Στο Ελλαδιστάν 5: Ο παμπαλαίουρας

   Παρουσιάστηκα στον στρατό κάποια στιγμή προς τέλος του Γενάρη του 1997. Είχαμε διορία τρεις μέρες να παρουσιαστούμε κι εγώ για να ξεμπερδεύω με την αναμονή αλλά και για να τελειώσω μια ώρα αρχύτερα - οκ,  δυο μέρες αρχύτερα- αποφάσισα να παρουσιαστώ από την πρώτη πρώτη. 

   Έτσι, την 28η του Γενάρη τα έκανα όλα με τη σειρά. Πήρα το ΚΤΕΛ από Καλαμάτα, κατέβηκα στην Κόρινθο, πέρασα την πύλη χωρίς να κοιτάξω πίσω, περίμενα στην σειρά, έδειξα τα αρχίδια μου σε κάτι άγνωστους τύπους που καταγράψανε ότι είμαι άντρας, περίμενα στη σειρά, πήρα ρούχα κι άρβυλα μεγαλύτερα σε μέγεθος που έτρεχα μετά στο Μοναστηράκι να τ' αλλάξω, περίμενα στη σειρά, τοποθετήθηκα σε κάποιο λόχο, δεν θυμάμαι ποιον, μονάχα πώς στην προηγούμενη Ε.Σ.Σ.Ο. στον ίδιο λόχο ήταν ο Μαζωνάκης, όπως με κρυφή (κι αδικαιολόγητη) περηφάνεια διαδίδοντο, κι ένας πατρινός λοχίας που μετρούσε μέρες για να απολυθεί με πήρε με κάτι άλλους και μας πήγε εκεί, λέγοντας μας με λίγο παραπάνω έκδηλη από όσο θα 'πρεπε χαιρεκακία "θα πήξετε, κωλόψαρα" - τι θα πήζαμε δεν κατάλαβα εκείνη την ώρα, αλλά δεν με ένοιαξε. 

   Κάπως έτσι, τελείωσε η πρώτη μου μέρα στο στρατό και  ξύπνησα την επόμενη μέρα μέσα σε όνειρο σχεδόν, χωρίς να έχω πλήρη συνείδηση ακόμα του πού ακριβώς είμαι, βλέποντας μέσα στο μισοσκόταδο κάτι περίεργες σκοτεινές φιγούρες να προσπαθούν να στρώσουν το κρεββάτι τους. Δεδομένου ότι η κατάταξη συνεχιζότανε και εκείνη αλλά και την επόμενη μέρα, κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα μαζί μας, έτσι όσοι είχαμε ήδη καταταχτεί  περνάγαμε το χρόνο μας  πηγαίνοντας από δω κι από κει. 

Ρε μπας κι ήτανε κάνας συγγενής του Μπαλούρδου

    Κάποια στιγμή συνάντησα ένα παιδί που περιμέναμε την προηγούμενη μέρα μαζί στην σειρά αλλά μας βάλανε σε άλλους λόχους, κι είπαμε για να περάσει ώρα να πάμε στη πύλη να χαζέψουμε αυτούς που κατατάσσονταν σήμερα. 

    Κάτσαμε λοιπόν σε μια άκρη και τους χαζεύαμε που χαιρετούσανε τους δικούς τους για να μπούνε στο στρατόπεδο ή είχανε μπει ήδη και περιμένανε κι εκείνοι στην σειρά για να δείξουνε τα αρχίδια τους, όταν ξαφνικά ο τύπος  από δίπλα μου αρχίζει να τους φωνάζει: 

"Θα πήξετε, ρε! Κωλόψαρα!"

 Γιατί στο μεταξύ είχαμε μάθει τα πρώτα μας φανταρίστικα... 

"Τι κάνεις, ρε μαλάκα", του λέω. "Αφού κι εμείς χθες μπήκαμε!"

"Ναι", μου λέει, "αλλά αυτοί δεν το ξέρουν.". 

Και συνέχισε να κάνει τον παλιό. 

 Υ.Γ. :  Τον τύπο δεν τον ξαναείδα ποτέ, δεν ξέρω τι απέγινε,  Ξέρω μόνο ότι είχα δίκιο που μπήκα από την πρώτη μέρα. Γιατί όταν εγώ  απολύθηκα στις 28 του Ιούλη του 1998, κάτι άλλοι στο στρατόπεδο  που ήμασταν ίδια σειρά θα απολυότανε σε δυο μέρες. Οπότε κι εγώ, με τη ροζαλία, το απολυτήριο δηλαδή, στο χέρι, τους κοίταξα σαρδόνια και κοροϊδευτικά, τους έβγαλα την γλώσσα και τους είπα με λίγο παραπάνω έκδηλη από όσο θα 'πρεπε χαιρεκακία: "Θα πήξετε, ρε. Κωλόψαρα". 

Δεν το εκτίμησαν ... 

Λογικό! Δυο μέρες είναι πολύς καιρός, όταν είσαι στον στρατό και πλησιάζεις ν' απολυθείς... 

(Αντίθετα με άλλες ιστορίες της σειράς "Στο Ελλαδιστάν" οι οποίες μπορεί να εκκινούν από προσωπικές εμπειρίες, αλλά δεν είναι αυτοβιογραφικές, καθότι κάποιες λεπτομέρειες ή ονόματα έχουν αλλάξει ή δεν είναι καν δικές μου, η συγκεκριμένη είναι εκατό τοις εκατό αληθινή, με μια μικρή επιφύλαξη για τον Μαζωνάκη. Μπορεί να ήταν στον ίδιο λόχο με μένα αργότερα, στην Καλαμάτα. Εκτός αν στην Καλαματα ήταν ο Ρουβάς... Δεν τους ξεχωρίζω. )