Τις προάλλες πήγαμε με την μικρή μου κόρη σε γνωστό πολυκατάστημα που πουλάει σκουπίδια για να πάρει ένα λευκό καπέλο και να το ζωγραφίσει.
Κοντά στην έξοδο, πέφτει επάνω μας καρααγχωμένος συνάδελφος από το σχολείο που τα παιδιά μας παίζουν καμιά φορά, τον χαιρετάω, δεν με χαιρετάει γιατί μου λέει τον πόνο του.
"Τα έμαθες; Βγήκανε οι τροχονόμοι και γράφουν αβέρτα, κοιτάνε για όλα. Άμα δεν τα έχεις, σε γράφουνε. Δύο κατοστάρικα για κάθε ένα που δεν έχεις".
"Α," του λέω, "εγώ τα έχω από μόνος μου, μέχρι και φωσφοριζέ γιλέκο έχω. Δεν με νοιάζει".
Εντυπωσιάστηκε λίγο... Οπότε αισθάνθηκα την ανάγκη να δικαιολογηθώ.
"Επειδή οδηγούσα επάνω", του λέω, "που πήγαινα συχνά Καλαμάτα".
Το αντιπαρήλθε γιατί, είπαμε, είχε τον πόνο του...
"Τα πήρανε όλα", μου λέει. " Δεν έχει μείνει τίποτα! Καλά δεν τα έμαθες;"
"Όχι", του λέω. "Τι να μάθω;"
"Είναι έξω τροχονόμοι, και σε σταματάνε, και πρέπει να έχεις..." ( και τα απαρίθμησε με τα δάχτυλα για έμφαση )"Πυροσβεστήρα. Φαρμακείο. Τρίγωνο. Φωσφοριζέ γιλέκο! Σφυράκι..."
Σφυράκι; Τι σφυράκι;
"... που σπάει τα τζάμια. Πάω να δω στον Σκλαβενίτη".
Κι έφυγε αγχωμένος.
Σφυράκι θραύσης κρυστάλλων δεν είχα, πρέπει να προστέθηκε στην τελευταία εκδοχή του Κ.Ο.Κ..
Στο καπάκι κι ενώ έχουμε φτάσει στο διάδρομο με ταμεία πέφτει πάνω μας η μάνα συμμαθήτριας της κόρης μου, την χαιρετάει στα γρήγορα και συνεχίζει να περπατάει μιλώντας νευρικά στο τηλέφωνο. Κι από τα λίγα που άκουσα, καθώς με προσπερνούσε βιαστικά, κατάλαβα ότι κι εκείνη είχε έρθει για τον ίδιο λόγο με τον συνάδελφο, πλην εις μάτην. Και φεύγει χωρίς να σταματήσει στα ταμεία, γιατί δεν είχε πάρει κάτι άλλο, είχε παρατήσει την δουλειά κι ήρθε εξ επί τούτου.
Μου φάνηκε λίγο περίεργη η σύμπτωση, δυο άσχετοι μεταξύ τους άνθρωποι να τρέχουν για το ίδιο πράγμα μέσα στο άγχος. Και λίγο ύποπτη, και μάσησα λίγο, είναι η αλήθεια, γιατί κατάλαβα ότι τώρα, όχι γενικά, τώρα που μιλάμε οι τροχονόμοι έχουνε στήσει παντού μπλόκα, εφάμιλλά εκείνου της Κοκκινιάς και γράφουν αβέρτα .
Κι εγώ δεν είχα σφυράκι... Ουπς!
Οπότε, παρέκλινα λίγο του αρχικού μας σχεδίου και πέρασα από όλα τα μαγαζιά της ευρύτερης περιοχής, προς μεγάλη χαρά της μικρής που της αρέσει να πηγαίνει στα μαγαζιά. Χωρίς αποτέλεσμα. Ή δεν ήξεραν γιατί τους λέω ή είχε εξαντληθεί το απόθεμα. Γύρισα σπίτι,λοιπόν, και, καλού κακού, απέφυγα τα φανάρια προς το αεροδρόμιο, όπου συχνά κάνουν ελέγχους, πέρασα μέσα από κάτι στενά και παραλίγο να σπάσω το σασμάν σε μια καινούργια λακκούβα.
Η γυναίκα μου ήταν εκείνη την εποχή εκδρομή στη Βουλή με την άλλη μας κόρη. Της λέω το συμβάν, όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο, και βάζει τα γέλια. Και μου λέει ότι και η τάδε, μια άλλη συνοδεύουσα, πήρε τον άντρα της τηλέφωνο και του φώναζε να μην βγει έξω, άμα δεν πάρει φαρμακείο, κι άμα πρέπει να βγει ντε και καλά, να πάρει το φαρμακείο του σπιτιού.
Πανικός!
Την άλλη μέρα διάβασα ένα άρθρο σε τοπική εφημερίδα ότι ο καινούργιος διοικητής της Τροχαίας είχε δώσει συνέντευξη κι έλεγε ότι πλέον οι τροχαίοι θα είναι στους δρόμους για να τους βλέπουν όλοι και θα, και θα, και θα...
Οκ, αυτό εξηγεί τον πανικό..
Σφυράκι ωστόσο δεν είχα. Ρώτησα δυο τρία βενζινάδικα, δεν είχανε τίποτα πια. Πήγα στα κινέζικα δεν είχε τίποτα. Στο μεταξύ, σε όλο το νησί είχε προκληθεί πανικός. Ο προβλεπόμενος εξοπλισμός αυτοκινήτου, κι ειδικά το σφυράκι, είχε αναχθεί σε φετίχ και η αναζήτησή του θα έκανε ακόμα και τον Ιντιάνα Τζόουνς να παρατήσει την αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου. Σε όλες τις κουβέντες αυτό το θέμα κυριαρχούσε και πολλοί λέγανε ότι τα είχαν παραγγείλει από το Temu, γιατί είχανε απογοητευτεί ότι θα τα βρούνε στα μαγαζιά.
 |
| Το Άγιο Δισκοπότηρο... |
Καμιά βδομάδα μετά έτυχε να ξαναπάω στο εν λόγω πολυκατάστημα για να αγοράσω ακόμα ένα λευκό καπέλο για την κόρη μου. Και καθώς περνούσα από το σημείο, άκουσα τον υπάλληλο που γέμιζε τα ράφια στα είδη αυτοκινήτου να λέει σε μια κυρία που τον είχε ρωτήσει ότι αύριο τέτοια ώρα θα έχει σφυράκια.
Την άλλη μέρα μετά την δουλειά πήγα να πάρω κι εγώ το σφυράκι μου και κάτι άλλα πράγματα που χρειαζόταν η μικρή για να κάνει χειροτεχνίες, τα οποία βρίσκονται πιο πριν από τα είδη αυτοκινήτου. Κι αποφασίζω καλού κακού να πάω πρώτα για το σφυράκι και μετά να γυρίσω πίσω για τα άλλα πράγματα. Πραγματικά, με βήμα γοργό έφτασα στο τμήμα του αυτοκινήτου και πήρα από το μισογεμάτο σταντ κι εγώ το σφυράκι μου. Κι ολοκληρώθηκα ως οδηγός και ως άνθρωπος...
Γύρισα πίσω, πήρα τα πράγματα που ήθελα για την μικρή και σκέφτηκα, ξαναφτάνοντας στο σημείο που έχει τα σχετικά με το αυτοκίνητο, να πάρω κι ένα σφυράκι για καλό συνάδελφο με τον οποίο συζητούσαμε την φάση πριν φύγω και μου 'λεγε ότι ούτε εκείνος έχει. Το σταντ ήταν τελείως άδειο... Σε δέκα λεπτά, περίπου πενήντα σφυράκια είχανε κάνει φτερά!
Εγώ πάντως δεν μπορώ παρά να εξάρω την στάση του διοικητή της Τροχαίας. Μας έσωσε. Πριν την παρέμβασή του ζούσαμε σε μια κόλαση επί γης. Σε δρόμους γεμάτους λακκούβες και άχρηστα, υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, πηγμένους από τα ενοικιαζόμενα και από μαλάκες που τρέχουν σαν να μην υπάρχει αύριο.
Και μετά την παρέμβαση του, συνεχίζουμε να ζούσε σε μια κόλαση επί γης. Σε δρόμους γεμάτους λακκούβες και άχρηστα, υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, πηγμένους από τα ενοικιαζόμενα και από μαλάκες που τρέχουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Αλλά πια έχουμε όλοι σφυράκι!!! Γιούπι!!!!!
Κι ούτε καν οι μαγαζάτορες δεν μείναν ευχαριστημένοι. Γιατί γλυκάθηκαν μετά την τόση ζήτηση που είχαν τα σφυράκια, κι όταν εξαντλήθηκε το απόθεμα τους, στοκάρανε για να έχουν. Και το φάγανε στην μάπα, γιατί εντάξει, πόσα να πάρεις; Και πότε θα ξαναπάρεις; Δεν είναι κι ότι λήγουνε ...
(Τα κείμενα που δημοσιεύονται κάτω από αυτόν τον τίτλο εκκινούν από προσωπικές εμπειρίες αλλά δεν είναι αυτοβιογραφικά, αμιγώς τουλάχιστον. Γιατί κάποιες από αυτές τις εμπειρίες είναι... δανεικές και γιατί ενδέχεται κάποια ονόματα ή γεγονότα να έχουν αλλάξει, για διάφορους λόγους. Το συγκεκριμένο βέβαια, εννοείται ότι είναι τόσο ακριβές που θα μπορούσε να είναι άρθρο σε έγκριτη εφημερίδα.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου