκια - εξ ου και η λίγο nive αισθητική στα εφέ, στις εναλλαγές και στην ποιότητα των εικόνων.

Όμως, ενώ το αρχικό πλάνο ήταν να φτιάξουμε μια σειρά από εικόνες, ιδέα στην ιδέα και με λίγα μέσα και πίεση χρόνου, νομίζω ότι κατορθώσαμε να φτιάξουμε μια ολοκληρωμένη ταινιούλα για την Άλωση και μέσα σε έναμισι λεπτό να παρουσιάσουμε την μετάβαση από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία στην Οθωμανική. Η Αγία Σοφία, "πλάνα" της κατάστασης στο στρατόπεδο των πολιορκητών και την πολιορκημένη πόλη, "ζούμ" στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, οι πρώτες επιθέσεις των πολιορκητών και οι αρχικές επιτυχίεςς των πολιορκημένων, η μοιραία, σφοδρή, τελευταία επίθεση και το σπάσιμο της άμυνας των Βυζαντινών, η κατάληψη της πόλης και ο εξανδραποδισμός των κατοίκων της και, τέλος, η Αγία Σοφία με μιναρέδες... Στο τέλος κόψαμε και μοντάραμε ως ηχητικό εφέ κομμάτια από την κατα Βαγγέλη Παπαθανασίου εκδοχή του "Τη υπερμάχω" (λιγάκι ειρωνικό κι οξύμωρο, τώρα που το σκέφτομαι, ο στρατιωτικός ύμνος της πολεμικής υπεροχής της αυτοκρατορίας να γίνεται το σάουντρακ της πτώσης της ...) και ιδού:

Η Λατρεία της Κόκκινης Καρέκλας.

"Ο κόσμος είναι ένας ένας χείμαρρος από αστρόσκονη και χυμό μανταρινιού από τον οποίο παρασύρεται και τον οποίο παρασέρνει η Αυτής Αγιότητα, η Κόκκινη Καρέκλα. Όσοι είστε πιστοί και θα σωθείτε την ημέρα της κρίσης μπορείτε << δίπλα να δείτε την Πανυπέρτατη Αγία σε όλη της την Ερυθρότητα (οι άπιστοι δεν θα δείτε τίποτα...) να εκβάλει τον ζωογόνα λάμψη της εδώ και να αποκαλύπτει τα άρρητα ρήματα στον Μεγάλο Προφήτη-Αρχηγό. Μεγάλος Προφήτης και Αρχηγός της Εκκλησίας της Κόκκινης Καρέκλας και Υπέρτατος Εκπροσωπός της επί της Γής είναι η Αυτού Ιερότητα ο Κακός Λύκος, όπως αποκαλύφθηκε στην ιερή εικόνα που η Κόκκινη Αγιοτητας Της οδήγησε το χέρι του Αρχιαγιογράφου Uhuru του Καρεκλοσεβή να απεικονίσει... "

Όχι δεν τρελάθηκα ούτε την ψώνισα. Στο φόρουμ αξέχαστου ιστιακού τόπου ανταλλαγής αρχείων είχαμε

Η Αγία Κλημεντίνη, εξέχουσα μορφή του Κοκκινοκαρεκλισμού

"Και είπεν η Κυρία..

Πιστή στο εξομολογητήριο

πιάσει κάποτε μια θεολογική κουβέντα και η παρούσα ...εισαγωγή "Ευαγγελιου" υπήρξε η απαντησή μου στο επιχείρημα ότι "κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι δεν υπάρχει Θεός άρα υπάρχει", ακολουθώντας την λογική των απόψεων  των σχετικών με το Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας. Από όσο γνωρίζω, κανείς δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι δεν υπάρχει η Κοκκινη Καρέκλα... Στο σύντομη ιστορία του ο Κοκκινοκαρεκλισμός εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία (τα οποία εγώ δεν θυμάμαι τώρα, αλλά την υπέρτατη μέρα της κρίσεως θα αποκαλυφθούν εκ νέου καθώς η Κόκκινη Καρέκλα αναδυόμενη εκ των υδάτων, εμ, της μανταρινάδας, θα συντρίψει τους αντιπάλους της και θα φέρει επι γής ειρήνη και εν τω φίλω μου τον Βρασίδα την Ευδοκία), αντιπαρατέθηκε σφοδρά με τις υπάρχουσες θρησκείες, ιδιαίτερα με το Ιπτάμενο Τέρας των Μακαρονιών και κυρίως με την αίρεση που υποστηρίζει ότι το Τέρας ως μακαρονάδα δεν έχει κεφτεδάκια. Στα πλαίσια της θρησκειολογικής και θεολογικής αυτής διαμάχης, μέλη της αίρεσης του Iπτάμενου Μακαρονοτέρατος Χωρίς Κεφτεδάκια προέβησαν σε ομολογία πίστεως και προσχώρησαν στην Λατρεία της Κόκκινης Καρέκλας, αναγνωρίζοντας ότι ένας είναι ο Θεός, η Κόκκινη Καρέκλα, ένας ο Προφήτης Της, το Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας Χωρίς Κεφτεδάκια, και ένας ο Αντιπρόσωπός τους επί της Γης, ο Κακός Λύκος. Το  αποτέλεσμα ήταν  το ελληνικό τμήμα της εκκλησίας  του Ιπτάμενου Τέρατος των Μακαρονιών, η "Ελληνική Πασταφαρική Εκκλησία [Χ. Κ. (= Χωρίς Κεφτεδάκια)]",  να αφομοιωθεί από τον Κοκκινοκαρεκλισμό.

Υ.Γ: Και μη γελάτε!!! Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι χειρότερα. "We could plan a murder or start a religion", λέει ο Τζίμ Μόρρισον. Ε! Εγώ έκανα μια θρησκεία... Και φιλειρηνικότατη κιόλας... Όχι σαν κάτι άλλες, ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε...

Θαύμα! Θαύμα! (Καντε κλικ στην εικόνα του λινκ)

Y.Γ.2: Δείτε, παρακάλω, και το βιντεάκι που περιέχεται σ΄αυτήν την ανάρτηση...
Υ.Γ3 .: Από όλες τις - ας τις πούμε
έτσι- ιντερνετικές "θρησκείες" η μακράν πιο αγαπημένη μου είναι αυτή της "Αόρατου Ροζ Μονόκερου":"Οι Ιπτάμενοι Ροζ Μονόκεροι είναι όντα μεγάλης πνευματικής δύναμης. Το γνωρίζουμε αυτό, διότι έχουν τη δυνατότητα να είναι αόρατοι και ροζ την ίδια στιγμή. Όπως και στις υπόλοιπες θρησκείες, η Πίστη στους Αόρατους Ροζ Μονόκερους βασίζεται στη λογική και την πίστη. Όλοι πιστεύουμε πως είναι ροζ και όλοι γνωρίζουμε πως λογικά είναι αόρατοι, επείδη δεν μπορούμε να τους δούμε."

Υ.Γ.4: Περί αθεΐας...        >>>>

(Αν και δεν μπορείς να είσαι άθεος. Αν υπάρχει θεός, γιατί  δεν μπορείς να είσαι, εφόσον υπάρχει...Αν δεν υπάρχει, γιατί δεν μπορείς να μην είσαι κάτι που δεν υπάρχει... )

Καρδαμύλη . Εγώ, αυτή κι ένα τραγούδι...

Η Καρδαμύλη από το Προσήλο

Φαράγγι του Βυρού .  Καταφύγιο Τσερίων (διακρίνεται η μονή του Σωτήρα )

Η Καρδαμύλη από το Καταφύγιο Τσερίων (Θέση " Κοτρωνάκι")

Η Καρδαμύλη είναι παραθαλάσσιο χωριό της Έξω (Μεσσηνιακής) Μάνης, 35 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα... Λέγεται στη μυθολογία πως εκεί τάφηκαν οι Διόσκουροι, δείχνουν μάλιστα σήμερα κάποιους - κλειστούς εδώ και χρόνια για το κοινό- λαξευτούς τάφους(;) που υποτίθεται πως είναι δικοί τους. Στην Ιλιάδα αναφέρεται ως μία από τις εφτά πόλεις που έδινε προίκα στον Αχιλλέα ο Αγαμέμνονας για να τον εξευμενίσει και να επιστρέψει στη μάχη. Αργότερα, υπήρξε σημαντικό επίνειο της Σπάρτης και μια εποχή, στα χρόνια της παρακμής, το μοναδικό της στο Μεσσηνιακό Κόλπο κι εκεί κατέληγε, ξεκινώντας από τη Σπάρτη, κατά μήκους του φαραγγιού του Βιρού η "Βασιλική οδός", τμήματα της οποίας, που σώζονται ακόμα, αποτελούν σήμερα μέρος του ορειβατικού μονοπατιού Ε4. Στην Τουρκοκρατία αποτέλεσε καπετανάτο της Μάνης και στην Επανάσταση αποβιβάστηκε εκεί ο Κολοκοτρώνης επιστρέφοντας από την αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο για να συναντήσει και να ηγηθεί του μανιάτικου στρατεύματος πριν την επιχείρηση απελευθέρωσης της Καλαμάτας. Αργότερα, το λιμάνι της υπήρξε η μοναδική βάση επικοινωνίας της Μάνης με την Καλαμάτα, εφόσον δεν υπήρχε οδικό δίκτυο, κι η ίδια ήταν επί μακρόν έδρα του ομώνυμου δήμου. Όταν διαλύθηκαν οι δήμοι και κάθε χωριό αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα, διατήρησε την δεσπόζουσα θέση της στη περιοχή έχοντας την μεγαλύτερη αγορά στη Μάνη, τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες. Έγινε έδρα του καποδιστριακού Δήμου Λεύκτρου, ιδιότητα που διατήρησε και στο νέο Δήμο Δυτικής Μάνης... Να αναφέρω, τέλος και παρεμπιπτόντως, πως από την Καρδαμύλη προέρχονται τα εξωτερικά πλάνα της πρόσφατης, αδιάφορης κατά τ' άλλα- για να μην πω ηλίθιας- σειράς "Κλινική περίπτωση" με τον Γιάννη Μπέζο.

Παλιά Δημοτικό και στα χρόνια μου Γυμνάσιο

Γυμνάσιο και Λύκειο Καρδαμύλης

Σήμερα η Καρδαμύλη μοιάζει με ξεπεσμένη αριστοκράτισσα, η οποία ωστόσο διατηρεί κάτι από την πρότερη της αίγλη και την παλιά της λάμψη, έχει διατηρήσει σχετικά τον παραδοσιακό οικοδομικό χαρακτήρα της όχι μόνο στην Παλιά Πόλη (στην οποία δεν έχω πάει, το ομολογώ!), προσπαθεί να ξαναχτίσει σε υγιείς αυτή τη φορά βάσεις τον τουρισμό της (Τη δεκαετία του '80 υπήρξε δημοφιλέστατος προορισμός, φρόντισαν όμως δρώντας αρπακολλατζίδικα, κοντόφθαλμα και ερασιτεχνικά να "στρέψουν" τους τουρίστες σε γειτονικά χωριά. Αυτό που θρυλείται χαριτολογώντας, ότι η Μέρκελ είχε πάει διακοπές στην Καρδαμύλη τη δεκαετία του '80, γιαυτό και το μένος της εναντίον της Ελλάδας, είναι μάλλον αστικός θρύλος. Σε μένα πάντως έτυχε, όταν επιστρέφοντας από τη θάλασσα πήγα σ' ένα σούπερ μάρκετ να πάρω μια κόκα-κόλα, η ταμίας/ιδιοκτήτρια μου να μου ζητήσει "500 drachmas", ξεγελασμένη προφανώς από τα μη συνηθισμένα σε Έλληνες την εποχή εκείνη μακριά μαλλιά, γένια και σκουλαρίκια μου. Κι όταν σε άψογα ελληνικά τη ρώτησα άμα πάει καλά, μου απάντησε αφοπλιστικά: "Έλληνας είσαι; 50 δραχμές..."), αναθυμάται νοσταλγικά τις παλιές ένδοξες μέρες, όταν η δημοφιλέστατη τότε Μαρίζα Κωχ της είχε δώσει μια κοσμοπολίτικη αύρα επιλέγοντας την για τόπο της εξοχικής της διαμονής, και προσπαθεί να πάρει τη ρεβάνς από την γειτονική, νεόπλουτη κι ανταγωνιστική Στούπα...

   Ωραία είναι η Καρδαμύλη λοιπόν, άλλα δεν είναι το ωραιότερο μέρος στο κόσμο κι ούτε το τουριστικότερο... Κι ούτε από τα πιο αγαπημένα μου μέρη είναι... Είναι άλλα που αγαπάω περισσότερο, κι ας είναι η Καρδαμύλη στη ζωή μου σημείο αναφοράς, καθώς εκεί πήγα έξι χρόνια σχολείο, ερωτεύτηκα για πρώτη φορά, κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, "έκλεψα" το πρώτο μου φιλί, έκανα την πρώτη μου κοπάνα, πήγα στο πρώτο μου πάρτι, έκανα του πρώτους φίλους κατ' επιλογή (όταν μένεις σε μικρό χωριό όπως το δικό μου, δεν έχεις επιλογές, με τους άλλους δυο τρεις που υπάρχουν θα συναναστραφεις... ), ρούφηξα ό,τι γνώση που παρασχέθηκε και απαίτησα όση άλλη μπορούσα να βρω, αποφάσισα να γίνω φιλόλογος κι ένοιωσα, τέλος, εκείνο το είδος της ασφυξίας που σε κάνει παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις για να ξεφύγεις...

Το νησάκι Μερόπη

Δεν είναι λοιπόν το πιο αγαπημένο μου μέρος κι ούτε το ομορφότερο... Κι άρα προς τι αυτή η ανάρτηση? Μετά από καιρό, βρέθηκα πρόσφατα εκεί με τη gia_des κι όσο κι αν της σύστησα την δική μου προσωπική και βιωματική Καρδαμύλη, η ματιά μου είχε αποκτήσει κάτι από την αποστασιοποιημένη ματιά του τουρίστα (την άλλη φορά θα πάω και στην Παλιά Καρδαμύλη, μιλάμε) και δεν ήταν μόνο το σύνδρομο της επιστροφής σε παλιά και γνωστά μέρη που μοιραία αλλάζουν δίχως να κοιτάζουν τη δικιά μας μελαγχολία... Η πρόσφατα αποκτηθείσα ματιά του ξένου, προβαλλόμενη πάνω στην μνήμη του παρελθόντος δεν αφαιρούσε αλλά αντίθετα ολοκλήρωνε την όλη εικόνα, συνδυαζόμενη με την τελική υποχώρηση στα όρια της εξαφάνισης του εφηβικού φόβου του εγκλωβισμού εκεί...

Από την Καρδαμύλη στο Ταΰγετο μέσω Τσερίων όσο διαρκεί ένα βλέμμα

   Και κάπου εκεί, σκεφτήκαμε το ομώνυμο (από το δίσκο "BAUMSTRASSE" ) τραγούδι της καλαματιανόνυφης Μάρθας Φριντζήλα (ο άντρας της και συνδημιουργός του τραγουδιού Βασίλης Μαντζούκης είναι από την Καλαμάτα) κι αποφασίσαμε με τις φωτογραφίες εκείνης της μέρας της Καρδαμύλης και από την Καρδαμύλη (κι άλλες μερικές, παλιότερες) να το οπτικοποιήσουμε...

  Κι είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην φίλη μου την Ελευθερία από τη Καρδαμύλη, την πιο παλιά μου φίλη (τη δεκαετία του '70 την είδα πρώτη φορά), με την οποία ξεκινήσαμε μαζί κάποτε από κει και βρεθήκαμε τόσα χρόνια μετά εγώ στη ανατολικότερη νησιωτική συστάδα της ευρωπαϊκής επικράτειας, στη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα, κι εκείνη στη δυτικότερη, στα Κανάρια νησιά και τη Φουεντεβερντούρα... Τίποτα περίεργο! Από τους συνομήλικούς μας ήμασταν εκείνοι με την σφοδρότερη επιθυμία να πετάξουμε μακριά. Για να μπορούμε άφοβα να ξαναγυρνάμε...

"Τ' όνειρο της Κυριακής" - The Ατάλαντοι

Ένα μινοράκι, παρμένο από την τελευταία "ατάλαντη" συλλογή, γραμμένο από το Στέλιο, τραγουδισμένο από την Πέπη και συνοδευόμενο από καμιά απολύτως ανάμνηση κι ανάμιξη δική μου, συνεπώς μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη. Διότι το τραγούδι το είχε γράψει ο Στέλιος, αφού έφυγα από την Αθήνα κι ενώ περίμενα να πάω στρατό στο χωριό μου, και δεν το είχα ακούσει. Όταν ανέβηκα εκείνο το Σαββατοκύριακο να παίξουμε, βγήκα κάποια στιγμή από εκεί που ηχογραφούσαμε γιατί είχα φλιπάρει λίγο, καθώς εμπλεκόμουν σε όλες τις προηγούμενες ηχογραφήσεις ( ήταν το εξάμηνο που έγραφα συνεχώς τραγούδια...), κι είχα πάει να πάρω αέρα. Κατά την διάρκεια της απουσίας μου ηχογραφήθηκε αυτό κι εγώ το πρωτοάκουσα μετά. Εξ ου και το ευχάριστο της έκπληξης. Και ωραίο τραγουδάκι, κι εγώ δεν είχα κοπιάσει καθόλου...

Μόνο που -καθώς κατά το συνήθειο μου περνούσα την μουσική σε ένα βίντεο, γιατί ο blogger, ως γνωστόν, δεν υποστηρίζει το ανέβασμα σκέτου ήχου- ιδέα στην ιδέα τελικά του έκανα υποτυπώδες βιντεοκλίπ..

Τ' όνειρο της Κυριακής

Έσβησα τους χρόνους, τις στιγμές,

άφησα τους μήνες μου να φύγουν,

Πόσο οι ανάγκες με τυλίγουν.

Δώσε μου μια ώρα, αν το θές.

Στις εκκλησιές ανάβω

κερί,

για να γυρίσεις πριν το πρωί...

Μα τ' όνειρο της

Κυριακής

είναι η λήθη της

φυλακής.

Άφησα το παρελθόν

νωρίς,

γύρισα στο μέλλον μου την πλάτη.

Δεν μπορώ εδώ να κλείσω μάτι!

Πάρε με στο σήμερα! Μπορείς...

Χάθηκα στα λόγια της σιωπής.

Όλη μου η ζωή ένα

βιβλίο.

Σκέπασα την λύπή με το κρύο,

σού ΄χω ένα δώρο,

αν φανείς.

Αναφορά στον Φραγκίσκο. Μέρος 10ο (και τελευταίο). Σήμερα...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ Το σήμερα(και με δέκα μήνες καθυστέρηση...)

Έχουν περάσει δέκα χρόνια απ’ την πρώτη γραφή αυτής της αναφοράς, Φραγκισκούλη μου, και τα πάντα έχουν αλλάξει κι έχουν μείνει ίδια. Να, εγώ, ας πούμε, μένω σε μια άλλη πόλη – που χει και μια μεγάλη εκκλησία σου- και ζω μια τελείως διαφορετική ζωή από τότε… Όμως ο ίδιος πάντα μένω. Αλλά δεν είμαι γω το θέμα. Είναι τα ζώα και τα φυτά. Το ίδιο όμως, συμβαίνει και μ΄ αυτά. Αλλά γλιτώσανε, άλλα δεν άντεξαν, άλλα ήρθανε και φύγαν, κάποια είναι ακόμα εδώ.

Το Δεντρό μας, ας πούμε, έπεσε ξανά θύμα της κορμοστασιάς του κι ένας βοριάς έριξε το μισό. Ήτανε τη χρονιά που κατέπεσε ο πατέρας μου, αλλά μάλλον δεν έχει σχέση… Γιατί αυτός πέθανε μετά, ενώ εκείνο είναι ακόμα όρθιο…





















Και η τριανταφυλλιά που λέγαμε, ακόμα θάλλει, ανθίζει και ξεχύνεται…





Η Σούλα, όμως, δεν υπάρχει πια. Όταν χώρισα κι άλλαξα σπίτι, βρήκα ένα σκοτεινό διαμέρισμα στη Βικτώρια, προσωρινά έλεγα κι έμεινα τρία χρόνια… Την πήρα μαζί μου… Εγώ άντεξα το σκοτάδι, αυτή/ός όχι. Παρόλη τη φροντίδα μου, ξεράθηκε στις αρχές του 2005.

Κι η Γάτα είναι ακόμα ζωντανή, η κόρη της Βάσως. Έχει το γονίδιο της γιαγιάς της Λίζας, η κορακοζώητη, που ‘φτασε 20 χρονών… . Κι ακόμα η μάνα μου κι Αντώνια ψευτοτσακώνονται… «Δική σου είναι η γάτα…», «Τι λες τώρα, αφού σε σένα κοιμάται». Κι η γάτα απτόητη το ‘χει δίπορτό, αδιάφορη για τη διαφωνία… Μόνο που πια τα χρόνια την έχουν γλυκάνει… Είναι πολύ ήμερη, χαδιάρα κι, ακόμα, κάνει τούμπες και κεφαλιές… Δεν ακούει κιόλας, οπότε της είναι εύκολο...
Το ανώνυμο γατί της δεν υπάρχει πια. Δεν πήρα χαμπάρι, πως έζησε, πως έφυγε… Κάποια στιγμή παρατήρησα σε μια από τις αραιές μου επισκέψεις πως δεν υπήρχε.
Κάπου στα μέσα του 2006 χάθηκε και ο Ντάβιντς, θύμα της γοητείας του και της αλανιάσης του. Σε κάποιο καυγά με έναν άλλο γάτο, πληγώθηκε, μολύνθηκε και πέθανε…
Η Λουντμίλλα έφερε με επιτυχία το τίτλο της γάτας του σπιτιού. Διατήρησε μέχρι το τέλος της την καλλίγραμμη σιλουέτα και τις αέρινες κινήσεις… Κάποια στιγμή δεν ξαναήρθε στο σπίτι κι εξαφανίστηκε… Είναι γάτα, αρα αυτό σημαίνει ότι πέθανε… Κάπου μέσα στο 2008.

Στο μεταξύ, είχε προλάβει και είχε γεννήσει τα επόμενα γατάκια . Ο ένας ήταν ίδιος με τον μπάρμπα του τον Ντάβιντς. Πολύ χαδιάρης και ευγενικός γάτος, αλλά με μια έκφραση αμφιβολίας στο μάτι… Χαρακτηριστικό του είναι ότι νιαουρίζει συχνά και μάλιστα "συζητάς" μαζί του. Λες κάτι εσύ, δηλάδη, «νιάου», λέει ο γάτος. «Σοβαρά; Τι λες, ρε παιδί μου…» συνεχίζεις εσύ? «Νιάου, νιάου», συμφωνεί κι επαυξάνει ο γάτος. Και ούτω καθεξής… "Φωνακλάς" το λοιπόν. Και, γιατί σας κόβω πολύ ΄δυσπιστους και τέτοια... Ορίστε:

Ο άλλος είναι κόκκινος και άσπρος με τιγροειδείς ρίγες. Ο Κόκκινος, λοιπόν. Πολύ ευγενικό γατί, δεν αφήνεται συχνά να τον χαϊδέψεις αλλά είναι πολύ καλόκαρδος και αγαπησιάρης… Συνήθιζε να ακολουθεί την μάνα μου, καθώς πηγαίνει στα χωράφια να κάνει τις δουλείες του. Και λέω συνήθιζε, γιατί φέτος, το καλοκαιρι του ’11, πέθανε κι αυτός, προς μεγάλη θλίψη της μάνας μου ('επι του πιεστηρίου: Ο Κοκκινος είναι ακόμα Ζωντανός).








Μια γέννα μετά, την τελευταία της Λουντμίλλα, γεννήθηκε ακόμα ένας γάτος, ίδιος κι αυτός με τον Ντάβιντς αλλά πιο μικρόσωμος και ελάχιστα εξημερωμένος, που το βάζει στα πόδια αν τον πλησιάσεις… . Ας τον πούμε λοιπόν, Σπήντι Γκονζάλες…

Μαζί με το απόλυτο Καλό, την Αγία Τριάδα, τα τρία αυτά γατιά, η Λουντμίλλα γέννησε και το απόλυτο Κακό. Χαρακτηριστικό των γατιών μας ήταν πάντα ότι, όχι μόνο ανεχόταν το ένα το άλλο, αλλά ζούσανε κιόλας μαζί σαν οικογένεια… (Που άμα το δεις και με ανθρωπινούς όρους ήταν κιόλας). Αυτός όμως δεν ίσχυε για τον επονομαζόμενο από μένα κατά καιρούς Killer, Ψυχάκια, Χάνιμπαλ (εκ του κυρίου Λέκτερ), Βεληγκέκα και άλλα παρόμοια. Μια γέννα προγενέστερος από τους άλλους δυο γάτους που προανέφερα, τον Κόκκινο και τον Φωνακλά. Και την είδε ξαφνικά πολύ ανταγωνιστικά και οριοθετώ την περιοχή μου και γαμάω ότι κινείται, τα θηλυκά κυριολεκτικά, τα αρσενικά μεταφορικά… Άρχισε λοιπόν να κυνηγάει τους άλλους αρσενικούς γάτους που υπήρχαν … Και η σωματική του διάπλαση του επέτρεψε να επιβάλει τους όρους του… Κάτω από το γιγαντιαίο για γάτο μαυρόασπρο σώμα του κρύβονται σφιχτοί και δυνατοί μύες που ισχυροποιούν τη ρητορική του. Και το κορμί του κατασημαδεμένο από τις πολυάριθμες μάχες του.
Και κάνα χρόνο τώρα, οι τρεις γάτοι, δυο πλέον, ζούνε εξόριστοι… Γυρνάνε στα χωράφια, κυνηγάνε και τρώνε. Ζούνε στο σταύλο που κλείνει η μάνα μου τις γίδες της κι εκεί τους πάει φαγητό. Ή τα τάιζε σε μια αποθήκη που εχουμε κι έχει στην κορυφή ένα μικρό παραθυράκι… Αυτοί είναι ευκίνητοι και μπορούν να μπουν, ενώ το θηρίο, που είναι βαρύ, όχι… Έτσι είναι ασφαλείς… Καμιά φορά, τα βράδια κυρίως, κάνουν κάποιες επισκέψεις με μεγάλες προφυλάξεις κι ερχόμενοι από το πίσω μέρος του σπιτιού…
Καταλαβαίνει κανείς εύκολα, ότι ένας τέτοιος γάτος δεν έχει πολλές συμπάθειες. Σκεφτόμουνα, λοιπόν, να τον βάλω στο αμάξι και να τον εξορίσω… Να τον αφήσω σε κάποιο άλλο χωριό… Πλην έπρεπε να τον πιάσω για να τον βάλω σε ένα κουτί και να τον αφήσω… Άρα έπρεπε κάπως να του κερδίσω την εμπιστοσύνη. Κι, αφήνοντας κατά μέρος που αισθανόμουνα μέγας υποκριτής καθώς του έκανα το φίλο ενώ του έσκαβα το λάκκο, με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι το κτήνος έχει ψυχή… Απλά κανείς δεν του το πε… Και χαδιάρης είναι, και ναζιάρης και κεφαλιές ρίχνει… Και δεν αισθάνεται ότι κάνει κάτι κακό… Θέλει ότι και κάθε άλλη γάτα… Προσοχή και στοργή. Συγνώμη, πείτε με αδύναμο, αλλά δεν μπόρεσα να το κάνω… Φυσική επιλογή… Τουλάχιστον, δεν τα εξοντώνει, απλά τα διώχνει. Κι ούτε τα κυνηγάει, όταν είναι μικρά γατάκια, να τα πνίξει όπως άλλοι γάτοι. Ποιος ξέρει; Ίσως η τρυφερότητα και η ..τρυφηλότητα κατασιγάσουν τα πάθη του και μάθει να ζει και με τα υπόλοιπα… (Το ξέρω, λέω μαλακίες! Βοηθήστε με! Θέλω να τον διώξω και δεν μπορώ... Είναι γάτος. Με τουμπάρει μονο και μόνο για αυτό!!!! )

Μισό λεπτό… Η Λουντμίλλα πέθανε… Τα γατιά της είναι αρσενικά…. Είναι αυτό το τέλος της «Νηρηιδικής Δυναστείας»; Το άλλο μισό λεπτό. Και ο αδερφός μου και η αδερφή μου έχουνε πάρει γατάκια μικρά για τα παιδιά τους… Στην ίδια γέννα με τον Φωνακλά και τον Κόκκινο ήταν ένα γατάκι ακόμα… Οι γάτες, ως γνωστόν, μένουν έγκυες το Γενάρη, γεννάνε τέλη Μάρτη, το Πάσχα περίπου τα εμφανίζουν κι εγώ, που τυχαίνει να είμαι εκεί τότε, ψιλο/μισοημερεύω κανένα. Η Ελένη και η Ρεβέκκα, οι κόρες της Ολυμπίας, τα είδανε και θέλανε ένα γατάκι (μάλλον τις έψησε η μάνα τους… Γιατί είχε κήπο πια και μπορούσε να έχει γάτα… ). Τους άρεσε ο Κόκκινος, πλην δεν το μπορούσαν να τον πιάσουν- και την πάτησε ο καημένος-, και έτσι πήραν το τρίτο, ένα πετρωτό γατάκι που είχα προλάβει να ημερέψω… Η γάτα αυτή ονομάστηκε Σίσυ και έτυχε μεγάλων θωπειών και φροντίδων… Για λόγους πάντως που δεν είναι της παρούσης και, μεταξύ μας, δεν τους ξέρω, η Σίσυ, μεγάλη γάτα πια χαδιάρα κι εξημερωμένη, επέστρεψε στις ρίζες… Την γύρισε πίσω η αδερφή μου. Μένει πια στο χωριό κι εκτελεί χρέη γάτας του σπιτιού… Μετονομάστηκε άτυπα από τη μάνα μου σε «Ολυμπίτσα», δηλωτικόν την προέλευσης, και ιδού: Νηρηιδική γάτα 5ης γενιάς…



Πέρσι το Πάσχα η Σίσυ/Ολυμπίτσα γέννησε δυο γάτους. Ο ένας γάτος είναι πετρωτός και πολύ μικρόσωμος, τόσο που νόμιζα πως είναι γάτα. Είναι σχετικά ήμερος αλλά πολύ δειλός και συνεσταλμένος… Για αυτό ας τον ονομάσουμε Χεστρούλη…

Ο άλλος είναι πανέξυπνος και μεγάλος. Το τρίχωμα του είναι πετρωτό, αλλά πιο σκούρο, και μου θυμίζει τον Σουλεϊμάν. Δεν είναι απόλυτα εξημερωμένος. Δεν φοβάται τους ανθρώπους, αλλά δεν κάθεται να τον χαϊδέψεις. Άμα υπήρχαν Ολυμπιακοί Αγώνες γάτων, θα είχαμε σίγουρο χρυσό μετάλλιό στο ύψος. Δεν έχει συνηθίζει να τον αγγίζουν, κι, άμα εκεί που δεν το περιμένει τον ακουμπήσεις, τινάζεται έναμιση μέτρο ύψος… Για αυτό, ας τον πούμε χαριτολογώντας Σαλταπήδα. Οι σχέσεις του με τον Κίλλερ έχουν αρχίσει να χαλάνε, αλλά δείχνει να αντιστέκεται… Λες να είναι η νέμεση του; Το χαρακτηριστικό του είναι ότι, άμα του απλώσεις το χέρι, σου δίνει και το δικό του. Για αυτό, χαριτολογώντας πάντα, τον έλεγα μια εποχή Βουλευτή Καλοχαιρέτα… Του ‘ χω αδυναμία του μπαγάσα…
Και φτάσαμε στις φετινές αφίξεις στο οικογενειακό μας Ληξιαρχείο Γάτων…

Τα δυο νέα γατιά της Σίσσυς/Ολυμπίτσας. Το ένα δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν είναι αρσενικό η θηλυκό… Για αυτό ας το πούμε Ορλάντο. Κατά πάσα πιθανότητα είναι αρσενικό. Φέρει το χρωματισμό που πρωτοεισήγαγε ο παππούς του ο Ντάβιτς και φέρουν ακόμα οι μπαρμπάδες του /πατεράδες του Φωνακλάς και Σπίντι . Ας πούμε, λοιπόν, ότι είναι Ντάβιντς τρίτης γενιάς… Θεωρώ ότι είναι πια ήμερος γάτος, αν κι είναι εξελίξιμος… [Αρσενικός είναι...]
Το άλλο γατάκι είναι γατούλα. Είναι κι αυτή όμοια με τον αδερφό της, μόνο που στα πλουμιστά σημεία του τριχώματος έχει πολλές κόκκινες τρίχες… Η Ρεβέκκα, η κόρη του αδερφού μου, την ονόμασε Πεντάμορφη… Το μέλλον της προοιωνίζεται λαμπρό… Αναγορεύτηκε ήδη από την μάνα μου ως η επόμενη γάτα του σπιτιού, γιατί της θυμίζει τον Κόκκινο, τον γάτο της! «Είναι παιδί του…»
Θα κάνουμε άραγε την έκπληξη και η Νηρηιδική γάτα 6ης γενιάς δεν θα φέρει τα ... παραδοσιακά χρώματα; Δεν ξέρω. Πάντως, αν βρεθείς ετούτη τη στιγμή στο πατρικό μου, θα δεις αρντανιασμένες χύδην από δω κι από κει από τον θερινό καύσωνα τον Κίλλερ, τη Γάτα, την Πεντάμορφη, τον Ορλάντο, τη Σίσυ/Ολυμπίτσα, τον Χεστρούλη, τον Σαλταπήδα… Και μέσα από τα φυλλώματα, πίσω από το σπίτι, να ξεπροβάλουν δειλά και να νιαουρίζουν τον Φωνακλά, τον Κόκκινο και τον Σπήντι…
Κανένα δεν είναι η Ζόρικη… Αλλά καλά είναι!!!

ΤΕΛΟΣ (για τώρα...)

Το "κρυφό σχολειό". Μύθοι και πραγματικότητες

Με αφορμή (και) το σύνθημα σε τοίχο Λυκείου της Κω.
Κάπου εδώ θα πρέπει να διευκρινήσω ότι όσα αναφέρονται πιο κάτω χρησιμοποιούνται παραδειγματικά. Το δε-θυμάμαι-το-τίτλο-του-γνωστό- όμως βιβλίο της Άννας Φραγκουδάκη είχε ήδη από την δεκαετία του '80 με ενάργεια αποτυπώσει τι άλλο πρόσφερε, εκτός από το μήλο στην Άννα, ο αγνός και αθώος Μίμης του εμβληματικού και κατεξοχήν Αναγνωστικού της Α΄Δημοτικού. Στους μικρούς μαθητές... Ο μπαμπάς αφέντης, τα παιδάκια υπάκουα και καλοχτενισμένα, η μητέρα σιωπηλή και νοικοκυρά κι Άννα σα κορίτσι υπάκουη στον Μίμη που είναι άντρας. Κι όλοι μαζί σκοτώνονται να φιλήσουν το χέρι του παπά. Ψυχολογία της υποταγής και ανακύλωση στερεοτύπων. Κι όσον αφορά το γεγονός ότι ένα (οποιοδήποτε) κοινωνικό σύστημα χρησιμοποιεί την εκπαίδευση ως όχημα για να αναπαράγει τον εαυτό του, χαρακτηρίστικό παράδειγμα είναι το "ιδιότυπο σχολείο" που περιγράφει ο Καρκαβίτσας στην αρχή του "Ζητιάνου" και περιέχεται στο βιβλία Λογοτεχνίας της Γ' Γυμνασίου (Κράτήστε τα βιβλία σας! Είναι συλλεκτικά. Τελευταία έκδοση... Θα πιάσουνε πολλά φράγκα στο μέλλον...). Δικό του αναλυτικό πρόγραμμα (πως να γίνετε καλοί ζητιάνοι), δικά του μαθήματα (1η ώρα: Πως να παριστάνετε καλά τον κουτσό, 2η ώρα: Πως να παριστανετε σωστά τον ηλίθιο, etc), δικό του σύστημα αξιολόγησης (εσύ πόσο καλά παριστάνεις τον ζητιάνο;), δικά του πρότυπα και σύμβολα (ονομαστοί ζητιάνοι και ραβδιά ζητιανιάς). Δική του Κοσμογονία εν τέλει που "αιτιολογεί" αυτόν τον τρόπο ζωής και, άρα, τον δικαιώνει και τον δικαιολογεί προκαταβολικά όντας αυτός τέτοιος θεία βουλήσει.
Μιλούσα τις προάλλες με συνάδελφο θεολόγο, πολύ καλό και ευαίσθητο άνθρωπο, με όρεξη και διάθεση για δουλειά, και -όπως το 'φερε η κουβέντα- ρώτησα αν συμφωνεί που στην Ιστορία της Β' Γυμνασίου τα κεφάλαια τα σχετικά με τις αιρέσεις, τα αίσχη του Θεοδοσίου και τον Ιουλιανό δεν διδάσκονται. Προσέξτε! Μιλάμε για Ιστορία. Όχι για Θρησκευτικά (που κι εκεί αμφισβητήσιμο είναι αν νομιμοποιείται κανείς να αποσιωπά την αλήθεια... ). Πήρε ένα πολύ δυστυχισμένο ύφος, σαν παιδί που το πιάσανε στα πράσα με το χέρι στο βάζο με την μαρμελάδα, και προς μεγάλη μου (πόσο μαλάκας είμαι!) έκπληξη μου απάντησε ότι καλώς ισχύει αυτό "για να μην μπερδευτούν τα παιδιά". "Καλά", κατόρθωσα να ψελλίσω, "και θα αποσιωπήσουμε μια αλήθεια, θα τους πούμε ψέμματα? " Στάση ομοίως σταθερή κι αμετακίνητη.- "Καλύτερα, από το να μπερδευτούν". Η σταθερότητα παρέμεινε ακόμα κι όταν παρατήρησα ότι δεν είμαστε εκκλησιαστικό σχολείο, ούτε ζούμε σε κάνα θεοκρατικό κράτος κι ότι σκοπός μας δεν είναι να προφυλάξουμε τους μαθητές μας, αλλά να τους παράσχουμε ότι απαιτείται, ώστε να αναπτύξουν δικιά τους κρίση. (Ωστόσο, θα ήταν άδικο να σχηματίσει κανείς την εντύπωση ότι όλοι οι θεολόγοι είναι μόνο έτσι. Άλλος συνάδελφος θεολόγος, ιδιαίτερα οξυδερκής και καταρτισμένος, διαφώνησε κάθετα με το γεγονός, καθότι διέβλεψε στα θέματα που αποσιωπούνται την απώλεια μιας ευκαιρίας για μια πολύ ιδιαίτερη και δημιουργική διδακτική διαδικασία. Το όνειρο μου είναι κάποτε μαζί μ' αυτόν και με κάποιο Βιολόγο να συνδιδάξουμε την "Γένεσι" του Ελύτη υπό σκοπιά λογοτεχνική, θεολογική και επιστημονική ).

Το γεγονός αυτό με παρακίνησε και το έψαξα λιγάκι το θέμα... Παρατήρησα, λοιπόν, πως και στην ιστορία της Α' Γυμνασίου το κομμάτι της Προϊστορίας που αναφέρεται στον προϊστορικό άνθρωπο (Νεάντερταλ, Αυστραλοπίθηκος, Χόμο Ερέκτους και τέτοια) είναι, αναμενόμενα, εκτός ύλης, ενώ και στην Βιολογία η θεωρία της Εξέλιξης - πολύ βολικά - είναι στο τέλος του βιβλίου, εκεί δηλαδή που δεν φτάνει ποτέ ο χρόνος να διδαχθεί. Και κάπου εκεί θυμήθηκα την φιλόλογο μου της Α' Λυκείου που είχε κηρύξει ιερό πόλεμο -την ώρα που υποτίθεται πως δίδασκε - στο πολύ καλό βιβλίο του Σταυριανού "Ιστορία του Ανθρωπίνου Γένους"- μόλις δυο χρόνια άντεξε στην αβάσταχτη ελαφρότητα ελληνικού σχολείου. (Το βιβλίο. Η συνάδελφος -πια- αντέχει ακόμα... Κάπου εδώ μάλλον θα έπρεπε να την ευχαριστήσω... Πού αλλού θα έβρισκα τέτοιο παράδειγμα προς αποφυγήν;) Εννοείται, επίσης πως ούτε κουβέντα γίνεται για την μη ύπαρξη του "Κρυφού Σχολειού" και για ρόλο της Εκκλησίας στην Επανάσταση του '21. Κανείς Έλληνας μαθητής δεν θα διδαχθεί ποτέ πως το "Κρυφό Σχολειό" είναι μύθος, ένας θρύλος που έντεχνα πλάσαραν εκκλησιαστικοί κύκλοι μετά την Τουρκοκρατία, για να δικαιολογήσουν την ιδιαίτερα ενδοτική - πλην εξαιρέσεων όπως ο

"-Έτσι, λοιπόν, καταργήθηκαν το 2012 τα σχολικά βιβλία..

Παπαφλέσσας και ο Ησαΐας των Σαλώνων- πολιτική της Εκκλησίας απέναντι στις οθωμανικές αρχές, ενδοτική ακόμα κι αν υποθέσουμε πως ήταν αγαθών προθέσων με σκοπό την αποφυγή διώξεων από την μεριά των Τούρκων. (Εκτός κι αν δεν είναι αληθινή, ας πούμε, "Η Μεγάλη του Γένους Σχολή" ή εάν ήταν τόσο ηλίθιοι οι Τούρκοι και δεν την είχαν πάρει χαμπάρι κάτω απ' τη μύτη τους... )Κανένας μαθητής δεν θα μάθει ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Μια παρεκβασούλα: Πιτσιρικάς έσπαγα το κεφάλι μου τι είναι αυτό το πράγμα οι "Παλαιαί Πάτραι". Είναι αυτό που γνωρίζουμε ως Πάτρα. "Αι Νέαι Πάτραι" ήταν η πολίχνη που είναι γνωστή σήμερα με το όνομα Υπάτη, στη Φθιώτιδα, από την οποία το έσκασε η χατζιδάκειος προσευχόμενη παρθένος και πήγε στη Λαμία μετά από 20 φθινόπωρα και άνοιξη καμία . Αυτή ήταν η άχρηστη πληροφορία της ημέρας!) αντί να υψώνει το ιερό λάβαρο της Επανάστασης, προσπαθούσε να την αναστείλει και μόνο όταν είδε ότι βρέθηκε προ τετελεσμένων και ότι, εάν προσπαθούσε να δείξει νομιμοφροσύνη, θα κινδύνευε πλέον ως φυσική παρουσία από τους Τούρκους, τότε προσχώρησε στους κύκλους των επαναστατών. Κανένας Έλληνας μαθητής δεν θα μάθει πως το Άγιο Όρος διέπονταν υπό προνομιακό καθεστώς επί Τουρκοκρατίας και ότι, πέρα του γεγονότος ότι διατηρεί παρόμοια σχέση με το ελληνικό κράτος, φρόντισε να το ανανεώσει κι επί Κατοχής ερχόμενο σε συμφωία με του Γερμανολυς. Κανένας μαθητής δεν θα μάθει ότι η Εθνική Γιορτή της 25ης Μαρτίου είναι ψευδεπίγραφη κι όχι μόνο γιατί η Ελληνική Επανάσταση είχε ήδη ουσιαστικά ξεκινήσει εκτός ελλαδικού χώρου τον Φλεβάρη του 1821 στην Μολδοβλαχία. Αλλά και

"- Δέσποτα, μας πρόλαβαν οι Καλαματιανοί" "-Δεν πειράζει, έχουμε καλύτερες δημόσιες σχέσεις"

και στον ελλαδικό χώρο, ήδη από τις 10 Μαρτίου και μετά όλη η Πελοπόννησος ήταν σε αναβρασμό, κι ακόμα γιατί κατά τις 15 του Μάρτη συνέβη ένα γεγονός που θεωρείται η πρώτη σύρραξη της Επανάστασης από πολλούς (θανατώθηκαν σε ενέδρα Τούρκοι απεσταλμένοι του πασά της Τριπολιτσάς ) στις 17 Μάρτη στην Αρεόπολη είχαν ήδη ξεσηκωθεί οι Μανιάτες , και τέλος γιατί ήδη είχαν κηρύξει την επανάσταση στις 21 Μαρτίου οι Καλαβρυτινοί κι η Καλαμάτα ήταν ήδη ελεύθερη στις 23 του Μάρτη (γεγονός που με μπέρδευε όταν ήμουν παιδάκι και πήγαινα στον εορτασμό. Πως γίνεται και απελευθερώθηκε στις 23, αφού η Επανάσταση ξεκίνησε στις 25;).

Καταλαβαίνετε ότι μετά από όλα αυτά, δεν απόρησα που τις προάλλες που ζήτησα από τους μαθητές μου να μου σχολιάσουν τον Ευαγγελισμό ως σκηνή από αρχαία τραγωδία (περιπέτεια, τραγικότητα, αγγελιοφόρος), βρέθηκαν κάποιοι που εξανέστησαν κι απάντησαν σκανδαλισμένοι ότι τι πράγματα είναι αυτά και τι βλαστήμιες, τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά τα ποταπά με την ιερότητα του Ευαγγελισμού. Την άλλη μέρα, τους είπα πως δεν θα πέσει φωτιά να μας κάψει, άμα μεταφέρουμε τους όρους του δράματος σ' αυτήν την ιστορία. Όταν χτύπησε το κουδούνι με κοίταξαν σαν να με έβλεπαν για τελευταία φορά... Το απόγευμα στο Facebook τους έβλεπα να συζητούν πότε θα έρθει ο καινούριος φιλόλογος... Την επόμενη ήρθαν αδιάβαστοι και έκπληκτοι που με είδαν... Πως αστόχησε το αστροπελέκι?

Για αυτό σας λέω! Υπάρχει το κρυφό σχολειό. Είναι εκείνο το σχολείο που διδάσκει τους μαθητές του τρόπους να οξύνουν τη κρίση τους... Σας αφήνω τώρα, πρέπει να γυρίσω στην τάξη. Τέλειωσαν οι πρόβες για την παρέλαση . Ένα δύο, έν δυο, εν δυο, ένα! Ένα στ' αριστερόοοοοοο. Ένα!

Υ.Γ. : Έμαθα πρόσφατα ότι συνάδελφος, επιφορτισμένος ελλείψει Μουσικού με την ευθύνη της χορωδίας σχολείου στο οποίο υπηρετούσα, ο οποίος με είχε αφήσει χωρίς χορωδία δυο μέρες πριν την γιορτή της 25ης Μαρτίου με τη δικαιολογία ότι ,επειδή έλειπε μεγάλο μέρος της χορωδίας στην εκδρομή της 'Γ δεν κατάφερε να κάνει πρόβα, στην πραγματικότητα το έκανε επειδή, όταν είδε το κείμενο της γιορτής, σκανδαλίστηκε που έκανα αναφορά μόνο στα ιστορικά γεγονότα και δεν ξεκινουσα με το "Τη υπερμάχω" αλλά με ένα κλέφτικο. Όποιες κι αν είναι ή δεν είναι ή ήταν ή θα γίνουν οι θρησκευτικές μου πεποιθήσεις, με την τέχνη τα πήγαινα πάντα καλά... Του αφιερώνω αυτό το βιντεάκι που έφτιαξα με τα χεράκια μου...

Υ.Γ. 2: Γρίφος: Στη Βερόνα δείχνουν το μπαλκόνι της Ιουλιέτας και στην Αγία Λαύρα το λάβαρο. Τι κοινό υπάρχει και ποια διαφορά;

Y.Γ. 3: Στο παρακάτω ιστορικό ντοκουμέντο αποκαλύπτεται πως ξεκίνησε ο Γερμανός για τα Καλάβρυτα και πως εξαπλώθηκε η Επανάσταση στη Χίο.

Κάθαρση (κι όχι καθαρκτικό από κλούβια αυγά)

Ο γραφών νοιώθει ιδιαίτερα τσαντισμένος που δεν θα κατορθώσει να ψηφίσει , εκφράζει την απέχθεια του για τα δυο γνωστά και μη εξαιρετέα κόμματα και τα παρακλάδια τους (Καμμένο, Μπακογιάννη, Κατσέλη  και τέτοια) και παράλληλα, τον αποτροπιασμό του για τους νενέκους της Χρυσής Αυγής, προειδοποιεί τυχόν νεόκοπους  ψηφοφόρους της τελευταίας (Ξανασκεφτείτε το, παιδιά! Θέλετε να γίνετε φασίστες; Τι νόημα έχει να διαμαρτύρεστε για ένα ατόπημα διαπράττοντας ένα μεγαλύτερο;), δηλώνει περισσότερος πολιτικοποιημένος από ποτέ μέσω του στίχου του Σεφέρη " γιατὶ τὸ θαῦμα δὲν εἶναι πουθενὰ παρὰ κυκλοφορεῖ μέσα στὶς φλέβες τοῦ ἄνθρωπου. " Διαβάζει, τέλος, Καρυωτάκη αναμένοντας να δυναμώσει η πνοή στα στήθη των βασανισμένων, χωρικών ή μη!

"Κάθαρσις"

Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ενα και, χαίδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ - παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».
Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»
Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».

Αλλα πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή δεν θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος». Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και, μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε Εισαγγελεύ...»

Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.
Κανάγιες!
Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαρας μου. Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει.
Σήμερα επήρα τα κλειδιά κι ανέβηκα στο ενετικό φρούριο. Επέρασα τρεις πόρτες, τρια πανύψηλα, κιτρινωπά τείχη, με ριγμένες επάλξεις. Όταν βρέθηκα μέσα στον εσωτερικό, τρίτο κύκλο, έχασα τα ίχνη σας. Κοιτάζοντας από τις πολεμίστριες, χαμηλά, τη θάλασσα, την πεδιάδα, τα βουνά, ένιωθα τον εαυτό μου ασφαλή. Εμπήκα σ' ερειπωμένους στρατώνες, σε κρύπτες όπου είχαν φυτρώσει συκιές και ροδιές. Εφώναζα στην ερημία. Επερπάτησα ολόκληρες ώρες σπάζοντας μεγάλα, ξερά χόρτα. Αγκάθια κι αέρας δυνατός κολλούσαν στα ρούχα μου. Με ήβρε η νύχτα...